... και των άλλων «μικρομεγάλων» υπερδυνάμεων

Όσο πλησιάζει η ημέρα των προεδρικών εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τόσο περισσότερο αποδεικνύεται ότι οι ΗΠΑ, η χώρα της υποτιθέμενης δημοκρατίας, δήθεν των ίσων ευκαιριών, του αμερικανικού ονείρου, η υπερδύναμη, δεν είναι τίποτε άλλο από μια μαριονέτα των λόμπι της πολυεθνικής κοινωνίας, των τραπεζών, των πετρελαϊκών εταιρειών, της βιομηχανίας όπλων και των φαρμακευτικών κολοσσών. Ένας τόπος διαβρωμένος και κοινωνικά χωρίς όρια.

Ο λαός των ΗΠΑ αποτελείται από το 1%, αυτών που δουλεύουν γι’ αυτούς που κινούν τα νήματα και από το υπόλοιπο 99%, αυτών που ζούνε τρώγοντας κουτόχορτο, ναρκωμένοι από τα καθοδηγούμενα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας ή φυτοζωούν σε μικρά τσιμεντένια κλουβιά και παιδεύονται ή και σκοτώνουν για ένα κομμάτι ψωμί. Έξι εκατομμύρια δε απ' αυτούς ζουν στο σκοτάδι και τη βρόμα των υπονόμων των μεγαλουπόλεων, χωρίς ταυτότητα.

Η ποιότητα του πνευματικού, πολιτιστικού και πολιτικού επιπέδου του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής αντανακλάται στους δύο μονομάχους - υποψήφιους για την Προεδρία της χώρας, την ανίκανη αχυράνθρωπο Χίλαρι Κλίντον και τον διαταραγμένο ανισόρροπο Ντόναλντ Τραμπ.

Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
Η Χίλαρι Κλίντον έγινε γνωστή μόνο από το γεγονός ότι ο σύζυγός της, τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, αποδείχθηκε ότι ήταν ανήθικος και είχε σεξουαλικές σχέσεις με διάφορες γυναίκες είτε εν ώρα καθήκοντος είτε εν ώρα αναπαύσεως! Κατάντησαν οι εκάστοτε ένοικοι του Λευκού Οίκου την προεδρική κατοικία σε ανοχής οίκο.

Για να εξιλεωθεί ο ανήθικος Μπιλ Κλίντον, την προώθησε για υποψήφια του Δημοκρατικού Κόμματος και όταν έχασε το χρίσμα από τον Μπαράκ Ομπάμα, ο νυν και απερχόμενος Πρόεδρος, για να κερδίσει την υποστήριξή τους, διόρισε τη Χίλαρι ως Υπουργό Εξωτερικών. Κατά τη θητεία της στο Υπουργείο Εξωτερικών αυξήθηκε το παγκόσμιο μίσος κατά των ΗΠΑ, ενώ κατά γενική ομολογία ήταν εντελώς αποτυχημένη.

Από την άλλη, ο υποψήφιος των Ρεπουπλικανών Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να είναι ένας κοινός εγκληματίας του λευκού κολάρου, ένας μεγιστάνας που έφτιαξε την περιουσία του με αμφιλεγόμενους τρόπους, ένας καραγκιόζης των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, που προκαλούσε με την προσωπική του ζωή και τώρα προκαλεί με τα λεγόμενά του, τα οποία δεικνύουν πνευματική διαταραχή και ανισορροπία. Τα πολλά λεφτά του και κάποιοι διαταραγμένοι Αμερικανοί πολίτες τον έχρισαν υποψήφιο του Ρεπουπλικανικού Κόμματος.

Και διερωτόμαστε όλοι: Πώς είναι δυνατόν αυτές να είναι οι επιλογές μιας υπερδύναμης, μιας χώρας που καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό και σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου τις μοίρες άλλων χωρών και των λαών τους;
Γιατί, αυτούς επιλέγουν αυτοί που πραγματικά κυβερνούν τις ΗΠΑ.

