Διεθνείς πρόσφυγες και συνάμα θύματα ρατσισμού σε μία χώρα που βίωσε έντονα την προσφυγιά. Σύγχρονες τραγωδίες που αιχμαλωτίζει με το φακό της η Μαρίνα Σιακόλα, η οποία αναθερμαίνει την ελπίδα για όσους την έχουν ως μοναδικό στήριγμα και ευαισθητοποιεί την κυπριακή κοινωνία με τη φωτογραφική έκθεση Hope στο Κέντρο Ευαγόρα Λανίτη.

«Μπορούμε και καλύτερα ως κοινωνία». Ο λόγος της χειμαρρώδης, η ματιά της αποφασιστική, οι κινήσεις των χεριών της έντονες. Η Μαρίνα Σιακόλα είναι απ' τους καλλιτέχνες που καταφέρνουν κάθε φορά να συγκινούν αλλά και να προβληματίζουν. Αυτό στοχεύει και με την έκθεση φωτογραφίας που έχει ως τίτλο Hope. Να αγγίξει βαθιά την κυπριακή κοινωνία, ως προς την ανάγκη στήριξης των προσφύγων και την καταπολέμηση του ρατσισμού εναντίον τους. Είναι πεπεισμένη πως η κοινωνική ευαισθησία που επιδεικνύουν γενικότερα, οι Κύπριοι, μπορεί να αγκαλιάσει και αυτούς τους ανθρώπους, που καταδιωγμένοι απ' τον τόπο τους βρέθηκαν ξέμπαρκοι στην Κύπρο με μοναδική αποσκευή τους την ελπίδα.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα αυτής της έκθεσης;
Πριν από δυο χρόνια με προσέγγισαν τα Ηνωμένα Έθνη ζητώντας μου να κάνουμε μαζί μια εκστρατεία για τη στήριξη των διεθνών προσφύγων και την καταπολέμηση του ρατσισμού. Στην καμπάνια συμμετείχαν επώνυμοι Κύπριοι πετυχημένοι στον τομέα τους που διαπρέπουν στο εξωτερικό όπως ο Μάρκος Παγδατής, η Ευρυδίκη, ο Ερωτόκριτος, αλλά και απλοί άνθρωποι. Ήθελα με αυτό τον τρόπο να σκιαγραφήσω το πορτρέτο του Κύπριου, ο οποίος τάσσεται εναντίον του ρατσισμού. Η έκθεση θα περιλαμβάνει φωτογραφίες που δημιουργήθηκαν με την ευκαιρία της καμπάνιας της UNHCR, αλλά και φωτογραφίες προσφύγων που ζουν στη χώρα μας και που εξασφάλισαν άδεια παραμονής.
Το σκληρό πρόσωπο της προσφυγιάς δηλαδή…
Ακριβώς. θέλησα να δείξω στον κόσμο ποιοι είναι αυτοί οι πρόσφυγες, να διασαφηνίσω τη σύγχυση που υπάρχει μεταξύ αυτών και των οικονομικών μεταναστών. Επιπλέον, διεθνής πρόσφυγας δεν είναι απλά μια ορολογία. Είναι άνθρωποι που απειλήθηκαν που στερήθηκαν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα τους, είναι ανθρώπινες ιστορίες που συγκλονίζουν.
Μίλησέ μου γι' αυτές τις ιστορίες, υπάρχει κάποια που σε συγκλόνισε ιδιαίτερα; 
Θα σου μιλήσω για έναν Ιρακινό, ο οποίος στην πατρίδα του δίδασκε θέατρο σε παιδιά και έπαιζε μουσική. Τάχθηκε εναντίον του καθεστώτος και απειλείτο η ζωή του. Έφτασε στην Κύπρο μετά από μεγάλη ταλαιπωρία, εξασφάλισε την άδεια παραμονής αφότου έκανε για έξι μήνες απεργία πείνας και σήμερα ζει με δουλειές του ποδαριού. Όταν πήγα να τον φωτογραφήσω στο διαμέρισμά του στην παλιά Λευκωσία, ντράπηκα. Ζούσε σε ένα άθλιο δωμάτιο χωρίς ντους και τουαλέτα και το οποίο χρυσοπλήρωνε. Είναι απαράδεκτο άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού να ζουν σαν αρουραίοι, μόνο και μόνο επειδή εμείς συμπεριφερόμαστε ρατσιστικά και τους αντιμετωπίζουμε ως φτηνά εργατικά χέρια. Αν όλοι βάλουμε για πέντε λεπτά τον εαυτό μας στη θέση τους, είμαι σίγουρη πως τα πράγματα θα αλλάξουν!
Ελπίδα δίνεις και στα παιδιά της Κένυας. Τον τελευταίο καιρό έχεις αφοσιωθεί στην αποκατάσταση ενός Ορφανοτροφείου…
Είναι νομίζω το μεγαλύτερο πρότζεκτ στο οποίο έχω αναμειχθεί ποτέ από πλευράς ουσίας. Πρόκειται για ογδόντα τρία παιδάκια που βρίσκονται υπό την προστασία της Μητρόπολης Κένυας στο Νιέρι. Στο ορφανοτροφείο βρίσκονται παιδάκια από έξι μηνών μέχρι 16 χρονών. Κάποια από αυτά είναι με ειδικές ανάγκες, με αυτισμό, άλλα φορείς του Έιτς και άλλα έχουν διαγνωστεί με Ηπατίτιδα Β. Τα παιδιά ζουν σε τραγικές συνθήκες, χωρίς ηλεκτρισμό και ζεστό νερό. Την αποκατάστασή του έχουν αναλάβει αποκλειστικά οι Γιατροί του Κόσμου της Κύπρου και θα το πάμε μέχρι τέλος.
Πώς χρηματοδοτείται αυτή προσπάθεια;
Ήδη μαζέψαμε κάποια χρήματα από το φωτογραφικό λεύκωμα Αφρική που εκδώσαμε με άλλους τρεις φωτογράφους για τα παιδιά της Κένυας, αλλά θα χρειαστούμε περεταίρω ενίσχυση. Τώρα προσπαθούμε να κάνουμε ένα πρόγραμμα χορηγιών. Με είκοσι ευρώ το μήνα θα μπορεί κανείς να σώσει ένα παιδάκι και να του χαρίσει την ελπίδα.
Εσύ ως άνθρωπος τι έχεις μάθει από αυτά τα παιδάκια;
Να εκτιμήσω τη θέση που βρίσκομαι και να ευγνωμονώ το Θεό και την οικογένειά μου. Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να προσφέρεις χαρά έστω και σε ένα παιδάκι; Δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τα μάτια του δεκατετράχρονου Εμερί, από το Κογκό που ζει στο ορφανοτροφείο, όταν του πήγα ένα ζευγάρι παπούτσια ποδοσφαίρου. Δεν ξαναείδα ποτέ τόσο μεγάλα και τόσο λαμπερά μάτια στη ζωή μου. Τόσο φως δεν είδα ποτέ σε μάτια ανθρώπου.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρες απ' την Αφρική;
Πως τα πάντα είναι σχετικά. Πράγματα που σου συμβαίνουν και τα θεωρείς τραγικά δεν είναι και τόσο, γιατί ξέρεις τι είναι πραγματικά τραγικό. Εσύ δεν έχεις ένα μωρό που να σε κοιτάει στα μάτια με αξιοπρέπεια και να σου λέει πεινάω…

INFO: Η έκθεση Hope στο κέντρο Ευαγόρα Λανίτη θα διαρκέσει από τις 13-22/6. Πληροφορίες: 25342123