Γιάννος Χαραλαμπίδης Το «πένθος» για το Brexit...

Το «πένθος» για το Brexit...



Το Brexit ήταν η φυσιολογική εξέλιξη μιας Βρετανίας, η οποία ποτέ δεν πίστευε στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και μιας ΕΕ, η οποία βρίσκεται σε φουρτούνες, χωρίς τη δυνατότητα ριζικής επίλυσης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων από τα οποία μαστίζεται.

Και αυτό οφείλεται στην έλλειψη επαρκούς και ικανής ηγεσίας εντός και εκτός θεσμών της ΕΕ, αλλά και στην τεχνοκρατική της μηχανή, η οποία πάσχει από σύνδρομο της κλειστής αιθούσης.

Αποφασίζουν, δηλαδή, οι τεχνοκράτες έχοντας την ψευδαίσθηση ότι έχουν το αλάθητο του Πάπα, παρότι σε ουκ ολίγες περιπτώσεις είναι λανθασμένoι και πάσχουν από δημοκρατικό έλλειμμα.

Η ΕΕ ήταν και είναι ένα πείραμα ιδεαλιστικό, που απέφευγε να λάβει υπόψη τη ρεαλιστική σχολή σκέψης. Τα έθνη κράτη δεν καταργούνται. Και η ομοσπονδοποίηση είχε προ καιρού απορριφθεί, αλλά ειδικώς στην Κύπρο και στην Ελλάδα οι ελλιπέστατες ηγεσίες μας δεν ήθελαν να το πιστέψουν.

Εξού και η απογοήτευση που προκαλούν στον λαό, στον οποίο δημιουργούν λανθάνουσες παραστάσεις. Η ΕΕ δεν ήταν και δεν είναι χώρος αλτρουιστικός, αλλά ανέκαθεν χώρος εξυπηρέτησης εθνικών συμφερόντων. Η δε Βρετανία είχε υποστηρίξει τις Διευρύνσεις για να προκληθεί Βαβυλωνία. Και αυτά δεν τα λέμε τώρα.

Τα γράφαμε από το 1994, όπως επίσης και ότι το Γερμανικό Ζήτημα ήταν πάντα εκεί. Αυτοί που σήμερα κάνουν και πάλι μαθήματα περί Ευρώπης, υπουργοί, κομματάρχες, βουλευτές και άλλοι, οι κάποτε λεγόμενοι ευρωλιγούρηδες, πεταλούδιζαν και θεωρούσαν ότι επρόκειτο περί υπερβολών.

Σήμερα ακόμη και αυτή η εμβάθυνση βρίσκεται υπό αμφισβήτηση, επειδή η Γερμανία χρησιμοποιεί την ΕΕ για να ενισχύει τη δική της πολιτική και να προωθεί στη Γερμανική Ευρώπη υπό τον ισχυρισμό να διατηρήσει την ΕΕ σε συνοχή.

Η Βρετανία, η οποία πάσχει από το γερμανικό σύνδρομο, δεν μπορεί να δεχθεί ότι η δις ηττηθείσα σε παγκοσμίους πολέμους Γερμανία υπερισχύει στην Ευρώπη. Είναι, μάλιστα, πρόδηλο ότι το Λονδίνο δεν έχει απαλλαγεί ποτέ από το αυτοκρατορικό σύνδρομο, όπως το ίδιο συμβαίνει και με τη Γερμανία, καθώς και με τη Ρωσία.

Για τη Βρετανία το πρόβλημα δεν είναι μόνο, εάν θα ανακάμψει ή όχι η λίρα, αλλά εάν θα συνεχίσει να υπάρχει το Ην. Βασίλειο, αφού οι Σκοτσέζοι θέτουν εκ νέου θέμα δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας, καθώς και οι Ιρλανδοί ζήτημα επανένωσης.

Είναι, λοιπόν, σημαντικό να απαντηθεί το ερώτημα ποια θα είναι η τύχη του Ην. Βασιλείου και ποια θα είναι η σχέση πλέον της ΕΕ με τη Βρετανία μετά το Brexit.

Όσο δε για την ίδια την ΕΕ, μάλλον αντί προς την εμβάθυνση θα υιοθετηθεί κατά το λογικότερο εκείνη της χαλάρωσης και της μεγαλύτερης πρωτοβουλίας κινήσεων προς τα έθνη κράτη, ως μια φόρμουλα διατήρησης της ΕΕ σε συνοχή.

Και είναι, μάλιστα, πρόδηλο ότι τα πάντα δεν αποτιμώνται μόνο εις χρήμαν, αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε εθνική αξιοπρέπεια των λαών, το οποίο οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών σχεδόν έχουν ξεχάσει, όπως και τα ηγετικά κράτη-μέλη.

Αυτή είναι η ΕΕ, των εθνών και των κρατών, των συμμαχιών και των εθνικών συμφερόντων με την αιρετική Βρετανία να την εγκαταλείπει. Άλλωστε, και εντός ήταν με βαριά την καρδία. Οι δε πολιτικοί μας, που για άλλη μια φορά έπεσαν έξω για τον χαρακτήρα της ΕΕ, δηλαδή περί ομοσπονδίας, κατάργησης του έθνους κράτους και τα λοιπά, αποδείχθηκαν αδιάβαστοι.

Όπως αδιάβαστοι θέλουν να είναι και στην περίπτωση των σχέσεών μας με τη Βρετανία, η οποία μέσα από την αλαζονική της αυτοκρατορική πρακτική και με στόχο να απειλήσει την ΕΕ ενδέχεται να απειλήσει την ίδια τη συνοχή της και τον τεμαχισμό του Ην. Βασιλείου. Πρόκειται για εν δυνάμει σενάριο.

Από την άλλη, οι Άγγλοι είναι μαέστροι στη διαχείριση κρίσεων. Εάν, πάντως, τεμαχιστεί το Ην. Βασίλειο θα πρόκειται για την εκδίκηση της ιστορίας και, βεβαίως, ούτε θα πενθήσουμε ούτε θα τα βάψουμε μαύρα. Εκτός εκείνων που επενδύουν παντοιοτρόπως και δη καριέρες μέσω της Υπάτης Αρμοστείας.


Top