Η Οργάνωση «Ακρίτας» και η Τουρκανταρσία 1963-64

Γιατί και πώς δημιουργήθηκε η «Οργάνωση», με υπογράφοντα αρχηγό τον «Ακρίτα», Πολύκαρπο Γιωρκάτζη, ουσιαστικούς συναρχηγούς τον Γλαύκο Κληρίδη και τον Τάσσο Παπαδόπουλο και πραγματικό, υπεράνω όλων, αρχηγό τον Εθνάρχη Μακάριο;
- Ποιες ήταν οι πραγματικές ένοπλες προετοιμασίες της Οργάνωσης και γιατί βρέθηκαν οι Έλληνες Κύπριοι με κυνηγετικά κυρίως όπλα, απέναντι στην πάνοπλη τουρκανταρσία της Τ.Μ.Τ. το 1963;
- Ποιοι και γιατί έβαλαν τις βόμβες την 25η Μαρτίου 1962 στα τεμένη Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ, και στο άγαλμα του Μάρκου Δράκου;
- Ποιοι και γιατί δολοφόνησαν 23η Απριλίου 1962 τους Τουρκοκύπριους δημοσιογράφους Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν;
- Γιατί όταν η ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ. βγήκε επιθετικά από το στρατόπεδό της, δεν απαντούσαν στα τηλέφωνα ο διοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ., ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας της μητέρας Ελλάδας;
Στα ερωτήματα αυτά, που αναφύονται, μετά από τέσσερεις δεκαετίες, έντονα τα τελευταία χρόνια, δίνει τις απαντήσεις του ο διατελέσας βοηθός επιτελάρχης εκείνης της Οργάνωσης, στενότατος συνεργάτης του Μακαρίου, του Γιωρκάτζη, του Κληρίδη και του Τάσσου, ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου. Τέως διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, διατελέσας, επί μακρόν, υπουργός των κυβερνήσεων Κληρίδη στα Υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών, με μακρά προηγούμενη θητεία ως αξιωματούχος στην κυβερνητική υπηρεσία από τα πρώτα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο κ. Χριστοδούλου υπήρξε παρών και άμεσος γνώστης των πραγμάτων στο υψηλότερο επιτελικό επίπεδο της Οργάνωσης, που έκτοτε ονομάζεται καταχρηστικώς «Οργάνωση Ακρίτας».

Επιτελάρχης
ΕΡ: Δύο αντικρουόμενες εκδοχές, περί του τι ήταν η «Οργάνωση» και το «Σχέδιο Ακρίτας»: Η βίαιη επιβολή των Ελλήνων Κυπρίων και η εξόντωση της τουρκικής μειονότητας για να επιτευχθεί η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, η μια. Η άλλη εκδοχή, ότι, έναντι της ένοπλης προετοιμασίας των Τουρκοκυπρίων, η ελληνοκυπριακή ηγεσία έκαμε την «Οργάνωση Ακρίτας» για αυτοάμυνα.
ΑΠ: Όταν μιλά κανείς για ιστορικά γεγονότα, που σημάδεψαν τον χρόνο και καθόρισαν τη μοίρα ενός ολόκληρου λαού, όπως ο κυπριακός και μάλιστα ενός λαού ο οποίος έχει τιμήσει όσον λίγοι την ελληνική ιστορία και το Έθνος με τους αγώνες του, δεν χωρούν ούτε παραποιήσεις ούτε υπερβολές ούτε υποκειμενισμοί. Πολύ περισσότερο, δεν χωρούν παραχαράξεις της ιστορίας. Κάνω αυτή την εισαγωγή γιατί θέλω να θέσω το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί η δική μου μαρτυρία. Συνέβη να βρεθώ, συγκυριακά, πολύ κοντά στην ηγεσία που συνέλαβε την ιδέα και για δημιουργία της Οργάνωσης, αλλά και που είχε και την ευθύνη της μετέπειτα επέκτασης και λειτουργίας της. Γι’ αυτό η δική μου μαρτυρία θα είναι απότοκο της δικής μου εμπειρίας από τη θέση του Βοηθού Επιτελάρχη που μου ανετέθη και που ήταν θέση-κλειδί στην Οργάνωση.

Στρατιωτικό σκέλος Τ.Μ.Τ.
Ερ: Εκτός από την περίπτωση «Ντενίζ», υπήρχαν και άλλες πληροφορίες για την ένοπλη προετοιμασία των Τουρκοκυπρίων την εποχή εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα τρία πρώτα έτη της ζωής της;

Απ: Η ελληνοκυπριακή ηγεσία δεν εστερείτο πληροφοριών. Μάλιστα, στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών υπήρχε ειδικό τμήμα παρακολούθησης των έκνομων δραστηριοτήτων και των προσπαθειών που καταβάλλονταν για τη δημιουργία, τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση και τα σχέδια δράσης της ΤΜΤ. Υπήρχε σωρεία πληροφοριών που προήρχοντο από πηγές απευθείας από την τουρκοκυπριακή πλευρά. Της κατάστασης ηγείτο, από πολιτικής πλευράς, ο Ραούφ Ντενκτάς, ο οποίος ήταν ο σκληρός, ο αδιάλλακτος, ο εξτρεμιστής και από στρατιωτικής πλευράς Τούρκος ανώτερος αξιωματικός, αποσπασμένος στην εδώ τουρκική πρεσβεία, ο λεγόμενος Μποζκούρτ. Το ελληνοκυπριακό σκέλος της κυπριακής κυβερνήσεως που είχε αυτές τις πληροφορίες, ασφαλώς δεν τις απεκάλυπτε στους Τούρκους υπουργούς. Τόσον ο Μακάριος όσον και ο κ. Κληρίδης, αλλά και οι περί αυτούς, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, ο Τάσσος Παπαδόπουλος και άλλοι σημαίνοντες παράγοντες της εποχής παρά τω Μακαρίω, υιοθετούσαν, με την επίμονη παρότρυνση και της τότε ελληνικής κυβερνήσεως, μια στάση ανοχής, με την ελπίδα ότι θα μπορούσε το πράγμα να υπερκερασθεί και να υπερπηδηθεί, χωρίς να κλιμακωθούν οι εκατέρωθεν ενέργειες που θα οδηγούσαν σε σύγκρουση. Ήτο, δηλαδή, ανεπιθύμητη και απευκταία από δικής μας πλευράς η σύγκρουση. Τόσον ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος όσον και η κυβέρνηση της ΕΡΕ, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενημερώνονταν για τις πληροφορίες περί στρατιωτικών εξοπλισμών των Τούρκων, μέσω του εδώ κλιμακίου της ελληνικής ΚΥΠ.

Γραμματέας του Γιωρκάτζη;
Ερ: Υπήρξατε γραμματέας του Γιωρκάτζη;