Μια σύντομη ιστορική αναδρομή δείχνει ότι ο μοναδικός πεφωτισμένος και χαρισματικός ηγέτης, που είχε η χώρα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι. Και ο οποίος κατέληξε δολοφονημένος και δεν είναι κανείς που τουλάχιστον να μην υποψιάζεται ότι τον δολοφόνησε η ίδια η Αμερική, δηλαδή οι αθέατοι κυβερνήτες της χώρας.

Ένας άλλος χαρισματικός πολιτικός, ο Ρόμπερτ Κένεντι, αδελφός του Τζον, δεν πρόλαβε καν να αναλάβει τα ηνία. Όποιο δημόσιο πρόσωπο άρχιζε να δείχνει ότι είχε έρεισμα στην κοινή γνώμη, π.χ. ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή ο ιερωμένος Τζέσι Τζάκσον, είτε έπεφτε θύμα δολοφονίας, είτε έπεφτε θύμα πλεκτάνης, για να εξουδετερωθεί ηθικά.

Έτσι, τώρα, αντί να σπεύδουν να εξουδετερώνουν όποιον διέβλεπαν ότι πιθανώς να ξέφευγε από τον έλεγχό τους, προτίμησαν να κανονίζουν έτσι ώστε να εκλέγονται ανίκανοι, διεστραμμένοι και ελεγχόμενοι, όπως ο Τζίμι Κάρτερ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, οι Μπους -πατήρ και υιός- και άλλοι.

Οι Κλίντον και Ομπάμα ήταν στάχτη στα μάτια, για να δείξουν οι κρυφοί αρχηγοί ότι η Αμερική είναι, δήθεν, η χώρα των ίσων ευκαιριών για όλους, για τους φτωχούς και άσημους πολιτικούς, όπως ο Κλίντον και για τους έγχρωμους, όπως ο Ομπάμα.
Αυτές είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Και με αυτό το σκηνικό, είναι εύκολο κάποιος να εκτιμήσει πως ούτε ο αμερικανικός λαός έχει ελπίδα να διαφεντέψει ποτέ τη μοίρα του, αλλά ούτε και οι υπόλοιποι λαοί ανά τον κόσμο, ειδικά οι λαοί των μικρών χωρών, μπορούν να ελπίζουν ότι θα σταματήσουν να είναι έρμαιο των διεθνών γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, των οποίων οι ΗΠΑ είναι πρωτεργάτης.

Τι πράττουν πράγματι οι «ανταγωνιστές» των ΗΠΑ, οι άλλες «μικρομεγάλες» υπερδυνάμεις του πλανήτη, για να σταματήσουν αυτήν τη λαίλαπα, αυτόν τον τυφώνα που στο πέρασμά του σπέρνει δυστυχία, κακουχίες, δουλεία και θάνατο; Τι πράττουν; Ακριβώς το ίδιο. Ρωσία, Ευρώπη, Κίνα, Ιαπωνία και άλλοι «μικρομεγάλοι» βοηθούν όλους αυτούς τους αντίστοιχους στις χώρες τους, και στις περιοχές που είναι στη σφαίρα επιρροής τους σαν νεοαποικιοκράτες, να πλουτίζουν, να καταστρέφουν ζωές, πανίδα και χλωρίδα, και στο τέλος ν’ ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποιος θα φάει, «ποιος» θα καταστρέψει περισσότερα.

Δεν υπάρχει ίχνος αγωνίας ή μέριμνας για το αύριο, για τα παιδιά τους, για τις επερχόμενες γενιές.
Η Κύπρος μας, στη μέση όλης αυτής της σύγκρουσης, όλου αυτού του συρφετού συμφερόντων, μικρή και ανυπεράσπιστη, και με τη Μητέρα Ελλάδα αποκαμωμένη, με υπομονή και καρτερικότητα περιμένει το θαύμα της λύτρωσης, της επιβίωσης.

ΚΡΙΝΟΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ
Πρόεδρος Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου