Στέλιος Παπαμωϋσέως Η επόμενη μέρα στην Ομόνοια…

Η επόμενη μέρα στην Ομόνοια…



Έχουν περάσει αρκετές μέρες από τον αποκλεισμό της Ομόνοιας στην Ευρώπη, έχει μεσολαβήσει η διάσκεψη Τύπου του Νίκου Νταμπίζα και πολλά ειπώθηκαν και γράφτηκαν για την επόμενη μέρα της ομάδας, που επικεντρώνεται αγωνιστικά πλέον μόνο στις εγχώριες διοργανώσεις.
Και αν το σημερινό σχόλιο θα είναι αφιερωμένο σε κατάθεση σκέψεων και απόψεων που αφορούν στους «πράσινους», είναι γιατί και μπόλικο σεβασμό τους έχω και μεγάλη ομάδα είναι και, δυστυχώς για τον κόσμο τους, άλλη μια χρονιά χαμένη στην Ευρώπη προστέθηκε στην αλυσίδα των γενικότερων προσπαθειών.
Και είναι κρίμα και άδικο για τον κόσμο, που εντυπωσιακό «παρών» έδωσε πάλι, έχοντας όνειρα για τη φετινή περίοδο, αλλά στο καθοριστικό ραντεβού είδε μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος, με τεράστια κενά σε όλες τις γραμμές της, αλλά κυρίως στην αμυντική της λειτουργία.
Ξεκινώντας από το τελευταίο, έχω την άποψη ότι ουδεμία δικαιολογία έχουν προπονητής και τεχνικός διευθυντής για την εικόνα που παρουσίασε στην Ευρώπη η Ομόνοια, που είχε σαν αποτέλεσμα άλλον έναν πρόωρο αποκλεισμό.
Και ας μην επιμένουν οι άμεσα υπεύθυνοι για το αγωνιστικό κομμάτι ή και για τον κτίσιμο της νέας ομάδας, ότι είναι ακόμη νωρίς και ότι η προσπάθεια στο σύνολό της θα πρέπει να κριθεί στο φινάλε της περιόδου και όχι από τώρα.
Ήταν και είναι ένα τεράστιο λάθος αυτή η προσέγγιση, απλώς γιατί ουδείς καταδίκασε την Ομόνοια σε ό,τι αφορά τις εγχώριες διοργανώσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι απέτυχε παταγωδώς στην Ευρώπη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Έχασε βαθμούς, έχασε μπόλικα λεφτά, έχασε την ευκαιρία να κάνει το κάτι παραπάνω και να διεκδικήσει, στη συνέχεια, είσοδο στους ομίλους ή, στην εσχάτη περίπτωση, αν εύρισκε στα πρόθυρα έναν τεράστιο αντίπαλο, να έβαζε στο ταμείο άλλο ενάμισι εκατομμύριο πάνω-κάτω σε εποχές ιδιαίτερα δύσκολες για όλους, συμπεριλαμβανόμενης εννοείται και της Ομόνοιας.
Και αν θέλει κάποιος, πέραν όλων των πιο πάνω, να επιχειρήσει σύγκριση ακόμη και με την περυσινή ομάδα που έμεινε μακριά από τίτλους, εύκολα θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει σε ατομικό επίπεδο ή και ομαδικό καμιά διαφορά προς το καλύτερο.
Κι αυτό για τους «πράσινους» και ειδικά για τον μεγάλο τους κόσμο είναι το πιο ανησυχητικό από όλα.
Βεβαίως από εδώ και μπρος θα πρέπει να κάνουν υπομονή και να αναμένουν την έναρξη του πρωταθλήματος, αλλά με τα υπάρχοντα δεδομένα και με δεδομένη την πρώτη τεράστια αποτυχία στην Ευρώπη, χλομό φαίνεται το ενδεχόμενο να αλλοιωθεί και μάλιστα εντυπωσιακά προς το καλύτερο η εικόνα των «πρασίνων».
Κι αυτό, σε μια χρονιά που οι κυριότεροί της αντίπαλοι έχουν ενισχυθεί ή τουλάχιστον δεν έχουν αποδυναμωθεί.
Και όταν τρεις από αυτούς, ο ΑΠΟΕΛ, η ΑΕΚ και ο Απόλλων, δημόσια και επίσημα δηλώνουν ότι στόχος είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος, και άλλες δυο, η Ανόρθωση και η ΑΕΛ, έχουν υψηλές φιλοδοξίες, δυσκολεύουν αφάνταστα τα πράγματα και στις εγχώριες διοργανώσεις.
Με αυτά που αναφέρω, δεν θέλω να θεωρηθεί ότι όλα μαύρα είναι στην Ομόνοια, απλώς θεωρώ ότι κάποιοι νεοφερμένοι, συμπεριλαμβανομένων προπονητή και τεχνικού διευθυντή, πιθανόν να μην αντελήφθησαν σε ποια ομάδα έχουν έρθει, ποιους στόχους είχε διαχρονικά, και τα «θέλω» του κόσμου ποια είναι.
Τα γραφώ ωμά γιατί δεν γίνεται η λέξη τίτλος ή διεκδίκηση του τίτλου να απουσιάζουν από το λεξιλόγιο των άμεσα υπευθύνων και να κρύβονται πίσω από το κτίσιμο της νέας ομάδας, ζητώντας πίστωση χρόνου από τον κόσμο.
Όλες οι ομάδας ειδικά οι μεγάλες, που αλλάζουν πολλούς παίκτες κάθε χρονιά, θα πρέπει να ζητούν πίστωση και να δικαιολογούνται στις αποτυχίες;
Καιρός να μιλήσουν επιτέλους ευθαρσώς στον κόσμο αυτοί που πρέπει.
Καλή Κυριακή να έχετε.
 


Top