Ο τελευταίος χρόνος διακυβέρνησης Χριστόφια μου θυμίζει έντονα την περίοδο της αποχώρησης Καραμανλή και τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης Παπανδρέου. Τότε ο ένας δεν έκανε τίποτα γιατί έφευγε από την Πρωθυπουργία ενώ ο άλλος μόλις ανέλαβε δεν έκανε τίποτε γιατί μα σώσει τη χώρα επειδή πίστευε ότι «λεφτά υπάρχουν». Στην περίπτωση του Δημήτρη Χριστόφια η απραξία δεν έχει τόσο να κάνει με το γεγονός ότι γνωρίζει πως θα αποχωρήσει και ούτε επειδή πιστεύει πως «λεφτά υπάρχουν». Περισσότερο η απραξία, η χρονοτριβή και η αναβλητικότητα οφείλονται στο γεγονός ότι δεν θέλει να μείνει στην ιστορία ως αυτός που οδήγησε την Κύπρο στο μνημόνιο. Γι’ αυτό άλλωστε η επικοινωνιακή πολιτική της Κυβέρνησης και του ΑΚΕΛ επικεντρώθηκαν τους τελευταίους μήνες στην ατάκα «φταίνε οι τράπεζες». Δυστυχώς, όμως, για τους ίδιους οι αριθμοί δεν «βγαίνουν» και ακόμη και ο τελευταίος πολίτης έχει κατανοήσει πλέον ότι δεν φταίνε μόνο οι τράπεζες, όπως δεν φταίει μόνο η Κυβέρνηση. Όλοι έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης και όλοι θα κλιθούν να λογοδοτήσουν.

 

Η διαφορά βέβαια είναι ότι ένας τεχνοκράτης ή ένας τραπεζίτης θα λογοδοτήσει σε διοικητικά συμβούλια και εξεταστικές επιτροπές. Ένας πολιτικός θα πρέπει να λογοδοτήσει πρωτίστως στο λαό. Ο σημερινός Πρόεδρος αυτό που θα πρέπει να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του είναι ότι δεν θα βρεθεί υπόλογος μόνο όποιος υπογράψει το μνημόνιο αλλά κι αυτός που οδήγησε τα πράγματα στα άκρα. Αν κάτι μας έχει διδάξει το παράδειγμα της Ελλάδας είναι ότι κάθε ημέρα καθυστέρησης επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την οικονομία του τόπου και απαιτεί ακόμη σκληρότερα μέτρα. Κι όταν θα έρθει η στιγμή να εφαρμοστούν αυτά τα μέτρα ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν θα μπορέσει να κακίσει την επόμενη κυβέρνηση για τις πολιτικές που θα ακολουθήσει. Πιο πιθανό είναι να βρεθεί σε αντίστοιχη θέση με αυτή του Καραμανλή, που κρατάει τις αποστάσεις του βρισκόμενος στα πίσω έδρανα της Βουλής. Μόνο που εκείνος είχε έναν Γιώργο Παπανδρέου να λειτουργεί ως πρώτος στόχος των επικριτών ενώ ο Χριστόφιας θα πρέπει να απορροφήσει όλες τις βολές.