Sports all other sports Track Η αθανασία ενός θνητού ήρωα...

Η αθανασία ενός θνητού ήρωα...

Ο Τζέσε Όουενς, ο αθλητής που εκνεύρισε τον Αδόλφο Χίτλερ στους Ολυμπιακούς του 1936

Αν υπήρχε έστω και ένας τρόπος να ταξιδέψει κάποιος στον χρόνο, αυτός σίγουρα θα ήταν μέσω του μετρό του Βερολίνου που σε οδηγεί στο Ολυμπιακό Στάδιο της πόλης.  Από κάθε άποψη… το ταξίδι στον χρόνο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Κατ’ αρχάς πρέπει να πούμε πως, εξωτερικά, το στάδιο δεν έχει αλλάξει καθόλου από τότε που ο Χίτλερ και η Ναζιστική Γερμανία φιλοξένησαν όλο τον κόσμο, πριν τον αιματοκυλήσουν τρία χρόνια αργότερα. Τα δεκάδες λευκά περιστέρια που απελευθερώθηκαν στον ουρανό του Βερολίνου κατά την τελετή έναρξης, αποδείχτηκαν η μεγαλύτερη φάρσα στην ιστορία…
Σαν σήμερα, 31 Μαρτίου, το 1980 έφευγε από τη ζωή ο άνθρωπος που ένωσε τη ζωή του για πάντα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Ο Τζέσε Όουενς.
Με τα τέσσερα χρυσά μετάλλια που κατέκτησε, έδωσε ένα ισχυρό χαστούκι στον Χίτλερ που αποχώρησε από το γήπεδο νωρίτερα, για να αποφύγει την απονομή των μεταλλίων στον «κατώτερο» μαύρο αθλητή. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές εκείνης της διοργάνωσης ήταν το αγώνισμα του μήκους, που ήταν το δεύτερο αγώνισμά του. Μεγάλο φαβορί στο αγώνισμα ο Γερμανός Λουτζ Λονγκ (μετέπειτα στενός φίλος του Όουενς). Ο Όουενς κάνει τις πρώτες προσπάθειές του. Οι κριτές τις θεωρούν άκυρες. Ο Γερμανός Λουτζ Λονγκ κανονικά θα έπρεπε να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση. Γιατί όχι μόνο θα κέρδιζε ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο αλλά γιατί δεν θα χρειαστεί να "απολογηθεί" στους οργισμένους διοργανωτές για ένα ακόμα χαμένο μετάλλιο από έναν... μαύρο.
Όμως όχι. Ο Λονγκ πλησιάζει τον Όουενς. Θαυμάζει τον αθλητή για τα προσόντα και το θάρρος του. Του υποδεικνύει να ξεκινήσει το άλμα του αρκετά πριν από τη γραμμή του άκυρου. Και τον ενθαρρύνει να "πετάξει" όσο πιο μακριά μπορεί. Και όλα αυτά στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, μπροστά στα μάτια των Αρχών του Ναζισμού, μπροστά στα μάτια του Χίτλερ!
Και ο Όουενς κάνει το μεγαλύτερο άλμα. Και κερδίζει το χρυσό. Και ο Λονγκ τον πλησιάζει και με ειλικρινές βλέμμα θαυμασμού και εκτίμησης τον συγχαίρει θερμά!
"Όλα τα μετάλλια και τα κύπελλα που κέρδισα στη ζωή μου δεν αξίζουν τίποτα μπροστά στη φιλία που μου χάρισε ο Λουτζ Λονγκ!", είχε δηλώσει ο Όουενς λίγο καιρό αργότερα.
Ο Όουενς, παρά το γεγονός ότι έκανε κάτι το οποίο έμοιαζε ακατόρθωτο, δεν κλήθηκε ποτέ στον Λευκό Οίκο για συγχαρητήρια, ούτε έλαβε κάποιο τηλεγράφημα από τον Φραγκλίνο Ρούσβελτ. Μπορεί να πέτυχε τόσες πολλές διακρίσεις, όμως αυτό δεν σήμαινε ότι αυτομάτως θα γινόταν ο μεγάλος σταρ, αφού ούτε στην Αμερική δεν ξεχνούσαν εύκολα ότι ήταν Αφροαμερικανός. Όμως και η Ένωση Αμερικανικού Ερασιτεχνικού Αθλητισμού προτίμησε το 1936 να βραβεύσει ως αθλητή της χρονιάς τον λευκό δεκαθλητή Γκλεν Μόρις.
Λίγο πριν πεθάνει, βγήκε ανοιχτά και διαφώνησε με το μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας το 1980 που επέβαλε ο Αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ. Δεν πρόλαβε να το παλέψει. Ο θάνατος έτρεξε πιο γρήγορα από αυτόν. Τον συνάντησε στις 31 Μαρτίου 1980. Υπέφερε από καρκίνο των πνευμόνων. Λογικό για ένα φανατικό καπνιστή 35 χρόνων!

Name
Ο συντάκτης μας Βόρις Καραγιάννης, στο στάδιο όπου δοξάστηκε ο Όουενς.

Μετά θάνατον αναγνώριση
Η αναγνώριση ήρθε μετά τον θάνατό του. Το 1984 ένας δρόμος κοντά στο στάδιο του Βερολίνου πήρε το όνομά του. Δύο γραμματόσημα με τη φιγούρα του βγήκαν το 1990 και το 1998. Επίσης, πολλές πλατείες και πάρκα έχουν πάρει το όνομά του, ενώ το στάδιο στίβου του πανεπιστημίου του Οχάιο έχει το όνομα του. Τέλος, μπήκε στο hall of fame των αθλητών από την Αλαμπάμα το 1970.

ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Στο Βερολίνο ήταν το ραντεβού με την ιστορία: Τα χρυσά διαδοχικά:
• 3 Αυγούστου κερδίζει τα 100μ.
• Μία μέρα μετά, 4 Αυγούστου, χρυσό στο μήκος
• 5 Αυγούστου χρυσό στα 200μ., και
• 9 Αυγούστου χρυσό στα 4Χ100μ.

Name
Οι νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου. Πρώτος και καλύτερος στη λίστα, ο Τζέσε Όουενς.


Το τελευταίο γράμμα του "Άριου" Λονγκ στον Τζέσε Όουενς
Μέσα στο μοναδικό κατόρθωμα του Όουενς (το ισοφάρισε ο Καρλ Λιούις το 1984) κρύβεται και μια ιστορία αδελφικής φιλίας, ανάμεσα σε δύο ολότελα διαφορετικούς κόσμους, που ξεκινά από τη βοήθεια του Γερμανού Πρωταθλητή του μήκους, Λουτζ Λονγκ, στα προκριματικά του αγωνίσματος, ώστε ο Αμερικανός αθλητής να περάσει στον τελικό, μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ένα γράμμα του πολεμιστή, πλέον, Λονγκ θα φανερώσει με τον πιο πειστικό τρόπο και τις σχέσεις χωρίς διακρίσεις που δημιουργεί ενίοτε ο αθλητισμός. Φιλίες που δεν βασίζονται επ’ ουδενί σε χρώμα δέρματος, τάξη και εθνικότητα…

Name
Ο Τζέσε Όουενς με τον Γερμανό αδερφικό του φίλο, Λουτζ Λονγκ.

«Θέλει να έχει πολύ κουράγιο για να με συγχαίρει κάποιος μπροστά στον Χίτλερ», είπε ο Όουενς για τις στιγμές που ακολούθησαν το νικηφόρο άλμα. «Μπορείς να λιώσεις όλα τα μετάλλια και τα κύπελλα που έχω κερδίσει, αλλά δεν θα έφταναν με τίποτα στο να… κατασκευάσουν την 24 καρατίων φιλία που ένιωθα για τον Λονγκ εκείνη τη στιγμή. Ο Χίτλερ θα πρέπει να τρελάθηκε όταν μας είδε αγκαλιασμένους. Το θλιβερό μέρος της ιστορίας είναι ότι δεν τον ξαναείδα ποτέ. Σκοτώθηκε στον Β’ Παγκόσμιο…», είπε συγκινημένος ο καλύτερος Αμερικανός αθλητής του στίβου για το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Ευτυχώς για την ιστορία, ο Λoνγκ είχε προλάβει να στείλει ένα τελευταίο γράμμα στον συνομήλικό του Όουενς, λίγο μετά την κήρυξη του πολέμου από την Αμερική στη Γερμανία, στο οποίο μεταξύ άλλων έγραφε…
«Η καρδιά μου λέει ότι πιθανώς αυτό είναι το τελευταίο γράμμα που γράφω στη ζωή μου. Αν αποδειχθώ αληθινός, σε εκλιπαρώ για ένα πράγμα. Όταν τελειώσει ο πόλεμος πήγαινε να βρεις τον γιο μου και πες του για τον πατέρα του. Μίλησέ του για τον καιρό που ο πόλεμος δεν μας χώριζε και εξήγησέ του ότι τα πράγματα μπορεί να είναι διαφορετικά μεταξύ των αντρών αυτού του κόσμου. Ο αδερφός σου, Λουτζ». Ο Όουενς έκανε πράξη την επιθυμία του φίλου του και μίλησε στον γιο του για την τόλμη που είχε ο πατέρας του να αγνοεί τα ψέματα της κυβέρνησής του για τη δήθεν ανωτερότητα της φυλής του, την ικανότητά του να κοιτάει πίσω από το χρώμα του δέρματος του εκάστοτε συναθλητή του και την αδιαφορία του για τα «πιστεύω» των συνανθρώπων του. Επίσης ανέφερε την αθλητική αλληλεγγύη του Λονγκ, ο οποίος δεν έδινε σημασία στα μετάλλια και στον ανταγωνισμό, αλλά στο ίδιο το άθλημα.

 

Top