Απ: Κάτι περισσότερο. Αλλά και στενός συνεργάτης του Μακαρίου. Ο βασικός οπλισμός των ανδρών μας ανά την Κύπρο ήταν κυνηγετικά όπλα. Είχαμε μερικές δεκάδες αυτόματα «στεν», «μαρσίπ», «στέρλινγκ», μικρού βεληνεκούς, μερικά «μπρεν», αρκετά τυφέκια «μαρτίνια» και τέσσερα πολυβόλα «τουρτούρες». Δύο από αυτές χρησιμοποιήθηκαν όταν έγιναν οι δύο σοβαρές αντεπιθέσεις μας για να αντιμετωπισθεί η τουρκική ανταρσία, στις 24 και 25 Δεκεμβρίου, η μία με επικεφαλής τον Τάσσο Μάρκου προς τους μύλους του Σεβέρη και η άλλη με επικεφαλής τον Χριστάκη Μασωνίδη και άλλους αξιωματικούς του Κυπριακού Στρατού προς την περιοχή της Ομορφίτας. Και τότε θυμάμαι που η Λευκωσία άκουγε με δέος το «τουρτούρισμα» των δύο «τουρτούρων», όπως χαρακτηριστικά λεγόταν. Επίσης, είχαμε δύο μπαζούκες οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα, η μια στη Λευκωσία κι η άλλη στη Λάρνακα. Μετέπειτα εξασφαλίσαμε ακόμα δύο, η μια από τις οποίες χρησιμοποιήθηκε στην Πάφο. Το μεγαλύτερο όμως μέρος του οπλισμού μας ήταν τα κυνηγετικά.
Ερ: Αφού η προετοιμασία ξεκίνησε το 1961, γιατί δεν εξασφαλίστηκε ικανός αριθμός πιο σύγχρονων όπλων;
Απ: Διότι κινούμασταν μεταξύ δύο αλληλοσυγκρουόμενων στόχων. Ο ένας ήταν, πάση θυσία, να αποφύγουμε τη σύγκρουση. Κι ο ευσεβοποθισμός ότι θα την αποφύγουμε και να μη δημιουργήσουμε κλίμα οξύτητας κι επερχόμενης σύγκρουσης, με την αύξηση του οπλισμού και τη διαρκή εκπαίδευση, που θα δημιουργούσε ασφαλώς το κλίμα ότι επίκειται σύρραξη. Ο άλλος στόχος ήταν η ευθύνη του Μακαρίου και των πέριξ του, να προστατεύσουν τον κυπριακό Ελληνισμό από μια ενδεχόμενη επίθεση των Τούρκων, που εκινούντο μεθοδικά, εκπαιδεύονταν και εξοπλίζονταν με οδηγίες της Άγκυρας.

Βόμβες Μπαϊρακτάρη
Ερ: Προβάλλεται ότι τη σύγκρουση επιδίωξε και προκάλεσε ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης με τους ανθρώπους του. Ισχυρίζονται δε κάποιοι, με άρθρα σε ελληνοκυπριακές εφημερίδες, ότι τις βόμβες στα τεμένη Μπαϊρακτάρη και Ομεριέ, καθώς και τη βόμβα στο άγαλμα του Μάρκου Δράκου, στη Λευκωσία, άνθρωποι του Γιωρκάτζη τις έβαλαν.

Απ: Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Πέραν του γεγονότος ότι σε καμία περίπτωση ο Μακάριος και ο Γιωρκάτζης, ο οποίος ήτο πλήρως νομιμόφρων στον Μακάριο, κι ο Γλαύκος ο Κληρίδης κι ο Τάσσος ο Παπαδόπουλος, σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να δημιουργήσουν ένοπλη σύγκρουση, διότι ήταν σε θέση να αντιληφθούν τις οδυνηρές συνέπειες. Όταν κάναμε τις σταθμίσεις και τις εκτιμήσεις, και υπό τον Μακάριο μερικές φορές, γνωρίζαμε ότι οποιοδήποτε και αν ήταν το αποτέλεσμα μιας ένοπλης σύγκρουσης, θα είχαμε θύματα. Και ακόμη ότι, πολιτικά, κανείς δεν ήξερε πού θα οδηγούμασταν. Αυτές οι εκτιμήσεις δεν γίνονταν από ασκήσιμους. Ούτε από άσχετους.

