Συνήθως στις συνεντεύξεις οι απαντήσεις έχουν ως έμμεσο στόχο την ωραιοποίηση της εικόνας του ατόμου που «ανακρίνεται». Στην περίπτωση όμως της Πετρούλας Αργυρού δεν έγινε αυτό, αφού είναι από τις λίγες φορές που κάποιος μιλά έξω από τα δόντια και λέει αλήθειες ακόμη και για την προσωπική του ζωή!    

Πετρούλα θα ήθελα να αρχίσουμε κάνοντας μια αναδρομή στη δημοσιογραφική σου πορεία…
Η αλήθεια είναι ότι η μεγάλη μου αγάπη ήταν η μουσική, αλλά όπως λέει και ο στίχος «οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο». Αλλιώτικα τα σχεδίασα, αλλιώς μου βγήκαν. Το ταξίδι στη δημοσιογραφία ξεκίνησε πριν από 10 περίπου χρόνια. Από την έντυπη. Ήμουν παιδί των εφημερίδων, που παραστράτησε. Αφετηρία ήταν η εφημερίδα «Πολίτης» και το δικαστηριακό ρεπορτάζ. Εκεί δέχτηκα και το μεγαλύτερο επαγγελματικό χαστούκι, καθώς 4 μήνες μετά απολύθηκα μαζί με καμιά δεκαριά συναδέλφους, οι οποίοι κι εκείνοι τότε έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Είχα κλειστεί για τρεις μέρες στο σπίτι, μακριά από τους πάντες και τα πάντα.
Tο διάστημα αυτό σε βοήθησε;
Συνειδητοποίησα, ότι δύο ήταν οι επιλογές, να γίνω μαχητής ή να κλαίω τη μοίρα μου και να μείνω θύμα. Έτσι, την επόμενη μέρα έπιασα δουλειά στην «Αλήθεια», όπου μπήκα στο οικονομικό ρεπορτάζ και από το σημείο εκείνο ουσιαστικά άρχισα να χαράζω την επαγγελματική μου πορεία. Στη συνέχεια μού έγινε πρόταση από την οικονομική εφημερίδα «Νέος Τύπος». Ήταν τότε με το μεγάλο φαγοπότι στο ΧΑΚ και οι οικονομικές ειδήσεις ήταν σε πρώτη ζήτηση. Ακολούθως ο «Πολίτης» μού έκανε νέα πρόταση και ηθικά ικανοποιημένη «επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος». Τρία χρόνια μετά και λίγο πριν από το δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου, διαφώνησα με τη γραμμή της εφημερίδας και παραιτήθηκα. Εκείνο το διάστημα υπήρχαν κενές θέσεις στο ΣΙΓΜΑ και τότε έκανα το πρώτο μου βήμα στην τηλεόραση. Όχι επειδή ήταν αυτό που πραγματικά ήθελα τότε, αλλά επειδή δεν είχα την πολυτέλεια να μείνω άνεργη. Κάποια στιγμή αποφάσισα να αφήσω το ΣΙΓΜΑ και να επιστρέψω στην εφημερίδα (Σημερινή), όμως λίγους μήνες μετά επανήλθα και παραμένω.
Κάποια στιγμή αφήνεις πίσω την τηλεόραση και επιστρέφεις πιο δυναμικά και μάλιστα με παρουσία στα δελτία ειδήσεων. Πώς έγινε αυτό;
Δεν έγινε προγραμματισμένα. Απλώς δεν άντεχα κλεισμένη στο γραφείο, ούτε τους ρυθμούς της εφημερίδας. Ήθελα να ξαναβγώ στους δρόμους και στο ρεπορτάζ. Ήθελα να επανέλθω στο σκληρό ροκ και στους δυνατούς ρυθμούς του. Αισθάνθηκα ότι δεν είχα ολοκληρώσει τον κύκλο μου στην τηλεόραση, ότι είχε και άλλα πράγματα να μου δώσει. Από τον Οκτώβρη έκανα ένα ακόμα βήμα, μπήκα και στην παρουσίαση ειδήσεων. Είναι ένα κεφάλαιο, το οποίο άνοιξα και στο οποίο χρειάζεται να δουλέψω ακόμα πιο σκληρά για να φτάσω στο επιθυμητό αποτέλεσμα, χωρίς να απογοητεύσω τους ανθρώπους που με βοήθησαν και πίστεψαν σε μένα.
Ποια η δική σου φιλοσοφία σε ό,τι αφορά τη δημοσιογραφία ως επάγγελμα;
Η δημοσιογραφία στην Κύπρο βρίσκεται στο μεταίχμιο επαναπροσδιορισμού του ρόλου της. Ο πολίτης μπορεί πλέον να ενημερώνεται για όσα συμβαίνουν γύρω του με χίλιους τρόπους. Οι κλασικές μορφές ΜΜΕ, ραδιόφωνο, τηλεόραση και εφημερίδα δεν αποτελούν πλέον τις ισχυρές πηγές πληροφόρησης.
Επομένως, ο ρόλος των δημοσιογράφων γίνεται ακόμη πιο απαιτητικός. Ο κόσμος, τον οποίο δυστυχώς υποτιμήσαμε βάναυσα, αναμένει πλέον όχι απλώς να μάθει τα γεγονότα, αλλά την ερμηνεία και την ανάλυσή τους. Ο δημοσιογράφος πρέπει να έχει άποψη και για να έχει άποψη πρέπει να έχει γνώση. Πρέπει να γίνει ενεργός παίκτης και μεσολαβητής για μια καλύτερη κοινωνία και ποιότητα ζωής. Πρέπει να τολμά να τα βάζει με το κατεστημένο και να μεταφέρει αλήθειες. Άρα εκτός από γνώση χρειάζεται να έχει και ψυχή.
