Γιάννος Χαραλαμπίδης Ξεκαθάρισμα σκηνικού

Ξεκαθάρισμα σκηνικού



Η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση προωθεί απόφαση επί τη βάσει της οποίας ζητά από το Ισραήλ αποζημιώσεις ύψους 20 εκ. δολαρίων για τις οικογένειες των νεκρών στο πλοίο Ναβί Μαρμαρά. Η αξίωση αυτή αποτελεί προϋπόθεση για την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, αλλά και για την απόσυρση σχετικών με το θέμα αγωγών σε διεθνή δικαστήρια. Όταν η Τουρκία ζητά 20 εκ. δολάρια για τα θύματα του Ναβί Μαρμαρά, πόσα πρέπει να θέλει η Κυπριακή Δημοκρατία και οι πολίτες της για τους βιασμούς της εισβολής, για τις λοιπές άνομες ενέργειες της Τουρκίας, για την παράνομη κατοχή και τη χρήση περιουσιών, καθώς και για τον εποικισμό;

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση

Ιδού, λοιπόν, ευκαιρία για να βρεθεί η Άγκυρα στον τοίχο. Από ποιον όμως; Από ένα κομματικό κατεστημένο που στις πολιτικές του εκτιμήσεις έχει πέσει έξω; (Από τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ ώς τον Ερντογάν). Ή από μια Κυβέρνηση, που υποβοηθά την Τουρκία διεθνώς αντί να την καταγγέλλει, για να μην χαλάσει το δήθεν καλό κλίμα των συνομιλιών, για μια τουρκικών προδιαγραφών λύση ομοσπονδίας, όπως έχει επιβληθεί διά της βίας και της χρήσης των όπλων από την Άγκυρα με την εισβολή του 1974; Όσο δε για το Εθνικό Συμβούλιο, έχει τα δικά του προβλήματα.

Ενώ ο Πρόεδρος δεσμεύεται και μετά ενημερώνει το Σώμα ζητώντας προτάσεις για το κρίσιμο δεκαήμερο που έρχεται και γενικότερα, διερωτάται κάποιος πώς η λεγόμενη αντιομοσπονδιακή αντιπολίτευση θα καταθέσει προτάσεις σε μια διαδικασία, με την οποία διαφωνεί επί της αρχής και του στόχου; Λογικά η αντιπολίτευση θα διαφωνούσε δημόσια και θα είχε τις εξής επιλογές:

1. Είτε από τώρα να υποστηρίξει εντός και εκτός Εθνικού Συμβουλίου ότι θα πρέπει να καταγγελθεί η Τουρκία και η διαδικασία των συνομιλιών, υπό την έννοια ότι δεν οδηγεί σε βιώσιμη λύση παρά μόνο σε αδιέξοδο ή σε λαθροβίωση ή σε μια πολιτειακή φόρμουλα διευθέτησης, που δεν συμφέρει ούτε το Ισραήλ, ούτε τις ΗΠΑ, ούτε τη Ρωσία, ούτε την ΕΕ, ούτε καν τους Τουρκοκύπριους, διότι θα ενισχύσει την αυθάδεια του νεο-σουλτάνου Ερντογάν, ο οποίος θέλει τον έλεγχο της Κύπρου και πολιτειακά και στρατηγικά, προκειμένου να υλοποιήσει τα νεο-οθωμανικά του σχέδια.

Μαζί με την απόρριψη θα πρέπει να έχει έτοιμη την υποβολή εναλλακτικού σεναρίου δράσης και τακτικής. Πώς, δηλαδή, θα κινηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία διεθνώς επί τη βάσει κανόνων δικαίου και συμφερόντων, σε μια περίοδο που δεν θέλει ιδιαίτερη δυσκολία να πεισθούν και οι πιο δύσπιστοι, και δη οι δυτικοί, για τη στάση της Τουρκίας και του Ταγίπ Ερντογάν. Ειδικώς μετά το τετ-α-τετ του Τούρκου Προέδρου και του κ. Ακιντζί, κατά τη διάρκεια του οποίου επιβεβαιώθηκαν οι πάγιες τουρκικές θέσεις, είναι κανείς που αμφιβάλλει ότι η Άγκυρα δεν είναι λύση που θέλει, αλλά διάλυση;

2. Είτε θα είναι απλώς παρούσα στο Εθνικό για να καταγγέλλει και την υφιστάμενη πολιτική της Κυβέρνησης καθώς και την τουρκική. Και θα ζητά πλήρη διαφάνεια, για να γνωρίζει ο πολίτης προ της λύσης τι συμβαίνει στις συνομιλίες. Διότι δεν μπορεί να ξυπνήσει ένα πρωί και να βρει μπροστά του ένα συνταγματικό πλαίσιο και διεθνείς συνθήκες στη λογική των τετελεσμένων γεγονότων. Και των εκβιασμών.

3. Είτε θα αναστείλει (η αντιπολίτευση και τα κόμματα που την απαρτίζουν) τη συμμετοχή της στο Εθνικό Συμβούλιο, όπως για ελάσσονος σημασίας ζητήματα είχε πράξει στο παρελθόν ο νυν Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης. Και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι ηγεσίες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ.

Θέσεις Ακιντζί και Άγκυρας

Και υπογραμμίζουμε τα ανωτέρω, διότι πλέον καμιά ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου περί διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν ισχύει μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές. Εφόσον ο Πρόεδρος συνεχίζει στην ίδια πολιτική με την οποία διαφωνούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αυτά έχουν ακόμη μια επιλογή: Να διατυπώσουν ένα κοινό έγγραφο, διά του οποίου να ζητούν από τον Πρόεδρο όπως ο Μουσταφά Ακιντζί και ειδικότερα η Άγκυρα ξεκαθαρίσουν τα εξής ζητήματα:

Α) Εάν συνεχίζει ο κ. Ακιντζί ή όχι να αξιώνει πλειοψηφία επί του εδάφους και του πληθυσμού στον βορρά. Βεβαίως, προτού ερωτηθεί ο κατοχικός ηγέτης επί του συγκεκριμένου θέματος, θα πρέπει να δεσμευτεί ο Πρόεδρος ότι οι αποζημιώσεις και τα δάνεια για την εξεύρεση των χρημάτων δεν θα οδηγούν στη θέση του Τουρκοκύπριου ηγέτη και της Άγκυρας για πλειοψηφία επί του εδάφους στον βορρά. Και να εξηγήσει ο Πρόεδρος με ποια πολιτική θα αποτρέψει κάτι τέτοιο.

Β) Εάν ο κατοχικός ηγέτης και η Τουρκία επιμένουν σε μια φόρμουλα των όποιων εγγυήσεων.

Γ) Εάν ο Τουρκοκύπριος ηγέτης επιμένει σε λύση πρωτογενούς δικαίου, δηλαδή παρθενογένεσης ή όχι και σε συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και πώς αυτό θα γίνει κατορθωτό μέσα από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Δ) Πώς το νέο πολιτειακό σύστημα θα είναι συνέχεια του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν δεν θα παραμείνει ίχνος της προηγούμενης δομής αλλά, αντίθετα, θα οικοδομηθεί επί των πραγματικοτήτων που προκάλεσε η εισβολή. Δηλαδή τον διχοτομικό, γεωγραφικό, πληθυσμιακό και διοικητικό διαχωρισμό της Κύπρου. Και αν ένα πρωί ο Ερντογάν πάρει με τους εγκάθετούς του το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος και φύγει ποιος θα τον τιμωρήσει; Το Σ. Ασφαλείας του ΟΗΕ ή η διεθνής κοινότητα;

Γιατί δεν τιμώρησαν την Τουρκία το 1974 και γιατί δεν τον τιμωρούν τώρα; Εφόσον οι ηγεσίες μας του χαρίζονται και τον καλύπτουν για να μην χαλάσει το καλό κλίμα των συνομιλιών, γιατί να είναι οι ξένοι βασιλικότεροι του βασιλέως; Όταν μάλιστα οι πρώτοι ερντογανολάγνοι ήταν η σημερινή Κυβέρνηση με το ΑΚΕΛ, καθώς και άλλοι εκσυγχρονιστές… Άρα δεν φταίνε μόνο οι ξένοι για ό,τι συμβαίνει, αλλά πρωτίστως οι ηγεσίες μας.

Τα κοντραμπάντα και οι ανεξεταστέοι

Πώς μπορεί να συνεχιστούν οι συνομιλίες με μια βάση που μοιάζει με κινούμενη άμμο; Πού είναι η λεγόμενη συναντίληψη; Επειδή δε ο Ακιντζί είναι άλλος ένας αχυράνθρωπος, ο Πρόεδρος θα πρέπει ευθέως να στραφεί προς την Τουρκία, η οποία αντί να λαμβάνει συγχωροχάρτι, θα πρέπει επιτέλους να αναλάβει και να πληρώσει για τις ευθύνες της. Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε σειρά άλλων τουρκικών θέσεων που αποκαλύπτουν ότι η λύση για να είναι βιώσιμη θα πρέπει η Κύπρος αφενός να φινλανδοποιηθεί και αφετέρου να γίνει επαρχία της Τουρκίας.

