Γιάννος Χαραλαμπίδης Όχι ο Τσίπρας, ο ΓΓ του ΟΗΕ…

Όχι ο Τσίπρας, ο ΓΓ του ΟΗΕ…


Και τώρα τι θα κάνουν χωρίς σχέδιο Β'; Επειδή η Κυβέρνηση και οι ηγεσίες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ έχουν αυτοπαγιδευτεί, επιμένουν να συνεχιστεί ο διάλογος από εκεί όπου έμεινε, για να μην τους φορτώσουν την ευθύνη.
 
Ερώτημα: Τι είναι αυτό που θα κάνει την Τουρκία να αλλάξει στάση και να γίνει πιο διαλλακτική στο Κυπριακό; Τίποτε άλλο εκτός από το κόστος. Εκτός και αν θα ξαναπάνε στον διάλογο για να δώσουν ό,τι δεν έδωσαν στο Μον Πελεράν 2.
 
Και όμως, την ώρα που υπάρχουν οι συγκυρίες εντός της ΕΕ, η μόνη χώρα που δεν θέλει την πρόκληση κόστους στην Άγκυρα είναι η Κύπρος, προφανώς και η Ελλάς. Και αν ήταν για την εξεύρεση λύσης, να γίνει δεκτή μια τέτοια θέση. Όμως με ό,τι βλέπουμε και ακούμε ώς σήμερα μάλλον δεν πάμε για λύση, αλλά για την υλοποίηση του τουρκικού στρατηγικού στόχου, που θα καθιστά τον βορρά εσαεί τουρκικό, και θα επιτρέπει, όπως μας έχει διαβεβαιώσει ο Μουσταφά Ακιντζί, τη μεταφορά νέων εποίκων.
 
Όπως είπε χαρακτηριστικά, όσο μεγαλύτερη ανάπτυξη θα υπάρχει, τόσο περισσότεροι εργάτες θα έρχονται από την Τουρκία! Κατά τα άλλα, με τη λεγόμενη λύση, θα σταματήσει ο εποικισμός… Αντιθέτως, θα γίνει νόμιμος στο πλαίσιο μιας διαδικασίας που θα διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και θα την αντικαταστήσει από δύο ισότιμου καθεστώτος συνιστώντα κράτη με μία ιθαγένεια, που θα χωρίζεται σε δύο εσωτερικές, επί τη βάσει των οποίων θα καθορίζεται το δικαίωμα ψήφου.
 
Ή, κατά το ορθότερο, θα στερείται από τους Ελληνοκύπριους η δυνατότητα να ψηφίζουν στον βορρά. Στην ουσία θα έχουμε δύο κράτη με συγκυριαρχία στην Κεντρική Κυβέρνηση. Εάν είναι αυτή η λύση, γιατί θέλουν τη δική μας υπογραφή για να νομιμοποιήσουν το ψευδοκράτος ως τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος;
 
Ας υπογράψουν όσοι επιθυμούν μόνοι τους, ατομικά, με τα ονόματά τους, την αναγνώριση του ψευδοκράτους για να τους αφήσει ο κ. Ακιντζί να έχουν εργασία, αλλά και να πληρώνουν φόρους, χωρίς όμως ψήφο. Ποια είναι η διαφορά με τη λεγόμενη «λύση»;
 
Στην παρούσα φάση η επιστροφή στις συνομιλίες σημαίνει συζήτηση επί των κριτηρίων του εδαφικού και της ασφάλειας. Δηλαδή της πλήρους αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων και της κατάργησης των εγγυήσεων. Εκτός και αν υπάρχουν και ημέτεροι που θεωρούν το αυτονόητο ως ακρότητα και την απελευθέρωση ως εθνικισμό.
 
Δικό τους πρόβλημα. Όχι δικό μας. Επειδή, λοιπόν, δεν καταγγέλθηκε διεθνώς η Τουρκία από την Κυβέρνηση, όπως έπρεπε να συμβεί, για το ναυάγιο του Μον Πελεράν, ας δουν τι πραγματικά συμβαίνει με τις προθέσεις της άλλης πλευράς. Για να το διαπιστώσουμε επαναλαμβάνουμε την πάγια θέση μας:
 
Ο ΓΓ του ΟΗΕ έχει εκφράσει δημόσια την πρόθεσή του να συνδράμει στη διαδικασία. Αντί να γίνεται λόγος εάν θα συναντηθούν οι κ.κ. Ερντογάν και Τσίπρας, για να εξετάσουν τι θα γίνει στο θέμα της ασφάλειας, ας σταλεί πρώτα ο ίδιος ο ΓΓ του ΟΗΕ στην Άγκυρα, για να ρωτήσει ευθέως τον Τούρκο Πρόεδρο εάν έχει πρόθεση να συζητήσει την κατάργηση εγγυήσεων και την άμεση και πλήρη αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων.
 
Πού είναι το παράλογο; Και ας μας πει πού στέκει η κατάσταση. Και ας τα γράψει στην έκθεσή του. Γιατί κωλύονται; Τι φοβούνται; Ότι θα αποκαλυφθεί για άλλη μια φορά πόσο ουτοπική ήταν η πολιτική που υιοθέτησαν; Τι φοβούνται, να μην ενοχλήσουν την Τουρκία ή να μην σπάσουν τους μύθους;
 
Τι φοβούνται, ότι θα καταρρεύσουν οι πολιτικές τους καριέρες; Εμείς τασσόμαστε υπέρ του τέλους ενός χρεοκοπημένου κομματικού και οικονομικού κατεστημένου, αντί του τέλους της Κύπρου. Πού είναι το παράλογο;

Top