ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΑΡΙΤΟΥ ΣΤΟΝ ΓΙΑΛΛΟΥΡΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΡΑΣΑΣ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΑΛΛΙΔΗ

ΓΡΑΦΕΙ: ΠΟΛΥΣ ΤΖΙΑΜΠΟΣ
Ο ρόλος του τερματοφύλακα στο παιχνίδι είναι καθοριστικός. Η ιδιάζουσα θέση του μέσα στην ομάδα και στο γήπεδο καθιστά το ρόλο του ιδιαίτερα δύσκολο και υπεύθυνο. Οι διαφορετικές απαιτήσεις ως προς την ατομική τεχνική, την τακτική και τη φυσική κατάσταση σε σύγκριση με τους υπόλοιπους παίκτες, δημιουργούν την αναγκαιότητα και ατομικής προπόνησης των τερματοφυλάκων. Είναι ντυμένος εντελώς διαφορετικά από τους υπόλοιπους και συνήθως έχει και την περισσότερη τρέλα. Φυσικά ο ρόλος του σε σχέση με το παρελθόν είναι διαφοροποιημένος. Πριν, ήταν απλά στη μεγάλη περιοχή και απέκρουε τα σουτ. Τώρα, πρέπει να διαβάζουν το παιχνίδι και ο τερματοφύλακας είναι τώρα ο τελευταίος αμυντικός. Πρέπει να είναι καλός με την μπάλα, να έχει καλή κατοχή και να είναι καλός στο να οργανώνει την άμυνα. Είναι μια θέση όπου μπορεί κάποιος να αγωνιστεί για πολλά χρόνια, αλλά είναι ίσως και η πιο επικίνδυνη θέση, αφού μια άτυχη στιγμή μπορεί να σου στιγματίσει την καριέρα σου. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν αρκετά, όπου δεύτεροι και τρίτοι στη σειρά τερματοφύλακες, που έμπαιναν στο παιχνίδι εξ ανάγκης και δεν τους ξαναβλέπαμε λόγω της απειρίας ή της έλλειψης παιχνιδιών, έκαναν το τραγικό λάθος. Ακόμα η θέση αυτή είναι μοναδική, γι' αυτό ο τερματοφύλακας έχει στην πλάτη του τον αριθμό «ένα», αν και τα τελευταία χρόνια αυτό έχει διαφοροποιηθεί.
Οι «φύλακες άγγελοι» που προστάτευαν την εστία της Ομόνοιας την τελευταία εικοσαετία είναι αρκετοί και ο καθένας είχε τα δικά του χαρακτηριστικά. Άλλοι έκανα τη δουλειά τους καλά και για άλλους η φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος ήταν βαριά και τους δυσκόλευε να κάνουν το έργο τους όσο μπορούσαν καλύτερα. Άλλο να παίζεις με λίγους φιλάθλους στο γήπεδο και άλλο με γεμάτες κερκίδες. Άλλο να αγωνίζεσαι για να γλιτώσεις τον υποβιβασμό και άλλο για να είσαι πρωταγωνιστής. Έτσι, από την Ομόνοια τα τελευταία χρόνια πέρασαν πολλοί πορτιέρο.

1990-1997: Σταθερή αξία κάτω από τα δοκάρια!
Αν αναλύσουμε το πόσοι τερματοφύλακες πέρασαν από την Ομόνοια και φόρεσαν τα γάντια του αναπληρωματικού, θα καταφέρουμε να φτιάξουμε δυο-τρεις ενδεκάδες. Θα δώσουμε έμφαση σε δύο πορτιέρο, τον Αντρέα Χαρίτου που ήταν κάτω από τα δοκάρια της Ομόνοιας πέρα από 10 χρόνια αλλά και στο Χρίστο Χρίστου «Τζίτζης», που ίσως να είναι ο μοναδικός τερματοφύλακας που διετέλεσε σ' αυτό το πόστο τόσα χρόνια αναπληρωματικός σε ομάδα. Όποτε η ομάδα τον χρειαζόταν ήταν εκεί. Ο Άντρος ξεκίνησε την καριέρα του ως δεύτερος τερματοφύλακας πίσω από τον Πραξιτέλους και σιγά-σιγά καθιερώθηκε στην ενδεκάδα.
Το 1994 - 95 όταν ο Χαρίτου τραυματίστηκε, βασικός ήταν ο «Τζίτζης» με αναπληρωματικούς τους Τζιαπούρα και Σάκκη. Το δίδυμο Χαρίτου - «Τζίτζης» συνεχίστηκε, μέχρι που ο δεύτερος τερμάτισε την καριέρα του και ήρθε στην ομάδα ο Άντρος Χριστοφή. Έτσι οι «πράσινοι» είχαν στο ενεργητικό τους δύο «Α.Χ.» (Αντρέα Χαρίτου και Άντρο Χριστοφή).

1998-99:Τα άστρο του Γιαλλούρη
Ο Τάσσος Γιαλλούρης, μικρός από τις Ακαδημίες της Ομόνοιας, περίμενε την σειρά του. Την πήρε σε μερικά παιχνίδια με αποκορύφωμα τον αγώνα Κυπέλου το 1998 απέναντι στον ΑΠΟΕΛ στο λασπωμένο Μακάρειο. Η έκφραση «κατέβασε τα ρολά» έκατσε γάντι στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Εκτός από τη λάσπη είχε να αντιμετωπίσει και το πολύ επιθετικό ΑΠΟΕΛ που σε εκείνο το παιχνίδι -όλοι το λένε ακόμα- αν δεν ήταν αυτός, τότε θα μπαίνανε ακόμα τέρματα. Το παιχνίδι τελείωσε 2-2 και από τότε το όνομά του άρχισε να γίνεται γνωστό. Το 2000-01 οι «πράσινοι» είχαν στο ενεργητικό τους τρεις τερματοφύλακες. Το διεθνή Άντρο Χριστοφή, τον ταλαντούχο Τάσο Γιαλλούρη και το νεαρό Άγγελο Αγαθαγγέλου. Ο 21χρονος τότε Άγγελος δεν είχε αγωνιστεί ποτέ σε επίσημο παιχνίδι, μέχρι τον επαναληπτικό στη Βουλγαρία απέναντι στη Νεφτοχιμίκ, που μπήκε στο παιχνίδι ως αναγκαστική αλλαγή. Ο τραυματισμός του Χριστοφή και η κόκκινη του Γιαλλούρη στα αρχικά στάδια του αγώνα ανάγκασαν τον τεχνικό, Ασπαρούχ Νικοντίμοφ, να ρίξει στο γήπεδο τον Άγγελο. Η απειρία του και ο αποκλεισμός στιγμάτισαν την καριέρα του. Η Ομόνοια έχασε τότε με 2-1 και αποκλείστηκε.
Έκπληξη με Σιημητρά
Οι διοικούντες του «τριφυλλιού», θέλοντας να μην τους ξανασυμβεί αυτό, έκαναν τη μετεγγραφική έκπληξη της περιόδου. Είναι αλήθεια ότι κανείς δεν περίμενε να δει τον Μιχάλη Σιημητρά (φωτο) να ντύνεται στα πράσινα. Η περιπέτεια του καλοκαιριού του 2000 που είχε δημιουργηθεί με την πρώην ομάδα του, τον Εθνικό Άχνας, τον έφεραν στην Αλκή. Από εκεί ο ποδοσφαιριστής με υποσχετική πήρε το δρόμο για τη Λευκωσία και συγκεκριμένα για το «Ηλίας Πούλλος». Έπαιξε σε αρκετά παιχνίδια αλλά δεν καθιερώθηκε. Την περίοδο 2001-2002 οι «πράσινοι» είχαν και πάλι τους ίδιους βασικούς τερματοφύλακες, Χριστοφή και Γιαλλούρη. Ο Άντρος Χριστοφή είχε τον όγκο, την εμπειρία και πάνω απ' όλα τον καλό χαρακτήρα. Δεν ήταν ο τερματοφύλακας που φημιζόταν για τις ικανότητές του αλλά διέθετε πολύ καλές τοποθετήσεις και αυτό δυσκόλευε τους αντιπάλους να πετύχουν εύκολα το στόχο τους. Ο Τάσος Γιαλλούρης, λεπτός με πολύ καλά αντανακλαστικά. Από τα βλαστάρια της Ομόνοιας. Και το ατού του ήταν η εκτίναξη. Στο «τιμ» ήρθε να προστεθεί και ο Άλκης Μάρκου.

2002-2003: Στέφαν Μπράσας, οε οε οε!
Το μετεγγραφικό «μπαμ» το έκαναν οι «πράσινοι» και πάλι στη θέση του τερματοφύλακα. Αυτήν τη φορά με τη βοήθεια του Ράινερ - Μάρκο Ράουφμαν ήρθε στην Ομόνοια ο πανύψηλος Στέφαν Μπράσας. Ο Γερμανός τερματοφύλακας είχε ύψος 2,02 εκατοστά. Ο υγιής ανταγωνισμός για τη θέση του «άσου» πλέον ήταν εμφανής. Τάσος Γιαλλούρης, Άντρος Χριστοφή και Στέφαν Μπράσας. Πλέον οι «πράσινοι» έφερναν στην ομάδα τον πρώτο ξένο τερματοφύλακα. Ο Μπράσας αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος μέχρι τότε. Έκανε την είσοδό του στο γήπεδο πάντοτε με το χαρακτηριστικό τρόπο. Με ένα κασκόλ στο χέρι και με δυνατό τρέξιμο ξεσήκωνε την κερκίδα. Πάντοτε το πράσινο κασκόλ το είχε δεμένο στο πίσω μέρος τον δικτύων κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ήταν ένας γίγαντας μπροστά στους άλλους. Χαρακτηριστικό παιχνίδι ήταν αυτό με τον Ολυμπιακό Λευκωσίας όταν οι «μαυροπράσινοι» ήταν έτοιμοι να στείλουν την μπάλα στα δίκτυα από τη μικρή περιοχή αλλά ο Μπράσας απέτρεψε τον γκολ με τα πόδια, παρά το ότι ήταν στο έδαφος. Ίσως ήταν το σημαντικότερο παιχνίδι για την κατάκτηση του τίτλου. Άλλο ένα παιχνίδι ήταν αυτό με την ΑΕΚ Λάρνακας στο ΓΣΠ, όταν ο Έλληνας σπεσιαλίστας Κώστας Φρατζέσκος ήταν έτοιμος να εκτελέσει το πέναλτι. Ο Γερμανός γίγαντας άνοιξε τα χέρια του γεμίζοντας τη μισή εστία και κάνοντας όλο το γήπεδο να φωνάζει ρυθμικά το όνομά του. Ο Φρατζέσκος πέτυχε το γκολ και στη συνέχεια έδωσε το χέρι του στον Μπράσας, για την προσπάθειά του να αποκρούσει την μπάλα, αφού αυτή χτύπησε στο χέρι του και στη συνέχεια κατέληξε στο τέρμα. Το συμβόλαιο του Γερμανού τερματοφύλακα ήταν 1+1. Οι διοικούντες ανάγκασαν το «γίγαντα» να δακρύσει κυριολεκτικά στα γραφεία του σωματείου όταν του ανακοίνωσαν πως η συνεργασία δεν θα συνεχιστεί. Αυτό εξέπληξε τους πάντες. Ο Στέφαν επέστρεψε στο νησί μας, στην τιμητική του Ράουφμαν, κάνοντας την εμφάνισή του με τον ίδιο χαρακτηριστικό τρόπο, ξεσηκώνοντας και πάλι τους οπαδούς της Ομόνοιας.

2003-2004:Δεν… έπιασε ο Μιχόπουλος!
Η τότε διοίκηση πίστευε πως θα έβρισκαν κάτι καλύτερο. Οι απαιτήσεις του «πράσινου» λαού ήταν αυξημένες· μετά τον δεύτερο κατά σειράν τίτλο ήθελαν και συνέχεια. H Ομόνοια έκανε την επιλογή της και διάλεξε τον Νίκο Μιχόπουλο. Ο Ελλαδίτης τερματοφύλακας θα ήταν ο «φύλακας άγγελος» του «τριφυλλιού» στη νέα περίοδο μαζί με τον Γιαλλούρη φυσικά. Ο Μιχόπουλος αγωνιζόταν στην Αγγλία τα τελευταία τρία χρόνια (στην Μπέρνλι και τους τελευταίους τρεις μήνες δανεικός στην Κρίσταλ Πάλας, ομάδες Α' κατηγορίας), ενώ στην Κύπρο ήταν ευρύτερα γνωστός από τη θητεία του στον ΠΑΟΚ (1992-2000).
Ο Ελλαδίτης κίπερ είχε πρόταση και από ομάδα της Σκοτίας, την οποία και απέρριψε. Τα μουρμουρητά και τα πρώτα «παρατσούκλια» άρχισαν για τον Ελλαδίτη τερματοφύλακα στον επαναληπτικό με τη Βίσλα στο ΓΣΠ. Οι «πράσινοι» μπήκαν αποφασισμένοι να ανατρέψουν το 5-2 του πρώτου αγώνα. Μόλις στο 5’ λεπτό ο Ζουράφσκι που αγωνίζεται τώρα στην Ομόνοια δοκίμασε ένα σουτ πολύ έξω από την περιοχή, με τον Έλληνα τερματοφύλακα να μην καταφέρνει να αποκρούσει την μπάλα, παρά τη μεγάλη απόσταση που είχε από την μπάλα. Το τελικό αποτέλεσμα για την ιστορία ήταν 2-2, ενώ και το δεύτερο γκολ το πέτυχε ο Ζουράφσκι. Έτσι η Ομόνοια, μετά και το τέλος της χρονιάς, ουσιαστικά απέτυχε σε αυτή την επιλογή.

2004-2005:Το κρέμασμα του Άνταμ!
Την περίοδο 2004-2005 οι «πράσινοι» έμαθαν πάνω στα λάθη τους και έφεραν στην ομάδα άλλο έναν Κύπριο τερματοφύλακα, το Δημήτρη Λεωνή από την ΑΕΛ και τον Ούγγρο Άνταμ Βέζερ από την Αναγέννηση Δερύνειας. Ο Τάσος Γιαλλούρης έφυγε από την ομάδα. Οι δύο που αποκτήθηκαν ήταν αρκετά καλοί σε όλη τη χρονιά, αν εξαιρέσουμε μερικά παιχνίδια. Για τον Άνταμ καθοριστικό παιχνίδι ήταν το 1-3 με τον ΑΠΟΕΛ, όταν στις καθυστερήσεις όλη η Ομόνοια ήταν μπροστά και έψαχνε την ισοφάριση, ο Μακρίδης κρέμασε τον πορτιέρο των «πρασίνων» σχεδόν από το κέντρο του γηπέδου.

2005-2006:Ο… ακριβός Σινούχ
Ο τραυματισμός του Λεωνή ανάγκασε τη διοίκηση να προτρέξει ώστε να βρει τον αντικαταστάτη του Δημήτρη. Έφερε στην ομάδα το Μαροκινό διεθνή τερματοφύλακα Χαλίντ Σινούχ. Ο Σινούχ πρόσβλεπε μέσα από την παρουσία του στην Ομόνοια να ξανακληθεί στην εθνική ομάδα της χώρας του. Εκείνο το διάστημα είχε αλλάξει και ο ομοσπονδιακός προπονητής. Καθοριστικό παιχνίδι για τον Σινούχ ήταν απέναντι στην Ανόρθωση όταν δέχτηκε τέρμα με απευθείας εκτέλεση φάουλ από τον Τιμούρ από πολύ μακριά. Ο Σινούχ ήταν καλός με την μπάλα, είχε φωνή και μπορούσε να οργανώσει την αμυντική γραμμή, αλλά δεν ήταν καλύτερος από τον Λεωνή που είχε ξεκινήσει και η αντίστροφη μέτρηση της επιστροφής του. Το συμβόλαιο του Μαροκινού ήταν για εφτά μήνες και τηρήθηκε ακριβώς.

2006-2008:Το… κόρνερ έφερε Αντώνη!
Άλλο ένα σημαδιακό παιχνίδι που έχει γραφτεί στην ιστορία για τον Βέζερ ήταν και πάλι απέναντι στον ΑΠΟΕΛ όταν ο Φερνάντες εκτέλεσε απευθείας κόρνερ και σε συνδυασμό με το λάθος του αμυντικού η μπάλα κατέληξε στα δίκτυα. Κάτι που γνώριζε πολύ καλά η διοίκηση της Ομόνοιας ήταν να κάνει μετεγγραφές στη θέση «γκολκίπερ». Κατάφερε να πετύχει τη μετακίνηση του Αντώνη Γιωργαλλίδη από την Ανόρθωση στους «πράσινους». Έτσι οι «τριφυλλοφόροι» τη χρονική περίοδο 2006-07 είχαν στο ρόστερ τους τρεις καταξιωμένους τερματοφύλακες.
Ο Ούγγρος τερματοφύλακας της Ομόνοιας Άνταμ Βέζερ έμεινε στην ομάδα για τρία χρόνια (2004-07) και αν εξαιρέσουμε μερικά καθοριστικά παιχνίδια, η παρουσία του κρίνεται θετική.
Τα ίδια ισχύουν και για τον Λεωνή (2004-08). Ήταν και αυτός ένας από τους αγαπημένους του κόσμου αλλά, η κατιούσα στην πορεία του, έφερε και την επόμενη μετεγγραφή. Έμεινε για ακόμα μια περίοδο στους «πράσινους», κάνοντας παρέα τον τελευταίο χρόνο στον Ελλαδίτη τερματοφύλακα Ηλία Στογιάννη (2008-09), ο οποίος δεν αγωνίστηκε ούτε λεπτό.

2009-2010:Κοτσόλης ο… τρίτος!
Φτάσαμε και στο σήμερα. Αυτήν τη δεδομένη περίοδο οι «πράσινοι» έχουν στο ενεργητικό τους «τρεις + έναν» τερματοφύλακες. Τον τρίτο Ελλαδίτη τερματοφύλακα που ήρθε ποτέ στην Ομόνοια, τον Στέφανο Κοτσόλη, τον νεαρό Κύπριο Νικόλα Ασπρογένη, τον Μαχαμαντού Σιντιμπέ, που αποκτήθηκε την τελευταία στιγμή λόγω του τραυματισμού του Αντώνη Γιωργαλλίδη, που είναι με διαφορά ο καλύτερος τερματοφύλακας της Κύπρου και ίσως ένας από τους κορυφαίους που πέρασαν ποτέ από την Ομόνοια. Ο Αντώνης αυτό το διάστημα είναι τραυματίας και η επαναφορά του στους αγωνιστικούς χώρους θα θεωρηθεί νέα μετεγγραφή για το «τριφύλλι».