Κάποιες ταινίες αφήνουν εποχή για το πρωτότυπο σενάριό τους, τη μελετημένη σκηνοθεσία ή ακόμα και για τα υπέροχά τους ειδικά εφέ. Είναι όμως και κάποιες άλλες οι οποίες έκλεψαν την παράσταση για το αποκρουστικό για τους περισσότερους περιεχόμενό τους. Οι σκηνές έντονης βίας, βάναυσων δολοφονιών και ωμών αγριοτήτων κατέστησαν αυτές τις ταινίες ταμπού σε πολλά μέρη του κόσμου. Άλλες προβλήθηκαν πολύ μετά που εκδόθηκαν και άλλες δεν προβλήθηκαν ποτέ... Σας παρουσιάζουμε τις 20 πιο απαγορευμένες ταινίες της ιστορίας.

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι - A Clockwork Orange (1971) είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1971, σκηνοθετημένη από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Η ταινία είναι βασισμένη πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άντονι Μπέρτζες. Θεματολογικά, πρόκειται για μια σπουδή πάνω στη βία, τόσο των συμμοριών όσο και του κράτους και του σωφρονιστικού συστήματος. Θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες.

Ο ίδιος ο Κιούμπρικ, ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία παραμόνο μετά το θάνατό του. Μετά το θάνατό του η γυναίκα του Κιούμπρικ αποκάλυψε ότι ο λόγος που δεν ήθελε ο σκηνοθέτης να προβληθεί ήταν επειδή δέχτηκε αστυνομική συμβουλή να μην το κάνει λόγω των πολλαπλών απειλών που δέχτηκε για τη ζωή του.
Απαγορεύτηκε σε Ιρλανδία, Αγγλία , Σιγκαπούρη, Βόρειο Κορέα και Ισπανία.

Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι - The Texas Chainsaw Massacre προβλήθηκε το 1974. Η ιστορία ξεκινά όταν μια παρέα πέντε φίλων πηγαίνουν να επισκεφτούν το παλιό σπίτι του παππού του ενός. Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο παίρνουν μαζί τους έναν παράξενο άντρα που κάνει ότο-στοπ που αρχίζει να τους λέει περίεργα πράγματα. Λίγο αργότερα βρίσκονται στη μέση της αμερικάνικης ερήμου και αντιμέτωποι με μια οικογένεια κανιβάλων και ιδίως ενός σχιζοφρενούς δολοφόνου. Η ταινία είναι εμπνευσμένη από τη «δράση» του δολοφόνου Ed Gein ο οποίος φορούσε ανθρώπινο δέρμα αλλά δεν χρησιμοποιούσε πριόνι. Πρόκειται για μιαν από τις πιο αιματηρές ταινίες όλων των εποχών και γι’ αυτό απαγορεύτηκε η προβολή της σε πολλές χώρες.
Απαγορεύτηκε σε Φινλανδία, Αγγλία, Αυστραλία, Δυτική Γερμανία, Χιλή, Ιρλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Σιγκαπούρη και Σουηδία.

Ο Εξορκιστής - The Exorcist είναι κινηματογραφική ταινία του 1973, αμερικανικής παραγωγής. Ο μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Πέτερ Μπλάτι, εμπνευσμένος από άρθρα εφημερίδων που ανέφεραν ότι ένα 13χρονο αγόρι στο Μέριλαντ είχε καταληφθεί από δαιμονικές δυνάμεις, έγραψε ένα μυθιστόρημα για ένα δαιμονισμένο κορίτσι. Η πρώτη μεγάλη εμπορική επιτυχία στην ιστορία των ταινιών τρόμου, πολυσυζητημένη, με τεράστιο αντίκτυπο, προτάθηκε για δέκα όσκαρ και απέσπασε δύο για καλύτερο ήχο και καλύτερο σενάριο.
Απαγορεύτηκε στην Αγγλία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη.

Η Ζωή του Μπράιαν - Life of Brian παρουσιάστηκε στις αίθουσες το 1979. Η υπόθεση αφηγείται την ιστορία του Mπράιαν ο οποίος γεννήθηκε σε ένα στάβλο την ημέρα των Χριστουγέννων, ακριβώς δίπλα στο στάβλο που γεννήθηκε ο Χριστός. Οι Τρεις Μάγοι με τα Δώρα φτάνουν στο στάβλο του και τα αποθέτουν στην ποδιά του, όταν, όμως, το αστέρι προχωρά, καταλαβαίνουν το λάθος τους και παραδίδουν τα δώρα τους στο διπλανό στάβλο. Στη διάρκεια της ζωής του, όλοι νομίζουν πως είναι ο Μεσσίας. Το πρόβλημα είναι πως εκείνος δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να τους πείσει πως δεν πρέπει και να... σταυρωθεί κατά λάθος! Απαγορεύτηκε λόγω του βλάσφημου προς τη χριστιανική θρησκεία χαρακτήρα της. Μάλιστα, στην Ουαλία, προβλήθηκε ευρέως το 2009 όταν τέλειωσε η... 30χρονη απαγόρευσή της.
Απαγορεύτηκε σε Ουαλία, Νορβηγία, Σιγκαπούρη και Ιρλανδία.

Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι - Le dernier Tango ? Paris (1973). Ένας μεσήλικας προσπαθεί να ξεπεράσει το θάνατο της γυναίκας του, δημιουργώντας μια σχέση καθαρά σαρκική με μιαν άγνωστη νεαρή, σε ένα άδειο διαμέρισμα στο κέντρο του Παρισιού. Η ταινία που άλλαξε τα κινηματογραφικά ερωτικά ήθη της δεκαετίας του ’70 οφείλει τη φήμη της στην περιβόητη σκηνή με το βούτυρο. Η σκηνή ακόμα εξακολουθεί να «κυνηγά» την πρωταγωνίστρια Maria Schneider αφού δεν αποτελούσε μέρος του αυθεντικού σεναρίου. Σε συνέντευξή της το 2007, ανέφερε ότι ένιωσε «ντροπιασμένη και ελαφρώς βιασμένη» αλλά «ευτυχώς δεν χρειάστηκε δεύτερη απόπειρα για τη σκηνή». Παράλληλα, δήλωσε ότι πλέον μαγειρεύει μόνο με ελαιόλαδο και όχι με βούτυρο!
Απαγορεύτηκε σε Ιταλία, Σιγκαπούρη, Νεα Ζηλανδία, Πορτογαλία και Βόρεια Κορέα.

Όλα ήρεμα στο δυτικό μέτωπο - All Quiet on the Western Front (1930). Η ταινία ακολουθεί μια ομάδα νεαρών Γερμανών στρατιωτών που προσπαθούν να καταλάβουν την τραγικότητα του πολέμου όταν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο Αδόλφος Χίτλερ και το Ναζιστικό Κόμμα απαγόρευσαν την ταινία στη Γερμανία μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου λόγω των αντιπολεμικών και αντιγερμανικών μηνυμάτων της. Πριν από την απαγόρευση της ταινίας το 1930, οι ναζί διέκοπταν τις προβολές αφού γέμιζαν τις κινηματογραφικές αίθουσες με ποντικούς.
Απαγορεύτηκε στην Γερμανία (1931-1945) και Αυστρία (1931-1945).

Καλιγούλας - Caligula (1979). Πρόκειται για την ιστορία του Ρωμανού αυτοκράτορα Καλιγούλα που χρησιμοποίησε βίαια μέσα για να κερδίσει το θρόνο του, την τυραννική του διακυβέρνηση και την παραφροσύνη του. Η ταινία απαγορεύτηκε λόγω έντονης βίας και σεξουαλικών σκηνών, συμπεριλαμβανομένου του πάθους του αυτοκράτορα για την αδελφή του. Η ταινία αντιμετώπισε βαρύτατες κριτικές. Ο Ρότζερ Έμπερτ έδωσε μηδέν αστέρια, περιγράφοντας την ταινία σαν «αρρωστημένη, κυριολεκτικά άχρηστη και σκουπίδι». Τόσο ο Πίτερ Ο' Τουλ όσο και ο Μάλκομ Μακ Ντάουελ εξέφρασαν τη μετάνοιά τους για τη συμμετοχή τους στην ταινία.
Απαγορεύτηκε στον Καναδά και την Ισλανδία.

