«Βλέπουμε έναν τοίχο να ορθώνεται μπροστά μας άκρως επιβλητικά και απειλητικά, χωρίς καν να μας επιτρέπει να “ακούσουμε κρότο κτιστών ή ήχο”».

O κλοιός γύρω μας όλο και στενεύει σχεδόν σε οποιαδήποτε έκφανση ή πτυχή της καθημερινότητάς μας και γινόμαστε -όλο και πιο ορατά- όμηροι ενός συστήματος διόλου ανθρωποκεντρικού και διόλου ευνοϊκού για το μέλλον εμάς και των παιδιών μας. Με άλλα λόγια, σε πολλαπλό επίπεδο, επικρατεί ένα ληστρικό σύστημα, το οποίο μας περιβάλλει και μας καθιστά υπόλογους και υποτακτικούς του, χωρίς καν να μας δίνει επιλογή για διέξοδο, πέρα από αυτήν μιας «άτακτης παράδοσης», η αυτή μιας ατελέσφορης ή ακόμη και μάταιης αντίδρασης.

Συνεπώς, το κυρίαρχο αυτό ληστρικό και αδηφάγο σύστημα, με τα πολλά πρόσωπα και τις πολλαπλές εκφάνσεις, μας δείχνει όλο και πιο έντονα και απειλητικά τα δόντια του, γκρεμίζοντας τα όνειρα και συρρικνώνοντας τις προσδοκίες μας, σχεδόν σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Είτε μιλάμε για το πολιτικοκοινωνικό στερέωμα ή το χρηματοπιστωτικό σύστημα είτε για τους διάφορους τομείς της αγοράς ή για το ευ ζην και την όποια μορφή θετικής προοπτικής, σε κρατικό, σε περιφερειακό ή διεθνές επίπεδο, παρατηρούμε τον κανόνα της ζούγκλας και την πικρή πραγματικότητα της ανισότητας του ολοκληρωτικού κοινωνικού ελλείμματος και των δύο μέτρων και δύο σταθμών, να εδραιώνονται και να μας επιτάσσουν να τα αποδεχτούμε ως δεδομένο και ως στάση ζωής.

Με άλλα λόγια, βλέπουμε έναν τοίχο να ορθώνεται μπροστά μας άκρως επιβλητικά και απειλητικά, χωρίς καν να μας επιτρέπει να «ακούσουμε κρότο κτιστών ή ήχο», κατά τον ποιητή, υπό την έννοια ότι δεν μας δίνονται και πολλά περιθώρια διαφυγής από την πολλαπλού επιπέδου συστημική δυσμένεια και μειονεκτική θέση, στην οποία μας προκατατάσσει το σύστημα.

Όσοι δε από εμάς τολμούμε να αντιδρούμε και να αντιστεκόμαστε, σε οποιοδήποτε επίπεδο και με οποιονδήποτε τρόπο, απέναντι σε αυτήν την ηχηρή και σκληρή πραγματικότητα, είτε κατατασσόμαστε αυτομάτως στις τάξεις των γραφικών είτε χρεωνόμαστε με εμπάθεια, φθόνο και επιθετικότητα απέναντι στο δήθεν, κατά τεκμήριο επιτυχές και επιδοκιμασμένο.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που επιλέγω να απαντώ, προς άπαντα αποδέκτη, λακωνικά και συνάμα εμφαντικά, δανειζόμενος τους στίχους του Γ. Ρίτσου: «Εμείς κανένα δεν μισούμε. Αφήστε μας, ν' αγαπάμε τον κόσμο, αφήστε μας να σας αγαπάμε. Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε, παρά μονάχα εκείνον που δεν σέβεται τον άνθρωπο...». Και με την πιο πάνω ρήση οδηγό, απλώς ελπίζω σε καλύτερες μέρες, όπου ο άνθρωπος και τα παρελκόμενα πανανθρώπινα γνωρίσματά του θα μπορέσουν να επιβληθούν ή τουλάχιστον να ισορροπήσουν απέναντι στο κυρίαρχο κακό.