Επιπροσθέτως, τίθεται το εξής ερώτημα: Άκουσε κανείς το αυτονόητο από την Κυβέρνηση; Να πει, δηλαδή, στη διεθνή κοινότητα ότι εφόσον η Τουρκία αξιώνει 20 εκ. δολάρια για το Ναβί Μαρμαρά, πόσα θα πρέπει να πληρώσει η ίδια για την κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας και των λοιπών εγκλημάτων της; Χωρίς να είναι ανάγκη, όπως συζητείται στις συνομιλίες, να ξεπουλήσουμε τις περιουσίες μας στον βορρά για να είναι εσαεί τουρκικός στο πλαίσιο της ομοσπονδίας. Ό,τι δεν βολεύει ή ενοχλεί την Άγκυρα εμφανίζεται ως ουτοπικό.

Εάν αυτή είναι η λογική της «ρεαλιστικής» προσέγγισης του οικονομικού και κομματικού κατεστημένου του τόπου, ας πουν στην Άγκυρα να τους φέρει τη λύση να υπογράψουν και να τελειώσουν. Και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Όχι μόνο απέναντι του λαού, αλλά και της ιστορίας. Διότι το Κυπριακό θα έχει και συνέχεια… Ενθυμείστε, βεβαίως, τα σαΐνια του ΚΕΒΕ και της ΟΕΒ τι δήλωναν προ ενός περίπου έτους.

Οι μεν πρώτοι θα καταλάμβαναν την τουρκική αγορά εάν γινόταν λύση ώς τον περασμένο Μάρτιο, οι δε δεύτεροι θα μας μετέτρεπαν σε Χονγκ Κονγκ της Τουρκίας, δηλαδή επαρχία της. Εκ των πραγμάτων, μπορεί ο καθείς να κατανοήσει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Τουρκία, ενεργούν επιπόλαια και επικίνδυνα, υποτιμώντας ή αγνοώντας πώς λειτουργούν οι διεθνείς σχέσεις και πώς οι κανόνες ισχύος και οι μεταβλητές της σχετίζονται με την οικονομία.

Τι θα γίνονταν οι επενδύσεις τους στην Τουρκία μετά το πραξικόπημα; Και ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις στην κυπριακή οικονομία; Είναι καλοί ώς τα υπόγεια κοντραμπάντα με το κομματικό κατεστημένο άντε και ώς τις λογιστικές αλχημείες για να γλιτώνουν από την τσιμπίδα της φορολογίας. Ώς εκεί! Στα περί του Κυπριακού είναι μονίμως ανεξεταστέοι, όπως και οι κυβερνήσεις που πέρασαν από αυτό τον τόπο. Χωρίς να απαλλάσσονται από τις ευθύνες τους οι αντιπολιτεύσεις, που εν συνεχεία έγιναν κυβερνήσεις ή τις στήριξαν…

Ο Έιντε και το καθεστώς Κουίσλιγκ

Τα πράγματα είναι σε οριακό σημείο και επιβάλλεται ξεκαθάρισμα σκηνικού ενόψει των συνομιλιών στις επόμενες μέρες και της μετάβασης του Προέδρου τον Σεπτέμβριο στα Ην. Έθνη. Συνεπώς:

1. Θα πρέπει να αποσαφηνιστεί η κατάσταση στο εσωτερικό μεταξύ αντιπολίτευσης από τη μια και του Προέδρου από την άλλη, ο οποίος στηρίζεται από τη συμμαχία των ηγεσιών ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Και αν το ΑΚΕΛ δεν συμπλέει, θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τη θέση του.

2. Θα πρέπει ο Πρόεδρος, προτού προχωρήσει στις συνομιλίες, να ζητήσει από τον κ. Ακιντζί και από την Τουρκία, που κάνει κουμάντο, να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους στα ανωτέρω και σε άλλα ζητήματα.

Εάν η τουρκική πλευρά επιμένει σε θέσεις διάλυσης, όπως πράττει, η οποιαδήποτε νέα δέσμευση στις συνομιλίες θα είναι τραγικότερη της προηγούμενης. Και το θέμα δεν είναι ποιος θα φέρει την ευθύνη, ο Πρόεδρος ή η αντιπολίτευση, για μια κακή λύση, αλλά πώς θα σωθεί ο τόπος από μια ουτοπική ομοσπονδιακή πολιτική, η οποία για να γίνει ρεαλιστική θα πρέπει να υποταχθούμε στον νέο σουλτάνο της Άγκυρας.

Το τραγικό είναι ότι όλοι γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά στρουθοκαμηλίζουν. Υπάρχουν και αυτοί βεβαίως που έκτισαν καριέρες. Ημέτεροι και ξένοι. Όπως ο Νορβηγός κ. Έιντε, για παράδειγμα, που αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεται δεν του έχουν δώσει να καταλάβει, και συνεπώς δεν έχει ακόμη εμπεδώσει, ότι ως Έλληνες δεν αποδεχόμαστε καθεστώτα τύπου Κουίσλιγκ. Ότι δηλαδή δεν αποδεχόμαστε να τελούμε υπό κηδεμονία ολοκληρωτικών καθεστώτων όπως της Τουρκίας του Ερντογάν.


Top