«Οι δύσκολες αποστολές είναι για τους δυνατούς», δηλώνει η Χρυσάνθη

Η χημειοθεραπεία, οι αφόρητοι πόνοι, η φωτοφοβία και τα 45 ειδών χάπια που έπρεπε να πίνει ήταν όλα μια δοκιμασία από τον Θεό για την 20χρονη Χρυσάνθη Δημοσθένους, που κατάφερε να νικήσει τη λευχαιμία

«ΝΑ είσαι δυνατή και θα φύγεις και εσύ απ’ εδώ», της είπε μόλις μπήκε στο νοσοκομείο ένα 5χρονο αγοράκι

«Ο Θεός δίνει τις δυσκολότερες αποστολές στους δυνατούς φαντάρους», δηλώνει στη «Σημερινή» η Χρυσάνθη Δημοσθένους, 20 ετών, από τη Λεμεσό, που βρέθηκε αντιμέτωπη με τη λευχαιμία μόλις στα 15 της. Ο αγώνας ζωής, παρόλο που ήταν δύσκολος και πολύχρονος, κατάφερε να τον κερδίσει χάρη στα αστείρευτα ψυχικά της αποθέματα και την αγάπη των δικών της ανθρώπων. Πλέον η Χρυσάνθη θέλει να μοιραστεί αυτήν την περιπέτειά της για να αποδείξει σε άλλα παιδιά πως ο καρκίνος δεν είναι ανίκητος. «Δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ελπίδα μας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο 5χρονος που της έδωσε δύναμη

Τα πρώτα συμπτώματα του καρκίνου, θυμάται, ήταν μώλωπες στα πόδια, αιμορραγίες, αδυναμία κ.ά., που τη βρήκαν λίγο πριν από τις εξετάσεις της Α΄ Λυκείου. Η ιατρική διάγνωση έδειξε τελικά ότι πάσχει από λευχαιμία, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη θλίψη στην οικογένειά της, η οποία δεν μπορούσε να πιστέψει για το κακό που της κτύπησε ξαφνικά την πόρτα. «Όλοι στο σπίτι έκλαιγαν. Εγώ όμως δεν έκλαψα. Μπορεί να μη γνώριζα καλά τι είναι ο καρκίνος, αλλά γνώριζα πολύ καλά ότι ο Θεός είναι μεγάλος».

Βαθιά χαραγμένο στη μνήμη της κατά τη νοσηλεία της σε θάλαμο του Μακάρειου Νοσοκομείου ήταν η φιγούρα ενός 5χρονου αγοριού. «Παρατηρώντας αρχικά αυτό το παιδάκι, δεν μπόρεσα να διακρίνω αν ήταν αγόρι ή κορίτσι. Το ρώτησα πόσο καιρό ήταν εδώ και αυτό μου απάντησε, έναν χρόνο. Πάγωσα από αυτήν την απάντηση!», αναφέρει η Χρυσάνθη, για να προσθέσει: «Αφότου συστηθήκαμε, το αγοράκι μού είπε χαμογελώντας κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: ‘Να είσαι δυνατή και θα φύγεις κι εσύ απ’ εδώ’».

Το μήνυμα αισιοδοξίας του αγοριού, όπως αποδείχτηκε, ήταν ό,τι χρειαζόταν η Χρυσάνθη για να προετοιμαστεί ψυχολογικά για την επώδυνη θεραπεία της. Η καθημερινότητά της άρχισε να γεμίζει σιγά-σιγά όλο και περισσότερα προβλήματα, εξομολογείται.

Η θεραπεία ήταν δύσκολη

Τα κυριότερα προβλήματα κατά την περίοδο των χημειοθεραπειών, σύμφωνα με τη Χρυσάνθη, ήταν η παρακέντηση, μια διαδικασία για τον εντοπισμό του τύπου της λευχαιμίας που έπασχε. Επίσης, ήταν τα 45 διαφορετικά χάπια που έπρεπε να καταπίνει κάθε μέρα, η φωτοφοβία που την ανάγκαζε να έχει πετσέτες στα μάτια, οι συνεχείς ζαλάδες, οι αιμοληψίες, καθώς και οι μύκητες που είχαν αρχίσει να γεμίζουν τους πνεύμονές της, δυσκολεύοντας την αναπνοή».

Υπήρξαν όμως και θετικά κατά τη διαμονή της στο νοσοκομείο, όπως εξηγεί η 20χρονη. «Γνώρισα στο νοσοκομείο αρκετό κόσμο, μεγάλους και μικρούς με παρόμοια προβλήματα. Μαζί τους ανέπτυξα ένα δεσμό αγάπης και αλληλοκατανόησης που κρατάει μέχρι σήμερα. Υπάρχουν πολλοί που θέλω να ευχαριστήσω για την ψυχολογική και οικονομική στήριξη, την αγάπη που έδειξαν και συνεχίζουν δείχνουν προς εμένα, όπως τα μέλη του συνδέσμου 'Ένα όνειρο μια ευχή’».

«Μη φοβάστε τον καρκίνο»

Η 20χρονη Χρυσάνθη Δημοσθένους συμβουλεύει άλλα παιδιά, που βρίσκονται σήμερα στη δύσκολη θέση που κάποτε βρισκόταν εκείνη, να μη χάνουν ποτέ το κουράγιο και την ελπίδα τους. «Μη φοβόμαστε τον καρκίνο. Δεν είναι ανίκητος. Πάντοτε να συμπεριφέρεστε με αγάπη προς τους συνανθρώπους σας που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Σας έχουν ανάγκη. Τους έχουμε ανάγκη».