Ο Τάσος και η Λιάνα Χαλκιά φωτογραφίζονται αποκλειστικά στη Madame Figaro, θυμούνται γιορτινές στιγμές των παιδικών τους χρόνων, και εξηγούν γιατί Η Επιστροφή, τους έφερε πιο κοντά!

Όταν δεν έχει γυρίσματα στην Αθήνα, ταξιδεύει στην Κύπρο, για τη νέα σειρά του Σίγμα Η Επιστροφή. Και… όταν τελειώνει με τις σκηνές του, φεύγει σχεδόν κατευθείαν για την Αθήνα και το θέατρο Ήβη, για να προλάβει την παράσταση Στις κουζίνες, που πρωταγωνιστεί. Ο Τάσος Χαλκιάς, βρίσκεται σε ένα συνεχές πήγαινε-έλα και το απολαμβάνει. Γι’ αυτό «ευθύνεται», ο ρόλος του στην Επιστροφή και το σενάριο της σειράς, που υπογράφει η αδελφή του Λιάνα Χαλκιά. Και αν η συμμετοχή του πετυχημένου ηθοποιού σε κυπριακή σειρά αποτελεί εκ των πραγμάτων είδηση, εξίσου σημαντικό είναι και το γεγονός ότι Λιάνα και Τάσος Χαλκιάς, συνεργάζονται για πρώτη φορά επαγγελματικά. «Όλο αυτό που βιώνω ως ηθοποιός με το σενάριο της Λιάνας είχα καιρό να το ζήσω στην τηλεόραση και ήταν κάτι που μου χρειαζότανε. Με κάνει και ξεδίνω. Πραγματικά όσο κουραστικό και αν είναι το ταξίδι, εμένα με ξεκουράζει. Συν του ότι εργάζομαι με ταλαντούχα παιδιά, με ένα φοβερό συνεργείο και έχω και την ευκαιρία να βλέπω την αδελφή μου που την έχω στερηθεί τόσα χρόνια». Είναι μεσημέρι, έχει μόλις τελειώσει από το γύρισμα και έχει ελάχιστη ώρα στη διάθεσή του, μέχρι να φύγει για το αεροδρόμιο. Καθόμαστε στο σαλόνι της Λιάνας Χαλκιά, η οποία συμμετέχει στην κουβέντα μας και ταυτόχρονα ετοιμάζει το μεσημεριανό. Δεν υπάρχει περίπτωση να τον αφήσει να φύγει, εάν δεν τσιμπήσει κάτι. Σε χρόνο dt, οι πιατέλες δεν χωράνε στο τραπεζάκι και τα αρώματα απ’ τα ελληνικά κεφτεδάκια και τον αχνιστό πουρέ τρυπάνε τη μύτη. Ξυπνάνε όμως και αναμνήσεις. Αυτές της Κωνσταντινουπολίτικης καταγωγής τους, των παιδικών τους χρόνων στην Αθήνα,  της εφηβείας, της ενηλικίωσης, του αποχωρισμού και τώρα της Επιστροφής…

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΣΙΓΜΑ  
Όλα ξεκίνησαν από μια ιστορία. Τραγική σαν και τόσες άλλες, που συνέβησαν το 1974, συγκλονιστική όμως αρκετά για να επηρεάσει τη Λιάνα Χαλκιά. «Ήμασταν με το Γιώργο Ζένιο όταν ακούσαμε γι’ αυτή την ιστορία και πραγματικά συγκλονίστηκα. Ήθελα να την καταγράψω, γιατί με ενοχλεί όταν ακούω τα νέα παιδιά να αντιμετωπίζουν το 1974 ως μια επέτειο. Ζώντας επίσης στην Κύπρο από το 1980 και έχοντας στείλει δυο γιους στο στρατό, έχω βιώσει τους κραδασμούς της τουρκικής εισβολής και τον πόνο των συγγενών των αγνοουμένων. Πέραν τούτου, είμαι και εγώ παιδί προσφύγων. Οι δικοί μου ήταν από την Κωνσταντινούπολη, άρα ένιωσα αυτή την εγκατάλειψη». Το στόρι της Eπιστροφής ξεκινά λίγο πριν από το 1974, καταγράφοντας τη ζωή δυο φίλων. Του Γιώργου, που υποδύεται ο Γιώργος Ζένιος και του Ανδρέα, ο οποίος είναι μισός Ελλαδίτης και τον ενσαρκώνει ο Τάσος Χαλκιάς. Η εισβολή τούς βρίσκει στο σπίτι με τις οικογένειές τους. Οι ίδιοι κατατάσσονται στο στρατό, θεωρώντας πως οι δικοί τους είναι ασφαλείς και καταλήγουν αιχμάλωτοι στα Άδανα. Η επιστροφή στην Κύπρο,  βρίσκει,  τον Ανδρέα με την οικογένειά του και το Γιώργο μόνο, με τη μητέρα και τον αδελφό του. Η γυναίκα και τα δυο του παιδιά αγνοούνται. «Μη μπορώντας να αντέξει τον αέρα που αναπνέουν οι υπόλοιποι, αποφασίζει να φύγει για την Αγγλία. Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά ο Γιώργος επιστρέφει στην Κύπρο και ανακαλύπτει πως το κουβάρι που ήταν δεμένο σε κόμπους αρχίζει να ξεδιαλύνεται»… Η ματιά της Λιάνας Χαλκιά αντικατοπτρίζει τη συγκίνηση ενός ανθρώπου που καταθέτει μια ιστορία ψυχής, αλλά και τη σπίθα της δημιουργίας. Κοιτάω μια την ίδια και μια τον Τάσο Χαλκιά. Αισθάνομαι πως αγαπάει εξίσου τη σειρά αυτή. Το βλέπω στο πρόσωπό του, του και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το γεγονός ότι η Λιάνα είναι αδελφή του. Αλλά και με τα γεγονότα που καταγράφει η Επιστροφή. «Η ιστορία ήταν αυτή που με συγκίνησε και ύστερα ο ίδιος ο ρόλος. Αν δεν έγραφε η αδελφή μου αυτό το σενάριο, ίσως και να μην είχα την πρόταση να παίξω στην Επιστροφή. Πρόκειται για μια σπουδαία ιστορία, που μου δίνει την ευκαιρία να δουλέψω με αξιόλογους ανθρώπους. Όπως τον εκλεκτό συνάδελφο Γιώργο Ζένιο, το σκηνοθέτη μας Βάσο Βάσου, το διευθυντή φωτογραφίας, τους υπόλοιπους ηθοποιούς, που είναι πολύ ταλαντούχοι και τα παιδιά της παραγωγής. Αισθάνομαι πραγματικά πολύ καλά που έρχομαι εδώ και αποδίδω αυτό το κείμενο».

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
Τριάντα εφτά χρόνια στην υποκριτική ο Τάσος Χαλκιάς και είκοσι οκτώ η Λιάνα και όμως δεν συνεργάστηκαν ποτέ. Οι γεωγραφικοί περιορισμοί καθιστούσαν αδύνατη μια συνεργασία. «Αφού τελείωσα το Εθνικό, εργάστηκα μόνο ένα χρόνο στην Αθήνα. Έπαιξα σε μια παράσταση με τον Θύμιο Καρακατσάνη και τον Ηλία Λογοθέτη και το καλοκαίρι του 1980 έφυγα για την Κύπρο, επειδή ερωτεύτηκα. Άρα, εκ των πραγμάτων δεν είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε μαζί με τον Τάσο». Δείχνουν να χαίρονται τη μεταξύ τους συνεργασία. Ένα όνειρό τους γίνεται πραγματικότητα. Άλλωστε πρόκειται για δυο αδέλφια πολύ αγαπημένα. «Περιμένω με αγωνία τις κοινές σκηνές που θα έχουμε με τη Λιάνα. Ανεξάρτητα με το εάν έχουμε σκορπίσει γεωγραφικά, είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια. Ιδιαιτέρα εμείς οι δυο, είχαμε  έναν συναισθηματικό δεσμό, πολύ δικό μας. Μου έλειψε αφάνταστα όταν έφυγε. Στεναχωριόμουν. Μου πήρε καιρό μέχρι να συνέλθω. Και εκείνη το ίδιο αισθανόταν. Βρέθηκε μόνη σε έναν ξένο τόπο».

«Πέρασα δύσκολα όντως» μου εξομολογείται η Λιάνα Χαλκιά.
«Έκλαιγα κάθε μέρα και θύμωνα με τον εαυτό μου. Δεν υπήρχαν πολλά πράγματα σε ό,τι αφορά το θέατρο εκείνη την εποχή. Δύσκολα χρόνια, καμία σχέση, με το τι συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο». Αν και η πορεία τους στο θέατρο και στην τηλεόραση είχε διαφορετικές κατευθύνσεις, εντούτοις ανάμεσά τους δεν διακρίνω το παραμικρό ίχνος ανταγωνισμού. Το αντίθετο. «Θαύμαζα από παλιά τα σενάρια της Λιάνας. Προτείναμε και στην Ελλάδα αυτή τη δουλειά με σενάρια που μου είχε ήδη στείλει. Εκεί όμως τα τελευταία χρόνια επικρατεί μια νοοτροπία «γελαστερή». Ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη να γελάσει και πολλές φορές κάνουμε τους γελωτοποιούς. Με την έννοια ότι παίζουμε και αναλώνουμε τον εαυτό μας από κωμωδία σε κωμωδία, που όμως δεν έχει να κάνει με κωμικές καταστάσεις. Στηρίζεται κυρίως σε λεκτικές ατάκες ή κωμικές πινελιές. Όλη αυτή η αναζήτηση, με έχει κουράσει πολύ. Ομολογώ πως με τα κείμενα της αδελφής μου, δεν έχω απλώς ενθουσιαστεί. Αισθάνομαι πως ο ηθοποιός μέσα μου στηρίζεται πάνω σε κάτι πολύ καλό».

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΧΘΕΣ
Προσπαθώ να τους φανταστώ παιδιά. Να κρυφοκοιτάξω απ’ το παράθυρο του σπιτιού της οικογένειας Χαλκιά. Δεν χρειάζεται. Στη σκέψη και μόνο των παιδικών τους χρόνων χαμογελάνε και αρχίζουν το ταξίδι στο χρόνο και στις αναμνήσεις. «Από παιδιά μας άρεσε το θέατρο. Ήμασταν τρία αδέλφια. Ο Γιάγκος που είναι οδοντοτεχνίτης, ο Τάσος και εγώ. Το μικρόβιο της υποκριτικής νομίζω πως το κόλλησα από τη Μανταλένα. Όταν γυριζόταν η ταινία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, κάναμε διακοπές στην Πάρο. Γνώρισα τη Βουγιουκλάκη και ήθελα να γίνω σαν και αυτή. Χάλαγα τα τακούνια της μαμάς μου και πασαλειβόμουν τα κραγιόνια της. Καθόμουν μπροστά στον καθρέφτη και έκανα διάφορα. Μεγαλώνοντας αρχίσαμε να γράφουμε σενάρια, να ανεβάζουμε παραστάσεις στην ταράτσα του σπιτιού μας και να μαζεύουμε πενηνταράκια » μου λέει η Λιάνα και αφήνει τον Τάσο Χαλκιά να περιγράψει τη συνέχεια. «Αν και ζούσαμε σε μια χώρα που υπήρχε και θέατρο και κινηματογράφος, δεν  μπορούσαμε να πηγαίνουμε εκεί κάθε μέρα. Τότε λοιπόν,  ήταν πολύ δημοφιλή τα αμερικανικά γούεστερν, ο Τζον Γουέιν και ο πράκτορας 007. Είχα επηρεαστεί τόσο πολύ από τα γούεστερν, σε σημείο που έγραψα ένα θεατρικό με καουμπόηδες και το ανέβασα στην ταράτσα του σπιτιού μας. Με πέντε σεντόνια δημιουργούσαμε την ψευδαίσθηση της σκηνής. Αργότερα επηρεάστηκα από τους περσικούς πολέμους. Μέναμε στο Αιγάλεω βουνό, εκεί που κατά την ιστορία