Γιάννος Χαραλαμπίδης Πισώπλατες μαχαιριές και ανώμαλες προσγειώσεις

Πισώπλατες μαχαιριές και ανώμαλες προσγειώσεις



Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ «ΑΓΚΡΙΣΜΑΤΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Τα όσα συνέβησαν στην Πόλη επιβεβαίωσαν ότι η εξευμενιστική πολιτική και η υφιστάμενη μορφή διαλόγου τελούν υπό καθεστώς χρεοκοπίας

· Ποιος έδωσε σχοινί στον Έιντε και ποιοι τα έκαναν θάλασσα

· Γιατί ήταν αναμενόμενο το «συμβάν» στην Πόλη

· Πώς ενεργεί η τουρκική πολιτική, ποιοι και γιατί την ανέχονται


Η πισώπλατη μαχαιριά στην Κωνσταντινούπολη προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το ίδιο το κράτος από τον Ειδικό Σύμβουλο του Γ.Γ. του ΟΗΕ στην Κύπρο, Έστερν Μπαρθ Έιντε, ήταν η φυσιολογική εξέλιξη της πορείας των συνομιλιών και της εξευμενιστικής πολιτικής που υιοθετεί η Κυβέρνηση με τη στήριξη του ΑΚΕΛ.

Τα θαλασσώματα, ο ιεροκήρυκας κι ο ξενοδόχος

Τα όσα συνέβησαν στην Πόλη δεν ήταν έκπληξη, για τους εξής λόγους: Πρώτο, το έχει ξανακάνει ο κ. Έιντε. Δηλαδή, μας υποσκάπτει ως κράτος. Εδώ και ένα χρόνο, με κάθε τρόπο, προσπαθεί να πείσει τους Ευρωπαίους και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε- ότι το Κυπριακό είναι λυμένο. Ότι μένουν οι τελευταίες πινελιές. Καθόρισε, μάλιστα, ως ημερομηνία δημοψηφισμάτων την 26η Μαρτίου. Και διευκόλυνε τις διαδικασίες για το άνοιγμα νέων τουρκικών κεφαλαίων. Με αποτέλεσμα, τον περασμένο Μάρτιο, πριν από την έκτακτη Σύνοδο για το Προσφυγικό, να ασκηθούν πιέσεις επί του Προέδρου για το άνοιγμα νέων τουρκικών ενταξιακών κεφαλαίων αντί να ζητηθεί από την Άγκυρα η εφαρμογή των κυπρογενών της υποχρεώσεων, όπως είναι η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τότε, μάλιστα, ο Πρόεδρος αναγκάστηκε να επέμβει και να εξηγήσει προς τους εταίρους ότι η κατάσταση δεν ήταν όπως την εξηγούσε ο κ. Έιντε. Δεύτερο, ο κ. Έιντε είχε πείσει τον Πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Έλμα Μπροκ ότι το Κυπριακό ήταν μιαν ανάσα προ της λύσης και ότι έπρεπε να ενημερώσει την Ευρωβουλή για τις εξελίξεις. Λίγο αργότερα, όταν ο Πρόεδρος είχε αντιληφθεί τι συνέβαινε, παρενέβη και η παρουσία του Ειδικού Συμβούλου του ΟΗΕ στην Επιτροπή Εξωτερικών ματαιώθηκε.

Οι ενέργειες του κ. Έιντε ήταν γνωστές στη Λευκωσία και η γραμμή του Υπουργείου Εξωτερικών ήταν επίδειξη ανοχής αν όχι στήριξης. Ο αρμόδιος Υπουργός, Ιωάννης Κασουλίδης, είχε εξελιχθεί σε ιεροκήρυκα των θέσεων και αντιλήψεων, καθώς και των πρακτικών Έιντε στη λογική του εύφορου κλίματος και της λύσης εξπρές. Τώρα, ζητά εξηγήσεις από τα Ην. Έθνη και ισχυρίζεται ότι τα έκαναν θάλασσα…

Μόνο τα Ην. Έθνη τα έκαναν θάλασσα στο Κυπριακό; Ο ίδιος δεν έχει ευθύνες; Προτού ζητήσει εξηγήσεις από τα Ην. Έθνη, θα πρέπει να ζητήσει εξηγήσεις από τον εαυτό του. Γνωρίζοντας, δε, τον χαρακτήρα του Κύπριου ΥπΕξ, δεν είναι από τους πολιτικούς που μπορούν να ζητούν εξηγήσεις. Στο τέλος είναι πολύ πιθανό τα Ην. Έθνη να ζητήσουν από τον ίδιο εξηγήσεις για τη στάση του!

Βεβαίως, εξηγήσεις ζητούν και πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αφενός διότι ο κ. Κασουλίδης δεν προστάτευσε τον Πρόεδρο, καθότι με τις κατά καιρούς αμετροεπείς και προχωρημένες θέσεις του (κυπριακή συνείδηση, λυμένο σχεδόν το θέμα τον έποικων, έρχεται η λύση το 2016) άφησε την Κυβέρνηση εκτεθειμένη και, αφετέρου, διότι με την πολιτική του πρακτική επέτρεψε να πληγεί το κράτος και η αξιοπιστία μας. Το ίδιο ισχύει και για όλους εκείνους τους «μεγαλοπαράγοντες» του τόπου, από την ΟΕΒ ώς το ΚΕΒΕ, που εμφανίζονται με περισσή πολιτική και οικονομική ελαφρότητα εδώ και ένα χρόνο, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ο Μουσταφά Ακιντζί μπορεί να αλλάξει την τουρκική πολιτική.

Ονειρεύονταν, μάλιστα, να λύσουν το Κυπριακό σε χρόνο ρεκόρ. Χωρίς να λογαριάζουν τον «ξενοδόχο» Ερντογάν. Άλλοι προσδοκούν να καταλάβουν, όπως ισχυρίζονται, την τουρκική αγορά και άλλοι, οι πιο «ρεαλιστές», να μετατρέψουν την Κύπρο σε Χονγκ Κονγκ της Τουρκίας! Δηλαδή προτεκτοράτο. Και με διαμεσολαβητή και μαέστρο τον κ. Έιντε, ο οποίος οικοδομεί τις πολιτικές του φιλοδοξίες στη Νορβηγία μέσα από τα πειράματα που διεξάγει στο Κυπριακό.

Όσο, δε, για τον κ. Ακιντζί, όπως γράψαμε προ μηνών, εξ αφορμής της υπόθεσης του ανοίγματος του σημείου διάβασης της Δερύνειας, τα κορδόνια του δεν μπορεί να δέσει χωρίς να ρωτήσει το βαθύ κράτος, πώς θα λύσει το Κυπριακό; Και είναι πλέον πρόδηλο ότι όσοι επένδυσαν επί του κ. Ερντογάν από το 2003 επτώχευσαν. Και μαζί επτώχευσε και η λύση. Δεν έχουν μάλιστα την ευθιξία και τη λεβεντιά, κυρίως οι ηγεσίες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, να πουν mea culpa. Αντιθέτως, με αλαζονεία και θράσος, δίδουν μαθήματα υψηλής πολιτική με καθημερινές, όμως, ανώμαλες προσγειώσεις ελέω Τούρκου Προέδρου.

Το μοντέλο των «Συμπροέδρων»

Υπάρχουν ακόμη δυο γεγονότα που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν έκπληξη τα όσα συνέβησαν στην Πόλη. Η πάγια τουρκική πολιτική, που επικεντρώνεται στην εξής πρακτική: Όπου και όταν μπορεί ή της επιτρέπεται, είτε να υποβαθμίζει είτε να εκμηδενίζει την Κυπριακή Δημοκρατία εφόσον τη θεωρεί εκλιπούσα είτε να αναβαθμίζει το ψευδοκράτος και δη τον κατοχική ηγέτη σε ισότιμο του Προέδρου της Δημοκρατίας θεσμό διεθνώς. Ως προς τον εκμηδενισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας και την προσπάθεια εξευτελισμού της, στον ίδιο χώρο, δηλαδή στην Πόλη πριν ακριβώς από πέντε χρόνια, σε μιαν ανάλογη Σύνοδο του ΟΗΕ για τα Λιγότερο Αναπτυγμένα Κράτη, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν είχε αφήσει απομονωμένο σε έναν καναπέ, τον τότε Υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Κυπριανού, αφού δεν είχε κληθεί καν στο επίσημο δείπνο! Τώρα οι Τούρκοι ήταν πιο «ευγενικοί»…

Επέτρεψαν στον Πρόεδρο να πάει, όπως είχε συμβεί και με τον αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη το 1999 και στη Σύνοδο του ΟΑΣΕ, στην Κωνσταντινούπολη, αλλά εφάρμοσαν το μοντέλο του Νταβός. Δηλαδή των δυο «Συμπροέδρων». Και το δικαίωμα αυτό το έδωσε ο ίδιος ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στον κ. Έιντε. Και το βρήκε μπροστά του στην Πόλη. Ανάλογη ήταν και η τουρκική πρακτική το 1999. Υπήρχε προηγούμενο. Τότε, είχε κληθεί δυο ημέρες πριν από τη λήξη της Συνόδου του ΟΑΣΕ ο μακαρίτης Ραούφ Ντενκτάς και έδωσε διάσκεψη Τύπου στα διεθνή ΜΜΕ για το Κυπριακό ως «Πρόεδρος», όπως ισχυριζόταν, της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

Το τσίμπημα της μύγας

Οι Τούρκοι παίζουν με ανοικτά χαρτιά. Και είναι σαφείς στις κινήσεις τους. Τα όσα συνέβησαν στην Πόλη ήταν αναμενόμενα και προβλέψιμα. Και ήταν ηθικά ορθές οι κινήσεις του Προέδρου, οι οποίες όμως δεν τον βγάζουν από τα αδιέξοδα, στα οποία έχει περιέλθει. Διότι, το ζητούμενο δεν είμαι μόνο εάν δεν πήγε χθες στις συνομιλίες. Το ζητούμενο είναι να μην είναι η κίνησή του αυτή σπασμωδική. Συνεπώς, μια τέτοια ενέργεια θα πρέπει να είναι ενταγμένη σε μια εναλλακτική στρατηγική συμμαχιών, αποτρεπτικής ισχύος και επιβολής κόστους στην Τουρκία εντός της Ε.Ε. και αλλού, ειδικώς τώρα που υπάρχει εύφορο κλίμα, λόγω της εριστικής στάσης του Ερντογάν στο θέμα του τρομοκρατικού νόμου και στη συμφωνία για το Προσφυγικό, την οποία απειλεί να παγώσει.

Αλλιώς, η κίνηση του Προέδρου θα χαρακτηριστεί ως «πολιτικό άγκρισμα». Μύγα τσίμπησε την Τουρκία… Και ο Ακιντζί με τον Έιντε θα τα βάψουν μαύρα. Εάν αυτή η πισώπλατη μαχαιριά δεν ξυπνήσει τον Πρόεδρο και αν δεν βρει τους τρόπους απεγκλωβισμού από τα αδιέξοδα στα οποία παγιδεύτηκε με τις συμβουλές του ΑΚΕΛ, θα ακολουθήσουν και άλλα. Και τα επόμενα θα είναι χειρότερα από τα προηγούμενα. Μέχρις ότου οι Τούρκοι δώσουν τη χαριστική βολή στην εκλιπούσα, όπως την χαρακτηρίζουν, Κυπριακή Δημοκρατία. Και εμάς μαζί…

Ως Ελληνισμό αυτού του τόπου, που θα βραχυκυκλωθεί μέσα από δαιδαλώδεις ομοσπονδιακές δομές και θα πνιγεί από νέα εποικιστικά ρεύματα μετά τη λύση, που θα έρθουν ως τσουνάμι με τη μορφή ξένων εργατών ή παράνομων μεταναστών…


Top