Η ΑΕΚ επιστρέφει και κοιτάζει ακόμη πιο ψηλά. Πέρασε δύσκολα η Λαρνακιώτικη ομάδα, ήρθαν και οι ατυχίες με τους τραυματισμούς και οι απανωτές ισοπαλίες με Άρη και ΑΕΖ έστησαν στον τοίχο Ιδιακέθ και παίχτες. Οι μεγάλες ομάδες, όμως στα δύσκολα φαίνονται και η ΑΕΚ δείχνει ότι τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει αυτό το «μέταλλο», που τη βοήθησε και τη δεδομένη χρονική στιγμή να σταθεί ξανά στα πόδια της.

 

Πήγε στο ΓΣΠ στο ντέρμπι με τον ΑΠΟΕΛ και το χτύπησε στα ίσα, το ίδιο και στο «Τσίρειο» απέναντι στην ΑΕΛ. Έχασε τη νίκη στις λεπτομέρειες, αλλά δεν την πήρε από κάτω. Ύψωσε το ανάστημα της στο νέο ντέρμπι με την Ομόνοια και πήρε –επιτέλους- το ζητούμενο. Η ουσία τώρα για την ΑΕΚ είναι να πατήσει πάνω σ’ αυτή την επιτυχία και να πάρει φόρα για τη δύσκολη και απαιτητική συνέχεια. Η ομάδα του Ιδιακέθ εξακολουθεί να είναι μέσα στους στόχους της και (ξανά) δείχνει ικανή να τους διεκδικήσει.

 

Είναι όμως η αρχή του δρόμου της επιστροφής της ΑΕΚ. Ο δρόμος είναι πολύ μακρύς και δύσκολος. Είναι πολύ σημαντικό για τη Λαρνακιώτικη ομάδα ότι θα είναι ενισχυμένη με δύο βασικά της εργαλεία. Με τους Τομάς και Τέτε υγιείς και ετοιμοπόλεμους, αυτομάτως, ανεβαίνει και η ισχύς της ΑΕΚ. Είναι δύο παίχτες που δίνουν μεγάλη προσωπικότητα στην ομάδα και αυξάνουν σε μεγαλύτερο βαθμό τη δημιουργικότητα της. Αν σ’ αυτή την εξίσωση ενσωματωθεί πιο ουσιαστικά και ο Φλοριάν που αποκτήθηκε για γκολ, τότε ο Ιδιακέθ έχει κάθε λόγο να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση…