Στo μικρό εξωτερικό χώρο του σπιτιού της, η Κύνθια Παυλίδου φωτογραφίζεται για πρώτη φορά με τους δυο γιους της, τον τετράχρονο Ανδρέα και τον μόλις έξι μηνών Αλκιβιάδη, και μας μιλά για την όμορφη οικογένειά της, τη σύγκριση με την αδελφή της αλλά και τη μητέρα της, ενώ αναπολεί όμορφες στιγμές από την παιδική της ηλικία…

Με ένα γιο τεσσάρων χρόνων και άλλον ένα μόλις έξι μηνών, σε ποια φάση σε πετυχαίνω;
Με τον ερχομό του δεύτερου μωρού ομολογώ ότι ήρθαν τα πάνω κάτω. Όταν έχεις ένα μωρό όσο να ‘ναι βολεύεις λίγο τα πράγματα, μπαίνεις σε μια διαφορετική ρουτίνα από όταν είσαι μόνος σου αλλά σιγά-σιγά συνηθίζεις. Όταν όμως έρθει και ένα δεύτερο μωρό, ζηλεύει το πρώτο, θέλει την προσοχή σου, μπαίνεις σε μια διαφορετική φάση, πολύ πιο δύσκολη θα έλεγα. Το να έχεις ένα μωρό είναι σαν να μην έχεις κανένα, με τα δύο όμως συνειδητοποιείς ότι είσαι μαμά. Ειδικά τον πρώτο καιρό χάσαμε λίγο τα πόδια μας. Περάσαμε και μια δύσκολη φάση γιατί γεννήθηκε πρόωρα και ήταν στο νοσοκομείο...
Η γέννηση των παιδιών σας, σας έφερε πιο κοντά με το σύζυγό σου;
Ναι γιατί πλέον έχουμε ένα κοινό στόχο, ζούμε γι’ αυτά τα παιδιά, έχουμε ένα σημείο επαφής και είναι πολύ σημαντικό.
Θα ήθελες ακόμη ένα μωρό;  
Δεν το αποκλείω, αλλά δεν μπορώ να το σκεφτώ τώρα. Να περάσουν κάποια χρόνια και μπορεί να μου χτυπήσει ξανά το καμπανάκι. Αρέσουν και στους δυο μας τα μωρά.
Τότε να υποθέσω ότι σε βοηθά ο σύζυγος στο σπίτι με τα παιδιά.
Στο πρώτο βοηθούσε πάρα πολύ, αναλάμβανε ευθύνες. Με το δεύτερο δυσκολεύτηκε λίγο, αλλά όσον αφορά στον Ανδρέα ήταν ήδη συνδεδεμένοι.
Με ποιους τρόπους ο Σάββας, ο σύζυγός σου, σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα;
Είναι πολύ λίγος ο χρόνος που βρισκόμαστε μαζί. Με τα διαφορετικά ωράριά μας, αυτό είναι αναπόφευκτο. Όταν επιστρέφει ο Σάββας, εμείς κοιμόμαστε ήδη, γιατί δουλεύει με βάρδιες. Από τη μια κάνει και καλό αυτό, δεν γκρινιάζω, παρόλο που μου λείπει το να βγούμε έξω, να κάνουμε πράγματα μαζί. Το να σου λείπει ο άλλος είναι και καλό, ξεφεύγεις από τη ρουτίνα.
Αναπολείς κάποιες στιγμές από το παρελθόν σου;
Σίγουρα αναπολείς κάποιες στιγμές, αλλά όταν βλέπεις τα μωρά σου να μεγαλώνουν με υγεία, να σε φωνάζουν μαμά, να σου δίνουν τόσο μεγάλες αγκαλιές, δεν υπάρχει κάτι άλλο… Όσες φορές προγραμματίζουμε να πάμε κάπου, κοιτάμε συνεχώς το ρολόι και θέλουμε να πάμε στα μωρά. Πλέον έχουμε μπει σε άλλους ρυθμούς. Θα ήθελα όμως να είμαι λίγο πιο ανέμελη. Βεβαίως επειδή έχω βοήθεια και από τη μητέρα και από την πεθερά μου -και αυτό είναι πολύ σημαντικό- όσο μπορούμε τα βολεύουμε.
Όσον αφορά στα επαγγελματικά σου;
Είμαι στη σειρά «Στην Άκρη του Παραδείσου» στο ΡΙΚ. Πάει πάρα πολύ καλά όπως και κάθε σειρά του Κλείτου Κλείτου. Ξέρει πλέον τους κώδικες να φέρει κοντά το κοινό. Είναι μια προσεγμένη σειρά, οι συνεργάτες είναι πολύ καλοί και είμαι πανευτυχής που συνεργάζομαι μαζί τους και πάλι. Με τον Κλείτο υπάρχει κοινός κώδικας. Αυτό που μου ζητά, θέλω να πιστεύω ότι το αντιλαμβάνομαι και δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Είναι ένας γλυκύτατος άνθρωπος, εξαίσιος συνεργάτης και φίλος θα έλεγα.
Έχεις φίλους μέσα από αυτόν το χώρο;
Φίλους…. Δύσκολο να πω φίλους γιατί εγώ είμαι σε άλλη φάση λόγω της οικογένειας. Κακά τα ψέματα απομονώθηκα, κλείστηκα στο σπίτι λόγω των παιδιών. Δεν έχω την ευχέρεια να κυκλοφορώ όπως κυκλοφορούν οι συνάδελφοί μου που είναι ελεύθεροι. Πλέον μπήκαμε στη διαδικασία να κάνουμε παρέα με φίλους και γνωστούς μας που έχουν κι αυτοί παιδιά. Νομίζω κάθε οικογένεια το αντιμετωπίζει αυτό το πράγμα, δεν συμβαίνει μόνο σε εμένα. Μου λείπουν όμως κάποιοι άνθρωποι από το χώρο που πιο παλιά ήμασταν συνδεδεμένοι.
Όπως; Ποιοι άνθρωποι είναι αυτοί;
Η Νιόβη Χαραλάμπους. Εκτός από ξαδέλφες ήμασταν και κολλητές. Είχαμε συγκατοικήσει, περάσαμε πάρα πολύ όμορφα χρόνια μαζί. Ήταν πάντα η μικρή μου ξαδέλφη και η προστατευόμενή μου. Είχαμε πολύ όμορφη σχέση. Με το Γιώργο Μουσκοβία επίσης κάναμε πάρα πολύ παρέα, με το Σοφοκλή Κασκαούνια και την οικογένειά του. Στο Σοφοκλή οφείλουμε τη γνωριμία μας με το Σάββα, το σύζυγό μου, ήταν κατά κάποιο τρόπο ο συνδετικός κρίκος.
Νιώθεις ικανοποιημένη από την καριέρα σου ή υπάρχει κάτι άλλο που θες να κάνεις;
Αυτό που μου λείπει πάρα πολύ είναι το θέατρο. Εδώ και πέντε χρόνια δεν έχω κάνει θέατρο. Μου λείπει αφάνταστα και μόλις βρω την ευκαιρία, νομίζω ότι αυτό θα είναι το πρώτο που θα ήθελα να κάνω. Έχει άλλη μαγεία το θέατρο, άλλη επαφή με τον κόσμο.
Ποιο είναι νομίζεις το κλειδί για την επιτυχία;
Εγώ δεν σκέφτομαι να κάνω επιτυχία, να κάνω καριέρα. Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Θέλω κάθε βήμα μου να είναι σταθερό, κάθε δουλειά μου να είναι προσεγμένη και μέχρι τώρα δόξα τω Θεώ είχα πολύ καλές προτάσεις, δεν υπήρξε κάποια πρόταση που να με φέρει σε δύσκολη θέση και να μην ξέρω τι να απαντήσω. Είμαι πολύ ευχαριστημένη.
Το γεγονός ότι είσαι η κόρη της Άλκηστις Παυλίδου, ήταν και τροφή για κακόβουλα σχόλια;
Συχνά ακούγονται τέτοια σχόλια, ευτυχώς όχι από τον κόσμο. Ο κόσμος μας αγαπά, μας αγκαλιάζει. Το βλέπουμε στο δρόμο που κυκλοφορούμε. Έρχονται για να μας μιλήσουν, είναι εκτίμηση αυτό για την οικογένειά μας γιατί βλέπουν τι υπάρχει πίσω. Υπάρχει μια Άλκηστις Παυλίδου, ένας Νίκος Χαραλάμπους, ένας Γιώργος Τσιάκκας, δεν είναι τυχαίοι άνθρωποι στο χώρο. Κακοπροαίρετα σχόλια ακούγονται γενικώς, ότι για παράδειγμα ο Γιώργος πάλι χρησιμοποιεί ανθρώπους από την οικογένειά του. Αλλά τι να κάνουμε; Αφού είμαστε ηθοποιοί.
Είσαι πάντως από μικρή στο χώρο.  
Εγώ θυμάμαι από πέντε χρονών να κάνω περιοδείες, να παίζω θέατρο, να είμαι στα παρασκήνια. Νομίζω ήταν ανεπανάληπτες στιγμές. Στιγμές που ακόμη και τώρα που είμαι επαγγελματίας δεν τις έχω ζήσει τόσο έντονα όσο όταν ήμουν μωρό.
