Από τα βάθη των αιώνων, η ελληνική μυθολογία μας ξεναγεί σε άγνωστους κόσμους, σε θεϊκές οντότητες, αλλά και σε παράξενες φανταστικές μορφές που κοσμούν το βασίλειο του θρύλου και της λαϊκής παράδοσης. Οι γοργόνες, από τα πιο δημοφιλή υδρόβια πλάσματα, ζωντανεύουν σε πανάρχαιες αναφορές, αλλά και σε δραματικές περιπέτειες.

Ο Αισχύλος στο έργο του «Προμηθέας Δεσμώτης», μας πληροφορεί ότι οι Γοργόνες κατοικούσαν κάπου στη Λιβύη και αλίμονο σε όποιον τολμούσε να τις κοιτάξει. Αμέσως πέτρωνε. Ιδού ένα μικρό απόσπασμα από το έργο του Αισχύλου: «Και του πελάου το σάλαγο περνώντας θα ’ρθεις: Κατά τους κάμπους τους Γοργόνειους της Κιθήνης (...) οι φτερωτές και φιλοπλόκαμες Γοργόνες, που άνθρωπος να τις δει, δεν έχει πια να ζήσει και σου το λέω αυτό τα μέτρα σου να λάβεις...». Αντίθετα ο Ησίοδος μας λέει ότι οι γοργόνες ζούσαν μέσα στη Νύχτα, πέρα από τον Ωκεανό. Εδώ θα λέγαμε ίσως να ζούσαν στα απύθμενα σκοτεινά βάθη των θαλασσών, αν θεωρήσουμε συμβολικά τη Νύχτα ως το σκοτάδι των ωκεάνειων βυθών.

Το αθάνατο νερό
Οι γοργόνες είναι μισές γυναίκες και μισές ψάρι. Ο Νίκος Φαρούπος στο αξιοθαύμαστο έργο του «ο κόσμος των φανταστικών όντων των αρχαίων Ελλήνων», εκδόσεις Κέδρος - στη σελίδα 70 γράφει σχετικά: «Στους νεότερους χρόνους, ο μύθος της Γοργόνας έγινε ιδιαίτερα προσφιλής στη λαϊκή παράδοση, αφού όμως ενσωμάτωσε στοιχεία και από άλλα παρεμφερή τέρατα, όπως τις Σειρήνες και τη Σκύλλα. Η Γοργόνα έχει πια μετατραπεί σ’ ένα αγαθό και συνάμα δαιμονικό πνεύμα, με τη μορφή μιας όμορφης γυναίκας με μελωδική φωνή από τη μέση και πάνω, και ψάρι από τη μέση και κάτω».
Επειδή η Γοργόνα άθελά της ήπιε το αθάνατο νερό του αδελφού της Μεγαλέξανδρου, την καταράστηκε να μεταμορφωθεί σε ψάρι και να παραδέρνει στις θάλασσες. Η Γοργόνα κατάλαβε το λάθος της και έκτοτε σταματά τους ναυτικούς και τους ρωτά αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος. Αν απαντήσουν θετικά, αρχίζει να τραγουδά ευτυχισμένη παίζοντας τη μαγευτική της λύρα. Αν απαντήσουν ότι δεν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος, τότε θυμώνει και βυθίζει το καράβι.

Σύγχρονη αναφορά
ΣΥΜΦΩΝΑ με διάφορες πληροφορίες, το Δεκέμβριο του 2004, όταν έγινε το τσουνάμι στη Νοτιανατολική Ασία που προκάλεσε το θάνατο 280.000 ανθρώπων, τα θεόρατα κύματα έβγαλαν έξω στη στεριά διάφορα παράξενα ψάρια. Ανάμεσά τους βρέθηκε και ένα πτώμα γοργόνας με άσπρα μαλλιά και γυναικείο πρόσωπο. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης δεν έκαναν καμιά αναφορά, ίσως γιατί δεν είχαν στη διάθεσή τους επαρκή στοιχεία, ίσως γιατί θέλησαν κάποιοι να κρατηθεί απόρρητη η είδηση.
Ασφαλώς, αν αληθεύει αυτή η πληροφορία, το πτώμα θα μεταφέρθηκε σε κάποιο μουσείο φυσικής ιστορίας για περισσότερη μελέτη.
Ο Θωμάς Π. Μαστακούρης, στο βιβλίο του «Κρυπτοζωολογία», εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ, στη σελίδα 147 δίπλα από μια φωτογραφία μουμιοποιημένης γοργόνας, γράφει τα εξής: «Η Γοργόνα του Bloomsbury, όπως επικράτησε να λέγεται, ανακαλύφθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από έναν Άγγλο ψαρά. Φυλάσσεται κάτω από ειδικά μέτρα ασφαλείας στην οικία του συλλέκτη Ρίτσαρντ Ίγκαν. Ανάμεσα στους ειδικούς που εξέτασαν το μουμιοποιημένο σώμα της ήταν και ο Ντέιβιντ Χέπελ, διευθυντής του Βασιλικού Μουσείου του Λονδίνου, ο οποίος δήλωσε ότι δεν μπόρεσε να εντοπίσει καμία απάτη...».
Πέρα από τα γεγονότα, οι γοργόνες παραμένουν τα μυθικά πλάσματα που ταυτίζονται με το καλό και το κακό. Σύμβολα ενός άλλου κόσμου, που ακόμα δεν εξερευνήσαμε.