καθόταν ο Ξέρξης και παρακολουθούσε τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Έγραψα και γι’ αυτό ένα θεατρικό και το παρουσιάσαμε στην αυλή του σπιτιού ενός φίλου. Και… επειδή θέλαμε να είμαστε παραστατικοί, βάλαμε το θρόνο του Ξέρξη, σε ένα υπερυψωμένο σημείο. Ε και κάποια στιγμή γλίστρησε απ’ το θρόνο». Σκάνε και δυο στα γέλια. Οι αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, τους θυμίζουν την εποχή που το όνειρο του θεάτρου φάνταζε παιδικό παιγνίδι και η σκηνή δεν ήταν παρά μισή ντουζίνα σεντόνια. Διερωτώμαι ποια ήταν η αντίδραση των γονιών τους, όταν τους ανακοίνωσαν πως θα ασχοληθούν με το θέατρο. Χαμός μου λένε και οι δυο με μια φωνή. «Πρώτος φοίτησε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου ο Τάσος. Για μένα δεν το ήξεραν. Μπήκα κρυφά. Για να καταλάβεις όμως, εγώ το πήγαινα σιγά- σιγά στο θέατρο. Ξεκίνησα για να γίνω σκηνογράφος. Τελειώνοντας σχεδόν τη σχολή Βακαλώ, έπρεπε να φτιάξω κάποια κοστούμια και σκηνικά. Έτσι η κυρία Έλεν Βακαλώ ζήτησε από την κυρία Αρώνη στο Εθνικό, να μου επιτρέψει να παρακολουθώ τα μαθήματά της ως ακροάτρια. Έπρεπε στο τέλος της χρονιάς να φτιάξω τα κοστούμια από το Φιντανάκι του Παντελή Χορν. Κάποια στιγμή αρρωσταίνει μια φοιτήτρια, την αντικαθιστώ και φυσικά γνωρίζω τα λόγια και τις κινήσεις της. Με το που τελειώνει η πρόβα, η Αρώνη  γυρνάει και λέει στους φοιτητές της ‘να γίνετε όλοι πλύστρες’. Με παίρνει στην άκρη και με συμβουλεύει να δώσω εξετάσεις για το Εθνικό. ‘Της λέω θα με σκοτώσουν στο σπίτι’. ‘Αν θες να κάνεις κάτι στη ζωή σου εσύ θα αποφασίσεις’ με τσιγκλά. Οπότε παίρνω τηλέφωνο την Πένυ, τη γυναίκα του Τάσου. Ήταν και αυτή στο Εθνικό Θέατρο και της ζήτησα να μου κάνει  μαθήματα. Στην αρχή τρόμαξε. Φοβόταν μην το μάθουν οι δικοί μου. Τελικά με βοήθησε, κάναμε εντατικά μαθήματα για είκοσι μέρες, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Εθνικό με υποτροφία. Ένα χρόνο μετά το ανακαλύπτει ο πατέρας μου. Τσακωνόμαστε και φεύγω για δεκαπέντε μέρες απ’ το σπίτι». Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στην περίπτωση του Τάσου Χαλκιά. «Ο πατέρας είχε μια στρωμένη δουλειά. Ήταν ψυκτικός μηχανικός και μας προόριζε για τη δουλειά αυτή με τον αδελφό μου. Απογοητεύτηκε. Αλλά παρά τη θέλησή του, πείστηκε, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Ήμουν και λίγο αντάρτης. Για να μην έχω κανέναν ανάγκη, τα τελευταία χρόνια του σχολείου δούλευα και έβγαζα καλό χαρτζιλίκι. Είχα πει μάλιστα στον εαυτό μου. ‘Τάσο αν κάνεις για ηθοποιός θα περάσεις σε αυτή τη σχολή που δεν έχει δίδακτρα. Στο Εθνικό, αλλιώς δεν κάνεις’».

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Τι αναμνήσεις κρατάτε απ’ τις ημέρες των γιορτών, από τότε που ήσασταν παιδιά; Δεν προλαβαίνω να κάνω την ερώτηση, χαμογελάνε συνωμοτικά και αρχίζουν να μου περιγράφουν τις εικόνες των παιδικών τους χρόνων. Την ατμόσφαιρα στους δρόμους, τις αναμνήσεις απ’ τους παππούδες τους. «Πλημμυρίζαμε από έναν κόσμο που άγγιζε την παιδική μας πτυχή και πολύ περισσότερο δημιουργούσε εικόνες φαντασίας. Τις περίμενα με αγωνία και σκεφτόμουν, τι δώρο θα πάρω από τον καθένα».
«Ήταν και οι παππούδες μας γλεντζέδες» συμπληρώνει η Λιάνα Χαλκιά. «Ερχόντουσαν στο σπίτι με κιθάρες και μαντολίνα. Όλο το σόι μαζευόταν στο σπίτι. Όταν εγώ ήρθα στην Κύπρο, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά που ήταν όλοι μαζεμένοι, με παίρνανε τηλέφωνο, και με πιαναν τα κλάματα».  «Εμείς για να χαρείς σε παίρναμε» την πειράζει ο αδελφός της. Διερωτώμαι εάν ζουν τις ίδιες καταστάσεις και με τις οικογένειές τους. «Το σόι είναι δύσκολο να το συγκεντρώσω, αλλά την προσωπική μου οικογένεια προσπαθώ να την κρατάω μαζεμένη αυτές τις μέρες. Αν και τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και έχουν τις παρέες τους θέλω την ώρα που θα αλλάξει ο χρόνος να είναι στο σπίτι μαζί μας» λέει ο Τάσος Χαλκιάς. Η ώρα έχει περάσει και σε λίγο πρέπει να ετοιμαστεί για το αεροδρόμιο Λάρνακας. Όσο για τη Λιάνα γράφει πυρετωδώς τη συνέχεια της Επιστροφής που κανει πρεμιέρα τον Ιανουάριο. Τους χαιρετώ, κρατώντας όμορφες στιγμές της ζωής τους…  

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ
Την εξέλιξη της ιστορίας καθορίζει ένας Τουρκοκύπριος, ο οποίος σώζει τους δυο Ελληνοκύπριους φίλους από την αιχμαλωσία και από τις φυλακές στα Άδανα.
Συμμετέχουν περισσότεροι από είκοσι εφτά ηθοποιοί, οι οποίοι θα εμφανιστούν σταδιακά σε παρελθόντα και σε παρόντα χρόνο. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξεπερνούν τα τριάντα.
Το Γιώργο Ζένιο σε νεαρή ηλικία υποδύεται ο Ορέστης Σοφοκλέους και τον Τάσο Χαλκιά, ο Ελλαδίτης Φώτης Μπατζάς.
Η Λιάνα Χαλκιά πέραν από σεναριογράφος, συμμετέχει και ως ηθοποιός, ενώ λίγο πριν το τέλος της Επιστροφής θα έχει κοινές σκηνές με το Τάσο Χαλκιά.
Στη σειρά παίζει ο ηθοποιός του BBC, Τζίμης Ανδρέα.
Τη μουσική και τους στίχους των τραγουδιών έχει γράψει ο Γιώργος Καλογήρου και τους στίχους του ομωνύμου τραγουδιού, Η επιστροφή, ο Ορέστης Σοφοκλέους. Τα τραγούδια ερμηνεύει η Αρετή Κετιμέ.
Η επιστροφή είναι το δεύτερο σενάριο της Λιάνας Χαλκιά που μεταφέρεται στην τηλεόραση. Το πρώτο ήταν Το Τίμημα με το Γιώργο Ζένιο το 1999.