Ήταν ποτέ το γυαλί αυτοσκοπός;
Ποτέ δεν ήταν. Ήρθε όπως έρχεται το κύμα και θα φύγει με τον ίδιο τρόπο. Όλα είναι κύκλος και όλα έχουν την ώρα τους.
Πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να επιβιώσει στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης;
Χρειάζεται ηρωισμός και αστείρευτα ψυχικά αποθέματα για να επιβιώσει μια γυναίκα στο χώρο. Ειδικά αν πρέπει να ανταποκριθεί και στο ρόλο της μητέρας ή της συζύγου. Έπειτα, ας μην ξεχνάμε ότι ο χώρος υπήρξε ανδροκρατούμενος. Οι γυναίκες δημοσιογράφοι μέχρι πρότινος ήταν υπό συνεχή αμφισβήτηση. Τίποτα όμως δεν είναι αδύνατο, το γυναικείο σκαρί αποδεικνύεται γερό, αρκεί να μην επισκιάζεται από τη φιλαρέσκεια. Η φιλαρέσκεια είναι για μένα ο μεγαλύτερος εχθρός της γυναίκας.
Ποια θεωρείς ως τη πιο σημαντική εμπειρία στην καριέρα σου;
Κάθε μέρα είναι ένα καινούργιο ταξίδι, μια νέα εμπειρία, ένας καινούργιος ψαγμένος στίχος! Κάθε μέρα προσθέτει κι ένα κομματάκι στο παζλ της γνώσης και της επίγνωσης.
Τι έχεις κερδίσει και τι έχεις χάσεις μέσα από την αφοσίωσή σου στη δημοσιογραφία;
Η δημοσιογραφία με έχει κάνει μαχητή. Με δίδαξε όλα αυτά τα χρόνια να ακτινογραφώ την ψυχή και το είναι μου, και μέσα από αυτή τη διαδικασία έγινα πιο δυνατή και πιο συνειδητοποιημένη. Όταν βλέπεις τον πόνο και τη φθορά κατάφατσα, αντιλαμβάνεσαι ποια είναι η ουσία και πόσο σημαντικό είναι να παλέψεις για το καλύτερο.
Όμως υπάρχει και τίμημα… Και το τίμημα είναι ότι χάνεις το στοίχημα στην προσωπική σου ζωή. Διότι στην τελική μπορεί να βρίσκεις τον εαυτό σου αλλά χάνεις τους γύρω σου, χάνεις από την καθημερινότητά σου τους ανθρώπους που σ’ αγαπούν και αγαπάς.
Γνωρίζω ότι έχεις ένα παιδί, ποια η σχέση σου με την οικογένεια ως θεσμός;
Ναι, έχω ένα γιο 11 χρόνων. Ο Αντρέας μου είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου. Μπορεί να λείπω πολλές ώρες, όμως, τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν στον μονάκριβό μου. Αν και έχουμε χωρίσει με τον πατέρα του εδώ και οκτώ χρόνια, εντούτοις ο Ανδρέας είναι ένα πολύ ισορροπημένο παιδί και πιο ώριμο από την ηλικία του. Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, ότι αυτό που ονομάζουμε οικογένεια με την κλασική έννοια, δεν ισχύει στην περίπτωσή μας. Παρ’ όλα αυτά ευχαριστώ το Θεό, διότι όπως λέει και ο στίχος «ο μικρός είναι από άριστο υλικό». Σε αυτό είναι μεγάλη και η συμβολή της μητέρας μου, η οποία είναι άγρυπνος φύλακας στο πλευρό μας. Ο θεσμός της οικογένειας είναι για μένα ό,τι πιο ιερό πλάστηκε στη γη, όμως τα πράγματα δεν έρχονται πάντα όπως τα θέλουμε.
Πόσο μακροπρόθεσμο είναι το πλάνο σου για τη δημοσιογραφία;
Δεν μ’ αρέσει να λέω μεγάλες κουβέντες, όμως, τα πάντα έχουν την ώρα τους. Το καθετί έχει ημερομηνία λήξης. Οφείλουμε να αντιλαμβανόμαστε πότε κάτι ολοκληρώνει τον κύκλο του και να αποσυρόμαστε αξιοπρεπώς.
Πώς αντιμετωπίζεις τα πολλά και τα περίεργα που συμβαίνουν στο χώρο μας, ειδικά σε ό,τι αφορά τις πισώπλατες μαχαιριές και τα παιχνίδια που παίζονται;
Ο χώρος μας είναι το οροθέσιο που χωρίζει την αγιότητα με την κόλαση. Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω όλα αυτά τα περίεργα και πισώπλατα. Βέβαια είναι κανόνας της φύσης κάποιοι να σε συμπαθούν και κάποιοι όχι. Εκτιμώ και σέβομαι αυτούς που έχουν το θάρρος να βγάλουν το όπλο απ’ το θηκάρι και να με πυροβολήσουν κατά μέτωπο. Σιχαίνομαι όμως τους υποκριτές και τους μαχαιροβγάλτες.
Πώς αντιμετωπίζεις αυτούς που κάνουν καριέρα χωρίς να το αξίζουν;
Σε κάθε επαγγελματικό χώρο, υπάρχουν φελλοί. Όμως, ποια είμαι εγώ που θα κρίνω ποιος αξίζει και ποιος όχι. Ευτυχώς στο χώρο μας, ο καθένας από εμάς κρίνεται από τους καρπούς του. Και έχει μάλιστα τον πιο αντικειμενικό κριτή, τον κόσμο που τον παρακολουθεί και τον διαβάζει.