Φοβάσαι τη σύγκριση με την αδελφή σου, Χριστίνα Παυλίδου;
Όχι, γιατί η Χριστίνα είναι 7,5 χρόνια μεγαλύτερή μου, έχει περισσότερη εμπειρία από εμένα, και τόσα χρόνια πίσω της θέατρο. Δεν μπορώ εγώ να φτάσω στο επίπεδο της Χριστίνας ακόμα. Αλλά παίρνω πάρα πολλά πράγματα και από τη Χριστίνα και από τη μητέρα μου και από το Νίκο και το Γιώργο. Είναι οι δάσκαλοί μου, οι άνθρωποι που με βοήθησαν να κάνω τα πρώτα μου βήματα και να εξελίσσομαι. Εγώ και η αδελφή μου, έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούμε να παίξουμε τους ίδιους ρόλους, είναι άλλη η ιδιοσυγκρασία μας. Οπότε και να μας συγκρίνουν θα είναι σε διαφορετικά πράγματα.
Ποιοι ρόλοι νομίζεις ταιριάζουν σε εσένα;
Δεν μου αρέσει να βάζω καλούπια. Θα ήθελα να είχα πρόταση για έναν «κόντρα» ρόλο, για να κάνω κάτι διαφορετικό. Ως συνήθως όμως, δεν ξέρω γιατί, μου δίνουν ρόλους για συνεσταλμένες κοπέλες, που έχουν ένα ήθος. Θα ήθελα να κάνω και κάτι πιο έξαλλο σε κάποια φάση, γιατί νομίζω το έχω ως άτομο. Αυτό που λέω δεν αφορά στην προσωπική μου ζωή, εκεί δεν είμαι έξαλλη, ή στο ντύσιμό μου ή στη συμπεριφορά μου… αλλά ως χαρακτήρας, είμαι δυναμική γυναίκα. Και αυτό νομίζω μου λείπει, θέλω να το βγάλω ή στο θέατρο ή στην τηλεόραση.
Είσαστε αγαπημένες με την αδελφή σου;
Όπως είπα και προηγουμένως έχουμε εφτάμιση χρόνια διαφορά και δεν μπορούσε η μια να προλάβει την άλλη. Όταν η Χριστίνα ήταν στην εφηβεία, εγώ ήμουν πολύ μικρή, ήμουν μέσα στα πόδια της και αντιδρούσε. Όταν όμως πήγε να σπουδάσει και εγώ ήμουν έφηβη, συνδεθήκαμε πάρα πολύ. Στέλναμε γράμματα η μία στην άλλη, υπήρχε μια άλλη φάση. Ήρθαμε πιο κοντά αλλά μετά πάλι χαθήκαμε γιατί επέστρεψε η Χριστίνα στην Κύπρο και έφυγα εγώ για σπουδές. Δεν συγχρονιζόμασταν. Τώρα όμως είμαστε αυτοκόλλητες, είναι ο άνθρωπός μου η Χριστίνα.
Θυμάσαι κάποιο περιστατικό με τις δυο σας;
Απ’ ό,τι μου έλεγε όταν έκανε πάρτι στο σαλόνι με τις φίλες και τους φίλους της και ήθελαν να χορέψουν τα κλασικά slow της εποχής, χτυπούσα την πόρτα για να μπω μέσα και να φέρω τα πάνω κάτω και η Χριστίνα γινόταν έξαλλη. Αλλά δεν είχαμε ποτέ φοβερές κόντρες.
Για τα δικά σου δεδομένα ποιο ήταν το πιο extreme πράγμα που έχεις κάνει;
Πηγαίνοντας πίσω στην παιδική μου ηλικία ή τα χρόνια που σπούδαζα, δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι. Extreme θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί το γεγονός ότι πήρα την απόφαση να παντρευτώ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Παντρεύτηκα έναν άνθρωπο που τον ήξερα ελάχιστα και είναι κάτι που σίγουρα δεν έχω μετανιώσει. Μέσα σε ενάμιση χρόνο αρραβωνιαστήκαμε, παντρευτήκαμε και γέννησα το γιο μας. Υπάρχει χημεία.
Αυτό το διάστημα διαβάζεις κάτι;
Θέλω πάρα πολύ να διαβάσω βιβλία. Κάθε φορά βλέπω ή ακούω για κάποιο που θα μου αρέσει αλλά είμαι τόσο κουρασμένη το βράδυ, που συνήθως νυστάζω. Είναι ένα πράγμα που άφησα δυστυχώς πίσω και πρέπει να βρω τις δυνάμεις να το αρχίσω και πάλι. Κατά διαστήματα ξεκλέβω χρόνο αλλά είναι η κούραση πολύ μεγάλη που δεν μου αφήνει περιθώρια να τελειώσω κάτι που αρχίζω.
Τι κάνεις μόλις κοιμηθούν τα παιδιά;
Χαζεύω λίγο μπροστά στην τηλεόραση, να δω και τι συμβαίνει όσον αφορά στη δουλειά μας και μετά ύπνο. Δεν έχω και πολύ κουράγιο να κάνω πράγματα.
Ποιες ημερομηνίες αποτελούν σταθμό για σένα;
Οι ημερομηνίες γεννήσεων των γιων μου.
Αποκαλύπτεις την ηλικία σου;
Ναι βεβαίως, είμαι 33!