Βιασμός στο Τελευταίο Σπίτι Αριστερά - Τhe Last House on the left (1972). Δύο νεαρές γυναίκες απάγονται, βιάζονται και δολοφονούνται από μια συμμορία ψυχοπαθών, οι οποίοι στη συνέχεια αναζητούν καταφύγιο, χωρίς να το γνωρίζουν, στο σπίτι της μίας κοπέλας. Ήταν από τις πρώτες αμερικάνικες ταινίες που πραγματικά έδειξε τη βία και το θάνατο με τρόπο πρωτοφανή για τα δεδομένα της εποχής. O σκηνοθέτης της, Wes Craven, ξεκίνησε την καριέρα του γυρίζοντας ταινίες πορνό και αργότερα σκηνοθέτησε πολλές ταινίες τρόμου όπου περιείχαν σκηνές ωμής βίας
Απαγορεύτηκε σε Αγγλία, Σιγκαπούρη, Ισλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Δυτική Γερμανία και για πάνω από 32 χρόνια στην Αυστραλία.

Τα φρικιά - Freaks (1932). Η ιστορία διαδραματίζεται σ’ ένα τσίρκο και αναφέρεται στον έρωτα του νάνου Χανς για την ελκυστική και φυσιολογική ακροβάτισσα Κλεοπάτρα, η οποία βέβαια τον κοροϊδεύει, ώσπου μαθαίνει ότι ο Χάνς πρόκειται να κληρονομήσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Τους βασικούς ήρωες της ταινίας υποδύονται αληθινά «τέρατα»: Ένας άνθρωπος-κορμός, ένας άλλος μισός κορμός, σιαμαίες αδερφές, νάνοι, μια γυναίκα με γενειάδα και διάφοροι άλλοι άνθρωποι με γενετικά προβλήματα. Το Freaks χαρακτηρίστηκε ως «ένα διαστρεμμένο ντοκιμαντέρ» αλλά και πολύ προχωρημένο για την εποχή του. Ο σκηνοθέτης της ταινίας Τod Browing δυσκολεύτηκε πολύ να ξαναβρεί δουλειά αφού πριν μετρούσε 57 ταινίες στο ενεργητικό του, αλλά μετά την προβολή των Φρικιών, μετά δυσκολίας σκηνοθέτησε άλλες τρεις και κατόπιν αποσύρθηκε.
Απαγορεύτηκε σε Ιταλία, Φινλανδία και Ιρλανδία.

Το Κακό Νεκρό - The Evil Dead (1983). Πέντε φίλοι πάνε ταξίδι στο δάσος και βρίσκουν το «Βιβλίο των Νεκρών» όπου όταν το διαβάζουν ξυπνά μια δαιμονική δύναμη μέσα τους και τους μεταμορφώνει σε ζόμπι. Το «Κακό Νεκρό» επικρίθηκε από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις για το χυδαίο και βίαιο περιεχόμενό του. Απαγορεύτηκε στην Μαλαισία, την Αγγλία, τη Δυτική Γερμανία, τη Σουηδία, την Ισλανδία, την Ιρλανδία και τη Σιγκαπούρη.

Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα - 120 Days of Sodom (1975). Βασισμένη στο ομώνυμο και γνωστό βιβλίο του Μαρκήσιου Ντε Σαντ, «αφιερωμένο» στην παρακμή της Γαλλίας του 18ου αιώνα, η ταινία προσπαθεί να αποτυπώσει σκηνές της φασιστικής Ιταλίας κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Το 1944, στο Σαλό της βόρειας Ιταλίας, τέσσερις φασίστες που εκπροσωπούν τις βασικές μορφές εξουσίας κλείνουν διά της βίας σε απομονωμένο παλάτι μια ομάδα παρθένων αγοριών και κοριτσιών. Τρεις πόρνες αφηγούνται τις εμπειρίες τους, ενώ οι ενήλικες εξαναγκάζουν τους κρατούμενους να συμμετάσχουν σε πράξεις ακραίου και σαδομαζοχιστικού σεξ. Τα βασανιστήρια και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης κυριαρχούν σε ολόκληρη την ταινία. Ο σκηνοθέτης πέθανε τραγικά όπως και τα έργα του σε ηλικία 53 ετών.
Aπαγορεύτηκε σε Ιταλία, Φινλανδία, Αυστραλία, Δυτική Γερμανία, Νέα Ζηλανδία και Νορβηγία.

Mikey (1992) Η ιστορία ξεκινά με ένα αγόρι που σκοτώνει τους γονείς τους. Η ταινία παρακολουθεί τον Μίκι, ένα διεστραμμένο μικρό αγόρι, που σκοτώνει τους γονείς του και μετακομίζει με τους παρένθετούς του γονείς. Το 1992, όταν τελείωσε η παραγωγή της ταινίας, ο σκηνοθέτης εξασφάλισε μετα δυσκολίας πιστοποιητικό για να την προβάλει. Όμως, όταν ο σκηνοθέτης έψαχνε έναν κινηματογράφο για την ταινία, ήρθε ο φόνος του 3χρονου Τζέιμς Μπάλκερ από δύο 11χρονα αγόρια και η εφημερίδα “Daily Mail” αμέσως υπέδειξε ότι και η ταινία αφορούσε νεαρούς δολοφόνους. Τότε, η αγγλική επιτροπή λογοκρισίας απέσυρε την άδεια που εξασφάλισε η ταινία και βρήκε καταφύγιο για προβολή στην Αυστραλία. Στην Αγγλία απαγορεύεται ακόμα η προβολή της.
Απαγορεύτηκε στην Αγγλία.

Φτύνω στον τάφο σου - I spit on your grave (1978). H ταινία είναι γνωστή και ως η Ημέρα της Γυναίκας. Αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που επισκέπτεται τη Νέα Υόρκη για να γράψει το πρώτο της βιβλίο. Μία ομάδα ντόπιων την απάγει, ώστε ο ένας από αυτούς να χάσει την παρθενιά του πάνω της. Η ομάδα των τεσσάρων αντρών τη βιάζουν, καταστρέφουν το βιβλίο της και αφήνουν έναν από αυτούς ώστε να την αποτελειώσει. Τελικά αυτός δεν τα καταφέρνει να προχωρήσει σε αυτή την πράξη. Η γυναίκα, όταν τελικά αναρρώνει, θέλει να πάρει την εκδίκησή της, σκοτώνοντάς τους όλους όσο πιο βίαια μπορεί. Η ταινία κατακρίθηκε έντονα για τη μακράς διαρκείας σκηνή του βιασμού της πρωταγωνίστριας.
Απαγορεύτηκε σε Φινλανδία, Αυστραλία, Κίνα, Σιγκαπούρη Μαλαισία, Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη, Νέα Ζηλανδία, Καναδά, Ισλανδία, Νορβηγία, Δυτική Γερμανία, Ιρλανδία και Αγγλία.

Το Ολοκαύτωμα των Κανιβάλων - Hannibal Holocaust (1980). Η ταινία ξεκινάει από την Αμερική, όπου ένα συνεργείο ενός καναλιού αρχίζει ένα φιλόδοξο ταξίδι για τη ζούγκλα του Αμαζονίου, σε αναζήτηση ξεχασμένων φυλών που δεν τους έχει αγγίξει ακόμα ο λευκός «πολιτισμός». Μετά την εξαφάνισή τους, μια δεύτερη αποστολή δημιουργείται με σκοπό να πάει εκεί και να ανακαλύψει τι συνέβη. Κατά τη διαδρομή τους, γίνονται μάρτυρες της τοπικής τιμωρίας για μοιχεία από τον ιθαγενή σύζυγό της, μια σκηνή τόσο σοκαριστική και ωμή, που πραγματικά προκαλεί ανατριχίλες. Όλοι πίστεψαν πως πρόκειται για ένα πραγματικό φιλμ όπου ο σκηνοθέτης είχε σκοτώσει πραγματικά τους ηθοποιούς του. Τα πράγματα έκανε πιο δύσκολα το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης Ντεοντάτο είχε υπογράψει συμφωνητικό με όσους έπαιξαν στην ταινία να μην εμφανιστούν στα ΜΜΕ για έναν χρόνο. Τελικά, αφού έβλεπε ότι κινδύνευε με φυλάκιση αναγκάστηκε να σπάσει το συμφωνητικό και να παρουσιάσει τους ηθοποιούς. Μάλιστα υποχρεώθηκε να εξηγήσει λεπτομερώς πώς έφτιαξε τη χαρακτηριστική σκηνή με την παλουκωμένη κοπέλα (το κορίτσι καθόταν πάνω σε μια σέλα και είχε στο στόμα της ένα ξύλο). Μπορεί φόνοι να μην έγιναν, όμως ο Ντεοντάτο, για χάρη του δημιουργήματός του, σκότωσε στην πραγματικότητα δύο πιθήκους, ένα γουρούνι, ένα φίδι, μια χελώνα και μια ταραντούλα (όλα δόθηκαν στη συνέχεια στην τοπική φυλή για να τα φάει). Χρησιμοποιήθηκε ένα πραγματικό πτώμα (κάτι που απέκρυπταν για πολλά χρόνια), ενώ και οι σκηνές με σεξ ήταν αληθινές. Στην Ελλάδα προβλήθηκε σε μια λέσχη κινηματογράφου για πρώτη φορά το 2007.
Απαγορεύτηκε σε Αυστραλία, Μαλαισία, Φιλιππίνες, Ταϊλάνδη, Νέα Ζηλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Δυτική Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία.

Οι όψεις της έκστασης - Visions of ecstasy (1989) H ταινία διαρκεί μόνο 18 λεπτά και περιέχει σκηνές σεξουαλικής αναπαράστασης της Αγίας Τερέζας της Αβίλα να φροντίζει το σώμα του Ιησού στο Σταυρό. Σαν αποτέλεσμα η ταινία δεν πήρε πιστοποιητικό καταλληλότητας λόγω του βλάσφημού της χαρακτήρα. Ο σκηνοθέτης προώθησε την υπόθεση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τελικά το 2008 έγινε άρση των νόμων περί βλασφημίας στην Αγγλία. Πάντως, η ταινία δεν προβλήθηκε στο ευρύ κοινό και μάλλον δεν θα προβληθεί ποτέ.
Απαγορεύτηκε στην Αγγλία.

Τα Πρόσωπα του Θανάτου - Faces of Death (1978). Σκοπός της ταινίας είναι να δείξει στο κοινό πώς αντιδρά ένα πρόσωπο την ώρα που πεθαίνει. Η ταινία ξεκινάει με πλάνα από αληθινές νεκροψίες που κυριολεκτικά παγώνουν το αίμα. Το μενού περιλαμβάνει πραγματικά πλάνα από καθημερινή δράση ρουτίνας σε σφαγεία, σκηνές από το Βιετνάμ, ζώα να τρώνε ανθρώπους, μέχρι στημένες σκηνοθετικά αιρέσεις που κάνουν κανιβαλιστικές τελετές με πτώματα. Απαγχονισμοί, αποκεφαλισμοί, εκτελέσεις στην ηλεκτρική καρέκλα, αυτοκτονίες και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος.
Απαγορεύτηκε σε Νέα Ζηλανδία, Αυστραλία, Φινλανδία, Νορβηγία και Αγγλία.

Χωρίς Πίεση - No Pressure (2010). Δεν πρόκειται για ταινία αλλά για τετράλεπτη διαφήμιση που γυρίστηκε στα πλαίσια της διεθνούς εκστρατείας κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη «10:10». Λογοκρίθηκε έντονα αφού παρουσίαζε μαθητές σε μια τάξη και υπαλλήλους γραφείων να διαλύονται σε κομμάτια επειδή δεν υποστήριζαν την εκστρατεία για την υπερθέρμανση. Απαγορεύτηκε ήδη από την πρώτη ημέρα που προβλήθηκε και έλαβε πολλές αρνητικές κριτικές λόγω και της εύκολής της διάδοσης μέσω του διαδικτύου. Οι συγγραφείς κατηγορήθηκαν ως οικοφασίστες και η δημοσιότητα που δόθηκε έδωσε τροφή για πολλές συζητήσεις όσον αφορά στο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος.

The Testament of Dr. Mabuse (1933) - Το σενάριο ακολουθεί έναν Γερμανό αστυνομικό επιθεωρητή που διερευνά μια υπόθεση όπου όλες οι ενδείξεις οδηγούν στον Δόκτορα Μάμπους, που ήταν κλεισμένος σε ένα ψυχιατρείο για χρόνια. Με την άνοδο στην εξουσία του Χίτλερ, ο Γκέμπελς έγινε υπουργός Προπαγάνδας και απέσυρε την ταινία αφού, όπως υποστήριξε, η ταινία υπέσκαπτε την εμπιστοσύνη που έδειχνε ο λαός προς τους ηγέτες του. Ο σκηνοθέτης οργάνωνε μυστικά συχνές προβολές για τους φίλους του. Φήμες αναφέρουν ότι ο Γκέμπελς ζήτησε από το σκηνοθέτη της ταινίας Φριτζ Λανγκ να δημιουργήσει ταινίες που να υποστηρίζουν την κυριαρχία των Ναζί.
Απαγορεύτηκε σε Φινλανδία, Σουηδία και Γερμανία.

Aftermath (1994) Μια μικρού μήκους ταινία, που δεν περιέχει κανέναν διάλογο, ακολουθεί δύο ανώνυμους ιατροδικαστές, μιαν όχι και τόσο τυπική νύχτα στο νεκροτομείο της γειτονιάς. Οι δύο μασκοφόροι φίλοι μας επιδίδονται στο πετσόκομμα πτωμάτων, το άδειασμά τους από όλα τα κάποτε ζωτικά όργανα και τέλος στο ράψιμό τους. Όλα ακούγονται σαν μια συνηθισμένη νυχτερινή βάρδια. Όμως όταν η βάρδια τελειώνει και ο ένας από τους δύο φεύγει για το σπιτάκι του, ο δεύτερος αποφασίζει να περάσει ακόμη μερικές «ποιοτικές» ώρες με ένα παραμορφωμένο πτώμα μιας νεαρής γυναίκας που λίγο πριν έχασε τη ζωή της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Θέμα της ταινίας η νεκροφιλία.
Απαγορεύτηκε στην Αυστρία και σε πολλές άλλες χώρες.

Αδέσποτα Σκυλιά - Straw Dogs (1971) Σ' ένα απόμακρο χωριό της Κορνουάλης, ένας φιλειρηνιστής Αμερικάνος μαθηματικός οδηγείται σ' ένα ξέσπασμα βίας όταν μια παρέα μεθυσμένων χωρικών βιάζει τη Βρετανίδα γυναίκα του και προσπαθεί να εισβάλει στη φάρμα του. Αναγκασμένος να υπερασπιστεί το σπίτι του, ο Ντέιβιντ αρχίζει ένα πρωτοφανές ξέσπασμα βίας, που καταλήγει σε ένα όργιο δολοφονίας. Η σκηνή του βιασμού θεωρείται μέχρι σήμερα η πλέον ‘προβοκατόρικη’ στην ιστορία του κινηματογράφου, αφού το θύμα μοιάζει να το απολαμβάνει.
Aπαγορεύτηκε στην Αγγλία.