Στέλιος Παπαμωϋσέως Αναγκαίος …

Αναγκαίος …



Γενικότερα όταν φεύγει μια χρονιά, όταν κλείνει δηλαδή ένα κεφάλαιο και ανοίγει ένα άλλο, γίνεται και ο αναγκαίος απολογισμός.
Αφορά όλους τους τομείς, αφορά και το αθλητικό και ειδικά το ποδοσφαιρικό κομμάτι.
Και το 2016, που θα αποτελέσει παρελθόν σε λίγες μέρες, αφήνει στο κεφάλαιο αυτό και καλές και κακές αναμνήσεις, κυρίως, όμως, δημιουργεί και μια δυναμική για όλες τις ομάδες στο πώς θα εισέλθουν στη νέα χρονιά.
Ήταν μια χρονιά, η οποία ουσιαστικά ανήκε στον ΑΠΟΕΛ, που και πρωτάθλημα κατέκτησε και σε ομίλους του Γιουρόπα εισήλθε και πρώτος τερμάτισε με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συνέχεια.
Από εκεί και πέρα, ο Απόλλων έσωσε την παρτίδα, κατακτώντας το κύπελλο και σε ό,τι αφορά στις λοιπές μεγάλες ομάδες, ξεχώρισε η μεγάλη προσπάθεια της ΑΕΚ που για δεύτερη συνεχή χρονιά κυνήγησε μέχρι τέλους τον τίτλο, αλλά τον έχασε στις λεπτομέρειες, όμως το φινάλε της χρονιάς την βρίσκει μόνη στην κορυφή πιο έμπειρη από ποτέ και έτοιμη να κάνει φέτος το κάτι παραπάνω.
Γενικά βλέποντας ολόκληρη τη χρονιά, θα πρέπει να τονιστεί η εκπληκτική αλλαγή της ΑΕΛ προς το καλύτερο, που της επιτρέπει από ομάδα που πέρσι έδινε ουσιαστικά αγώνα επιβίωσης να φιγουράρει πλέον στην κορυφαία τριάδα και μάλιστα να ορέγεται στιγμές του 2012…
Όμως, και τίτλο πρωταθλήματος να μη σηκώσει φέτος, θα πρέπει να πιστωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό ο προπονητής της Παμπος Χριστοδούλου για την εικόνα που βγάζει η ομάδα του.
Σε ό,τι αφορά στην Ομόνοια και στην Ανόρθωση, κινήθηκαν και πάλι σε χαμηλές πτήσεις, έμειναν μακριά από τίτλους και διακρίσεις και το χειρότερο για αυτές είναι ότι δεν φαίνεται να έχουν, ειδικά βέβαια η Ανόρθωση, προοπτική επανόδου σε πτήσεις που να επιτρέπουν την ευόδωση των στόχων τους.
Από εκεί και πέρα, ξεχωρίζει η πορεία της Καρμιώτισσας, η οποία κάθε χρονιά ανέβαινε ουσιαστικά και κατηγορία, εισήλθε για πρώτη φορά στα σαλόνια και είναι σχεδόν από την αρχή της περιόδου κοντά στη μέση του πίνακα.
Μαζί με την ομάδα των Πολεμιδιών, έγραψε ιστορία και η ΑΕΖ Ζακακίου, πιστοποιώντας αυτό που γράφτηκε πολλές φορές στα τελευταία χρόνια, ότι δηλαδή ο ποδοσφαιρικός χάρτης, όπως τον ξέραμε για δεκαετίες ολόκληρες, έχει αλλάξει οριστικά. Και αυτό θα πρέπει να το αντιλήφθηκαν πρώτες οι παραδοσιακές ομάδες που έδιναν και κέρδιζαν ουσιαστικά τη μάχη της παραμονής στην κατηγορία των μεγάλων.
Αυτό που δεν αλλάζει σχεδόν καθόλου, είναι η νοοτροπία μας στο πώς αντικρύζουμε το άθλημα και βεβαίως στο πώς θέλουμε να επιβάλλουμε το δικό μας, αγνοώντας αν είναι λάθος η σωστό.
Και δυστυχώς όλοι οι εμπλεκόμενοι στα του ποδοσφαιρικού οικοδομήματος μεταφέρουν τις τεράστιες ευθύνες στους ώμους των άλλων, αρνούμενοι να αναλάβουν αυτές που τους αναλογούν.
Έτσι μάθαμε, έτσι συνεχίζουμε και έτσι θα συνεχίσουμε μια ζωή, γι' αυτό και πολλές φορές έχουμε αναφέρει και σε αυτή τη στήλη, ότι από τη στιγμή που ο «νούρος του σκύλου δεν ισιώνει» να μην δίνονται κάθε χρόνο υποσχέσεις για αλλαγή πλεύσης και όλα τα συναφή. Απλά γιατί ο κόσμος και κουράστηκε και δεν πιστεύει πλέον κανένα…
 
 


Top