Σημερινή

Σάββατο, 18/11/2017
RSS

Και οι πρωταθλητές έχουν τα… ζόρια τους

| Εκτύπωση | 10 Σεπτέμβριος 2017, 18:00 | Του Θεόδωρου Καυκαρίδη

AΝΤΙ ΙΔΑΝΙΚΟ, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΤΣΕΛΣΙ ΗΤΑΝ ΓΕΜΑΤΟ ΑΝΑΠΟΔΙΕΣ, ΕΝΤΟΝΗ ΦΗΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝNΕΦΙΑ

Λίγοι ήταν αυτοί που πόνταραν πέρσι τέτοια εποχή πως η Τσέλσι θα κατακτούσε το πρωτάθλημα. Λίγοι ανέμεναν πως ο Κόντε θα έβαζε γυαλιά στον Γκουαρντιόλα. Τον Μουρίνιο, τον Κλοπ, ακόμη και τον Βενγκέρ. Η Τσέλσι, παρά το εκτόπισμά της, ερχόταν από μία κάκιστη χρονιά, δεν σου γέμιζε και τόσο το μάτι, αλλά έκανε ουσιαστικά περίπατο στο πρωτάθλημα. Όταν λοιπόν κερδίζεις τον τίτλο, υπό τέτοιες μάλιστα άριστες συνθήκες, αναμένεις πως η επόμενη σεζόν και δη αυτή που διανύουμε, θα είναι ιδανική.

Ειδικά το καλοκαίρι και στη μετεγγραφική περίοδο, λογικά η Τσέλσι θα ήταν για όλους καλύτερος προορισμός. Το δε κλίμα θα ήταν ιδανικό. Έλα όμως που για άλλη μια φορά, λες πως στο ποδόσφαιρο όλα μπορούν να συμβούν. Το καλοκαίρι της Τσέλσι μόνο ιδανικό δεν ήταν, αφού συνέβησαν πάρα πολλά. Που, σε τελική ανάλυση, οδήγησαν σε μετεγγραφικές περιπέτειες, εσωτερικά προβλήματα και σε κάποιο βαθμό (ολίγον τι ανεξήγητο) στη μείωση του πρεστίζ του συλλόγου.

Είπαμε, λογικά, όλα έμοιαζαν ιδανικά. Αλλά όλο το καλοκαίρι, ακόμη και με τη δόση υπερβολής των αγγλικών ΜΜΕ στα ρεπορτάζ, ήταν εμφανές πως κάτι δεν πήγαινε καλά στις σχέσεις του Ιταλού τεχνικού με τη Διοίκηση και τους ιθύνοντες. Ο Κόντε υπέγραψε μεν νέο συμβόλαιο, αλλά αφορούσε περισσότερο αύξηση αποδοχών, παρά μία μακρόχρονη συμφωνία. Σημείο τριβής τα θέματα προγραμματισμού. Ο Κόντε ζητούσε περισσότερο μπάτζετ για μετεγγραφές, αλλά και περισσότερη ευελιξία στις κινήσεις. Μάλλον είχε δίκαιο, αν κρίνουμε από την υπόθεση Λουκάκου.

Η Τσέλσι είχε δεδομένη τη μετεγγραφή του, μέχρι που ένα βράδυ ανακάλυψε πως η Γιουνάιτεντ είχε ουσιαστικά κλείσει τον Βέλγο φορ. Φυσικά κινήθηκε άμεσα και άρπαξε έναν άλλο εξαιρετικό, διαθέσιμο παίκτη, τον Άλβαρο Μοράτα, αλλά αυτή ήταν μία χαρακτηριστική περίπτωση, όπου η ομάδα του Λονδίνου, παρόλο που ξόδεψε 185 εκατομμύρια, κατέληξε στη 2η επιλογή της.

Το ίδιο συνέβη στην περίπτωση Ρίντιγκερ (διακαής πόθος ήταν ο Μπονούτσι ή ο Φαν Ντίικ της Σαουθάμπτον). Οι προσπάθειες για απόκτηση του Ναϊγκολάν έπεσαν στο κενό, οπότε πήρε τον Μπακαγιόκο. Και όταν χρειάστηκε στο τέλος της μετεγγραφικής περιόδου να κλείσει άλλον ένα κεντρικό μέσο, αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με την επιλογή Ντρινκγουότερ. Την ίδια στιγμή συνέβησαν απίστευτα πράγματα τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Τρεις παίκτες μπορούσαν να φορέσουν την μπλε φανέλα, αλλά προτίμησαν άλλες επιλογές.

Η Τσέλσι συμφώνησε με την Άρσεναλ για τον Τσάμπερλεϊν, αλλά ο παίκτης προτίμησε τη Λίβερπουλ και η συμφωνία χάλασε. Ο Ρος Μπάρκλεϊ πήγε στο Στάμφορντ Μπριτζ για να ντυθεί στα μπλε (υπήρχε συμφωνία με την Έβερτον), αλλά λίγο πριν ολοκληρωθεί η μετεγγραφή μετάνιωσε. Κι αυτό γιατί ήλπιζε πως την υστάτη, η Τότεναμ θα υπέβαλλε πρόταση για να τον αποκτήσει. Η Τσέλσι βρέθηκε μιαν ανάσα από τον Γιορέντε, αλλά ο παίκτης συμφώνησε με την Τότεναμ.

Φυσικά αν δει κανείς αρχικά το πάρε δώσε, η Τσέλσι βασικά ενισχύθηκε. Αλλά υπάρχουν κάποια θέματα. Ο Μάτιτς είναι η μόνη μεγάλη, πρωτοκλασάτη απώλεια. Υπάρχει το ερώτημα: Γιατί έφυγε; Ποιος δεν τον ήθελε, ο Κόντε ή η Διοίκηση; Ειδικά μετά τις εκπληκτικές εμφανίσεις του Σέρβου με τη Γιουνάιτεντ, οι αναλύσεις για γκάφα της Τσέλσι πληθαίνουν.

Σημείο αναφοράς 2ο. Ο Ντιέγο Κόστα αποτελεί ξένο σώμα. Ο Κόντε (με SMS), τον ειδοποίησε ότι δεν τον υπολογίζει, ο παίκτης έμεινε στη Βραζιλία και ζητούσε μετεγγραφή. Τελικά, ούτε έφυγε, αλλά μάλλον ούτε θα ξαναφορέσει την μπλε φανέλα. Απώλεια πολύ μεγάλη, αν υπολογίσουμε ότι στη γραμμή κρούσης πέρα από τον Μοράτα είναι ο Μπατσουανί. Ο νεαρός δεν έδειξε όσα ανέμεναν και προοριζόταν μάλιστα για δανεικός.

Μιλώντας δε για νεαρούς που υποτίθεται αποτελούσαν το μέλλον, αποχώρησαν όλοι. Είτε πουλήθηκαν είτε πήγαν δανεικοί. Μ' αυτά και μ’ αυτά, η Τσέλσι δεν είναι και στα καλύτερά της. Προς Θεού και ισχυρή είναι και εξαιρετικούς παίκτες διαθέτει και ικανότατο προπονητή. Μόνο που για τον έναν ή τον άλλο λόγο, κατάφερε να φέρει σύννεφα πάνω από το «Στάμφορντ Μπριτζ». Εκεί όπου όλα θα έπρεπε να είναι ηλιόλουστα.