Επιστολή Ευ. Αβέρωφ
Γίνονταν από ανθρώπους οι οποίοι είχαν εμπειρία και ήταν σε θέση να γνωρίζουν. Ταυτόχρονα, είχαμε και από πλευράς ελληνικής κυβερνήσεως, μεταξύ άλλων, τη γνωστή επιστολή που απέστειλε ο Ευάγγελος Αβέρωφ Τοσίτσας στον Μακάριο περί τον Νοέμβριο του 1963, που, γνωρίζοντας με κάθε λεπτομέρεια τα τεκταινόμενα και από δικής μας πλευράς και από πλευράς των Τουρκοκυπρίων της ΤΜΤ κ.λπ., προέβη σε μια δραματική έκκληση προς τον Μακαριότατο, λέγοντάς του στην επιστολή εκείνη, «σας εξορκίζω δέσποτα, πράξετε το κατά δύναμιν, ό,τι είναι δυνατόν για να αποφευχθεί μια σύγκρουση με την άλλην πλευρά, η οποία θα οδηγήσει ενδεχομένως σε καταστροφές και πέραν της Κύπρου. Και έχομεν και στην Πόλιν και στη Σμύρνη Ελληνισμό, ο οποίος θα υποφέρει». Συμμεριζόμαστε όλοι και μας συνείχε αυτός ο φόβος και η ταυτόχρονη ευθύνη, ότι οι Τούρκοι μπορούσαν να μας καταλάβουν εντελώς απροετοίμαστους, γιατί γνωρίζαμε και τις εγκυκλίους που έβγαζε ο Μποζκούρτ που ήταν επικεφαλής της ΤΜΤ και τη ραγδαία ανάπτυξη των εξοπλιστικών τους προγραμμάτων και των εκπαιδεύσεων των Τούρκων. Είχαμε άριστο δίκτυο πληροφοριών και γνωρίζαμε από μέσα και από πολύ ψηλά συμβαίνοντα στην τουρκοκυπριακή πλευρά. Είναι μύθος και εντελώς ανυπόστατα τα περί των βομβών του 1962.

Άοπλη η πλευρά μας
Και αν ακόμα ήταν στις προθέσεις μας να αρχίσουμε εμείς τα γεγονότα, ε, θα ήμασταν εντελώς ανόητοι, επιπόλαιοι και ανεύθυνοι να δώσουμε έναυσμα για την έναρξή τους, όταν ήμασταν εντελώς ανέτοιμοι. Διότι, ακόμα και στις 21 Δεκεμβρίου 1963 που ξεκίνησαν οι συγκρούσεις, η δική μας πλευρά ήταν άοπλη και αδύναμη, και ανέτοιμη να αντιμετωπίσει τα γεγονότα, πράγμα που αποδείχθηκε και από τη εξέλιξη των γεγονότων. Να σας πω ότι στις 10 του Γενάρη 1964, αναγκαστήκαμε να πούμε στον Μακάριο να μιλήσει με τον Πρόεδρο Νάσερ της Αιγύπτου, για να μας στείλει επειγόντως με πλοιάριο πυρομαχικά που μας είχαν λείψει; Ποίαν προετοιμασία, συνεπώς, είχαμε κάνει για να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε και πολύ περισσότερο να αρχίσουμε τα γεγονότα; Με κύριο οπλισμό τα κυνηγετικά και με ελάχιστα πυρομαχικά; Μα είναι αστεία πράγματα, αυτά που κάποιοι εκ των υστέρων ισχυρίζονται. Δεν ήμασταν τόσο ανεύθυνοι.

Γιατί με κυνηγετικά οι Ελληνοκύπριοι;
Ερ: Πόσο σοβαρή ήταν στ’ αλήθεια εκείνη η προετοιμασία 1961-1963, γνωστού όντως ότι, όταν τελικά ξέσπασαν οι συγκρούσεις τον Δεκέμβρη του 1963, οι περισσότεροι Έλληνες Κύπριοι, που έσπευσαν να υπερασπίσουν το κράτος και τις απειλούμενες ελληνικές συνοικίες, ήσαν οπλισμένοι μόνο με δίκαννα κυνηγετικά τυφέκια;

Απ: Πρέπει να σας πω, πρώτον, ότι τα σχέδιά μας, τότε, δεν ήσαν επιθετικά αλλά αμυντικά. Αντεπιθέσεις, ναι, περιλαμβάνονταν στα σχέδιά μας, αλλά ως μέρος της αυτοάμυνας προς ανακατάληψη τυχόν απολεσθέντων χώρων. Δεν ήταν επιθετικά, με σκοπό να καταληφθούν χωριά ή περιοχές που κατοικούσαν οι Τούρκοι για να τους εξοντώσουν. Αυτό σας το λέω με κάθε κατηγορηματικότητα. Δεν υπάρχει πουθενά το παραμικρό στοιχείο που να υποδηλοί κάτι τέτοιο και όλα όσα αντίθετα ισχυρίζονται εκ των υστέρων μερικοί, δυστυχώς αποτελούν ένα άδικο και ακατανόητο αυτομαστίγωμα και παραχάραξη της ιστορίας, που σκόπιμα ενοχοποιεί τη δική μας πλευρά, μέχρι που να δίδεται και άφεση αμαρτιών στην τουρκική εισβολή, με μιαν επέκταση των ερμηνειών της παραχάραξης.
Ερ: Δημοσιεύτηκε ότι οι Γιωρκάτζης και Τάσσος πήγαν στην Αθήνα να ζητήσουν οπλισμό, κι ότι ο τότε υπουργός Εξωτερικών του Καραμανλή, ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τους πέταξε έξω από το γραφείο του. Πρόσφατα γράφτηκε, ακόμη, ότι τους βόλεψε, πίσω από τις πλάτες της κυβερνήσεως, ο μετά από έξι χρόνια αρχιπραξικοπηματίας της 21ης Απριλίου 1967 και δικτάτωρ Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Απ: Πρόκειται περί μυθευμάτων. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Έζησα δίπλα από τον Γιωρκάτζη από το 1962 μέχρι και της τελευταίας μέρας που επαύθη από υπουργός, και γνωρίζω ακόμη και την αλληλογραφία, αφού και στη δική μου γραφίδα οφείλονται όσα τότε εγράφοντο εκ μέρους του ιδίου, αλλά και εν γνώσει μου ήσαν όσα προέρχονταν εξ Ελλάδος προς τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και προς τον Γιωρκάτζη. Η πληροφορία που προαναφέρατε είναι λανθασμένη. Προφανώς υπάρχει σύγχυση ή εσφαλμένη αναγωγή γεγονότων. Άλλωστε η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει τον ισχυρισμό. Η Ελλάς ήτο εν πλήρει γνώσει της εκπαιδεύσεως που Ελλαδίτες αξιωματικοί και της ΕΛΔΥΚ μας παρείχαν. Σ’ αυτό είμαι κατηγορηματικός.

Μακάριος, ο αθέατος αρχηγός
Η Οργάνωση δημιουργήθηκε ως αναπόδραστο απότοκο της φυσιολογικής ανασφάλειας που είχε δημιουργηθεί εξαιτίας της συμπεριφοράς της σοβινιστικής Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων εξτρεμιστών, ευθύς μετά την υπογραφή των Συμφωνιών και την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Κάποιοι καλόβουλα, επειδή αγνοούν τα πραγματικά γεγονότα, άλλοι από θέσεις προκατάληψης ή ακόμη και από μια τάση αυτομαστιγώματος, μονομερώς αποτιμούν όχι όλα ή όχι τα πραγματικά γεγονότα. Και μου κάνει εντύπωση πως γράφονται και βιβλία που αναφέρουν ως κύριες πηγές τους τα εθνικά αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Και ερωτώ: Γιατί όχι τα δικά μας αρχεία; Γιατί όχι οι δικές μας πηγές; Γιατί όχι εμείς που τα ζήσαμε; Και ποια εμπιστοσύνη μπορεί να υπάρχει ιδιαίτερα στους Εγγλέζους, που είναι γνωστό ποιο ρόλο διαδραμάτισαν και τότε και ύστερα ακόμη; Αλλά και οι Αμερικανοί, ποια γνώση των πραγμάτων είχαν σε σχέση με τα καθημερινά γεγονότα, για να μην αναφέρω και το ότι κι αυτοί έχουν αποδείξει πόσο ήταν και παραμένουν υπέρ των τουρκικών συμφερόντων και θέσεων, ασφαλώς για τα δικά τους συμφέροντα; Και πάλιν, ερωτώ: Γιατί να μην είμαστε εμείς, οι οποίοι ζήσαμε τα γεγονότα, από του αρχηγού της Οργάνωσης, του αθέατου αλλά πραγματικού αρχηγού, του εθνάρχη Μακαρίου, μέχρι και του τελευταίου μέλους μας;

Τουρκικό πλοιάριο με όπλα για τους Τ/κ
Τον Οκτώβριο του 1959, προτού ανακηρυχθεί επισήμως η Κυπριακή Δημοκρατία και προτού γίνουν οι εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου και Αντιπροέδρου, συνελήφθη από αγγλικό ναρκαλιευτικό στη θαλάσσια περιοχή της Καρπασίας το έμφορτο όπλων από την Τουρκία αποσταλέν πλοιάριο, το λεγόμενο «Ντενίζ». Είχε ένα ολόκληρο οπλοστάσιο που προοριζόταν για την ΤΜΤ. Είχε ένα τριμελές πλήρωμα, υπό κάλυψη αξιωματικοί του τουρκικού στρατού, που ενεργούσαν με απευθείας εντολές από την Άγκυρα. Οι Άγγλοι, που είχαν ακόμα την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου, καταδίκασαν τα τρία μέλη του πληρώματος σε 9μηνη φυλάκιση, αλλά τους έστειλαν στην Τουρκία για να εκτίσουν δήθεν την ποινή τους.

ΟΙ Τούρκοι προετοιμάζονταν για ένοπλη σύγκρουση
Ερ: Πότε υπήρξε, λοιπόν, η συνειδητοποίηση της ανάγκης για την ένοπλη προετοιμασία των Ελλήνων Κυπρίων;

Απ: Από τις κλιμακούμενες ενέργειες των Τουρκοκυπρίων και τις παράνομες δραστηριότητες που αναπτύσσονταν με επικεφαλής τον Ντενκτάς από πολιτικής πλευράς και τον Μποζκούρτ, στρατιωτικό αρχηγό της ΤΜΤ από στρατιωτικής πλευράς, η ελληνοκυπριακή ηγεσία επείσθη ότι οι Τούρκοι θα εκλιμάκωναν την παράνομη δραστηριότητά τους, ούτως ώστε να οδηγήσουν τα πράγματα στην υλοποίηση διχοτομικών σχεδίων. Σχεδίων που προϋπήρχαν. Από την εποχή που οι Τούρκοι διαδραμάτισαν τον ρόλο των οργάνων της αγγλικής κυβερνήσεως για την καταστολή του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, εγγραφόμενοι πρώτα ως επικουρικοί στην αγγλική αστυνομία και, τη υποκινήσει των Άγγλων στη συνέχεια, διενεργώντας τη σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι και τις άλλες επιθέσεις εναντίον αμάχων Ελληνοκυπρίων. Δεν ήταν μόνο η επακολουθήσασα περίπτωση του πλοιαρίου «ΝΤΕΝΙΖ».
Έναντι των κινδύνων αυτών, το 1961 άρχισαν να διατυπώνονται οι πρώτες σκέψεις για μια στοιχειώδη προπαρασκευή, η οποία οδήγησε, εν τέλει, στη συγκρότηση της Οργάνωσης υπό τον Ακρίτα, με πραγματικό αρχηγό τον Εθνάρχη Μακάριο. Με βάση την άριστη πληροφόρηση που είχαμε καθημερινά και εμείς και η ελληνική κυβέρνηση, η εκτίμηση ήταν ότι οι Τούρκοι, δυστυχώς, κλιμάκωναν την προπαρασκευή της ένοπλης σύγκρουσης. Δημιουργήθηκε, συνεπώς, ένα κλίμα ευθύνης της ηγεσίας έναντι του κυπριακού Ελληνισμού. Να τύχει προστασίας, σε περίπτωση που η ΤΜΤ, με την καθοδήγηση της Τουρκίας, θα υλοποιούσε σχέδια κατάλυσης της δημοκρατίας και διχοτόμησης του τόπου, με κίνδυνο ζωών. Πράγμα που δεν μπορούσε να κάμει η ίδια η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας τότε, λόγω του ότι σε αυτή μετείχαν και οι Τουρκοκύπριοι, με ποσοστό μάλιστα 40% στα σώματα ασφαλείας. Έτσι δημιουργήθηκε η Οργάνωση υπό τον Ακρίτα.

Οι δολοφονίες των Τ/κυπρίων δημοσιογράφων Χικμέτ και Γκιουρκάν
Ερ: Είχατε πληροφορίες ποιοι έβαλαν τις βόμβες στα τεμένη;

Απ. Ναι, οι πληροφορίες τότε ήταν ότι ήταν έργο οργάνων της ΤΜΤ. Και στα τεμένη και στο άγαλμα Μάρκου Δράκου. Η ίδια μέθοδος που χρησιμοποίησαν και το 1958 με τη βόμβα στο τουρκικό Γραφείο Τύπου στην τουρκική συνοικία της Λευκωσίας, για να εξαπολύσουν τις ανθελληνικές επιθέσεις στη Λευκωσία, αλλά και το 1955 στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, που προκάλεσε τα γεγονότα του πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη, για τα οποία, ύστερα δίκασαν, καταδίκασαν και κρέμασαν τον πρωθυπουργό Μεντερές. Αυτά είναι ιστορικά γεγονότα και με εκπλήττει που κάποιοι δικοί μας αρθρογράφοι, τώρα, από μία σπουδή να δικαιώσουν την Τουρκία και τους Τουρκοκυπρίους, παριστάνουν ότι τα αγνοούν. Ή προσφεύγουν στα Αρχεία των Άγγλων και των Αμερικανών.
Ερ: Είναι και κάποιοι που επιχειρούν να περάσουν τον ισχυρισμό ότι ο Γιωρκάτζης, ελεγχόμενος από ξένες μυστικές υπηρεσίες, ήταν περίπου εξ απορρήτων συνεργάτης και συνεργός του Ραούφ Ντενκτάς στην προετοιμασία της ένοπλης αντιπαράθεσης των δύο κοινοτήτων.
Απ: Πρόκειται όχι μόνο περί μυθεύματος και φαντασιώσεως, ούτε περί μιας απλής παραχάραξης της ιστορίας, αλλά πρόκειται για εγκληματική σύλληψη, η οποία δολοφονεί χαρακτήρες ανθρώπων, οι οποίοι, ανεξάρτητα από τα όποια μετέπειτα λάθη τους, είχαν γράψει με το αίμα τους θρυλική ιστορία στον αγώνα του ’55-’59. Προσωπικά, χωρίς να τρέφω αισθήματα εναντίον οποιουδήποτε, προκαλώ οποιονδήποτε να παραθέσει έστω και ένα τεκμήριο που να δικαιολογεί τέτοια συμπεράσματα και τέτοιες υποθέσεις. Διότι περί αναπόδεικτων υποθέσεων και μυθευμάτων πρόκειται. Και ισχυρισμών εντελώς ανυπόστατων. Τα σχέδια των Τούρκων εξτρεμιστών της ΤΜΤ και του Ντενκτάς, κατάγγελλαν δύο σημαντικές προσωπικότητες της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Οι δημοσιογράφοι Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκιουρκάν. Οι οποίοι, επιδεικνύοντας πραγματικό ηρωισμό, είχαν την τόλμη να αντιπαρατίθενται δημοσίως προς τους σκοπούς και τις επιδιώξεις του Ντενκτάς και προς τις ένοπλες προπαρασκευές του, οι οποίες, κατ’ αυτούς, οδηγούσαν σε εκείνο που τελικά δεν απεφεύχθη, εξ ου και δολοφονήθηκαν από τον Ντενκτάς. Και περί τούτου οι πληροφορίες και τα στοιχεία που είχαμε ήταν αδιάσειστα. Τους εκτέλεσαν επειδή ήταν αντίπαλοι του Ντενκτάς και της ΤΜΤ, και της προπαρασκευής για την κατάλυση του νόμιμου κράτους από την ΤΜΤ και τις ένοπλες ομάδες της, εν γνώσει και του τουρκικού Γενικού Επιτελείου. Ο Γιωρκάτζης, στην παρουσία μου, επανειλημμένως είχε εκφραστεί με εκτίμηση και θαυμασμό γι’ αυτούς τους δυο ανθρώπους, και αποκάλυψε ότι ήταν έργο του Ντενκτάς και της ΤΜΤ η δολοφονία τους. Αυτά επί του παρόντος όσον αφορά τη δραματική αυτή πτυχή.

Top