Επανένωση με το Θείο μέσω ενός πολύτιμου ταπεινού θάμνου

Το Κίνημα Οικολόγων έχει εγκαινιάσει ένα νέο, όμορφο θεσμό, άκρως συμβατό με τη φιλοσοφία του Κινήματος, την «οικολογική εβδομάδα δέντρου». Στα πλαίσια αυτής της εβδομάδας δεν θα μπορούσαμε να μη λάβουμε υπόψη μια παράλληλη προσπάθεια του Τμήματος Δασών, που αφορά στο δέντρο σαν πηγή ζωής.

Η Μοσφιλιά, αυτό το πανέμορφο δέντρο της κυπριακής χλωρίδας, κινδυνεύει με πλήρη εξαφάνιση λόγω της ανεξέλεγκτης υλοτόμησης και της άκρατης οικοδομικής ανάπτυξης. Όμως, το δέντρο αυτό είναι πολύ σημαντικό για το οικοσύστημα της κυπριακής υπαίθρου και πολύ χρήσιμο, αφού εμποδίζει τη διάβρωση και οι καρποί του όχι μόνο έχουν φαρμακευτικές ιδιότητες, αλλά παράγουν και πολύ εύγευστα εδέσματα. Όπως αναφέρει η Φλωρεντία Κυθραιώτου στο βιβλίο της «Τροφή - αφορμή σχέσης», στην αρχαία Ελλάδα το δέντρο της μοσφιλιάς (crataegus azarolus) της οικογένειας των ροδοδών, ονομαζόταν «μεσπλιά» και ο Διοσκουρίδης μάς δίνει την περιγραφή του : « …καρπόν φέρει μικρό, όμοιον του μήλου. Έχει στο εσωτερικό του τρία κουκούτσια και γι’ αυτό συχνά το ονομάζουν και τρίκοκκο...». Σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας ακόμη ονομάζουν το δέντρο τρικόκκια ή τρικουκκιά, ενώ στην Κύπρο μοσφλιά ή μοσσιλιά, ονομασίες οι οποίες προέρχονται από το αρχαίο μεσπλιά. Σε ορισμένα μέρη της Κύπρου η μοσφιλιά ονομάζεται και κουδουμαλιά. Ανθίζει νωρίς το Μάρτη και την εποχή της άνθισής της είναι κάτασπρη και ευωδιαστή. Ήταν και είναι από τα πιο γνωστά δέντρα της κυπριακής υπαίθρου, γι’ αυτό και πάρα πολλά τοπωνύμια στην Κύπρο έχουν πάρει την ονομασία τους από τη μοσφιλιά. Όπως τα χωριά Μοσφιλερή, Μοσφίλι και Μοσφιλωτή. Σήμερα, ελάχιστοι αναγνωρίζουν τους αγκαθωτούς αυτούς θάμνους, οι οποίοι αναπτύσσονται σε δέντρα και μπορούν κάλλιστα να φυτευτούν και στους κήπους. Κάποιες ποικιλίες κάνουν κόκκινο καρπό, κάποιες βαθύ κίτρινο και άλλες άσπρο.

Η νομοτέλεια της φύσης…
ΕΜΕΙΣ, αυτό που μπορούμε να κάνουμε, είναι να σεβόμαστε τη νομοτέλεια της φύσης, τα ταπεινά, αλλά πολύτιμα, δημιουργήματά της και να χαιρόμαστε αυτά που μας προσφέρει. Η αλήθεια είναι ότι σήμερα, μέσα από τον τρόπο ζωής μας, τους γρήγορους αφύσικους ρυθμούς μας, έχουμε χάσει την επικοινωνία με το Θείο, γι’ αυτό και αυτή η εκδήλωση δεν αποτελεί μια γραφικού τύπου φυσιοδιφική αναφορά, αλλά προσβλέπει σε μια ουσιαστική επανένωση, μέσω ενός πολύτιμου ταπεινού θάμνου, της μοσφιλιάς.