Σημερινή

Πέμπτη, 25/05/2017
RSS

Ξένοι τερματοφύλακες πολλοί, Κέρβερος κανένας

| Εκτύπωση | 19 Μάιος 2017, 08:00 | ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΛΑΡΚ

ΟΜΟΝΟΙΑ
Πέραν των Μορέιρα και Μπράσας που στάθηκαν καλά, όλοι οι αλλοδαποί πορτιέρο που αγωνίστηκαν στην Ομόνοια δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες


Ο Κρέσιτς ουσιαστικά ήρθε, είδε και απήλθε. Άλλος ένας ξένος τερματοφύλακας τον οποίο απέκτησε η Ομόνοια και δεν κατάφερε να ανταποκριθεί. Έπαιζε ελάχιστα και δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη, είχε και σοβαρό τραυματισμό. Αυτό κάποτε πρέπει ν' αλλάξει. Ο Πάμπος Χριστοδούλου δίνει τεράστια βαρύτητα στον άσο.

Εκτιμά ιδιαίτερα τον Παναγή, παρότι προέρχεται από μέτρια χρονιά (όπως σχεδόν όλη η Ομόνοια), και τον υπολογίζει. Είναι διατεθειμένος μαζί με τον συνεργάτη του Ανδρέα Μαυρή να τον εξελίξουν. Την ίδια ώρα, νιώθει την ανάγκη να φέρει έναν πορτιέρο ειδικότερου βάρους. Θα τα καταφέρει να βρει αυτόν που θα θωρακίσει στον μέγιστο δυνατό βαθμό τα γκολπόστ της Ομόνοιας. Η προϊστορία μόνο θετική δεν είναι.

Από την περίοδο 2002-2003, η Ομόνοια ξεκίνησε να εμπιστεύεται ξένους τερματοφύλακες. Φυσικά, για μεγάλα διαστήματα, το «πράσινο» τέρμα υπερασπίστηκαν και ντόπιοι τερματοφύλακες, κυρίως ο Γεωργαλλίδης, σε κάποια περίοδο ο Λεωνή και, την τελευταία διετία, ο Παναγή.

Ο Στέφαν Μπράσας ήταν, λοιπόν, ο πρώτος ξένος. Ο ύψους 2.02 Γερμανός είχε τις αδυναμίες του, αλλά αν κάποιος βάλει κάτω όλα τα στοιχεία, στη μοναδική του χρονιά στην Ομόνοια, η παρουσία του ήταν θετικότατη. Και αυτό γιατί, με καίριες επεμβάσεις, χάρισε πολύτιμους βαθμούς στην πορεία για τον τίτλο. Είχε, μάλιστα, χτίσει και μία εξαιρετική σχέση με τον κόσμο.

Ο Νίκος Μιχόπουλος είχε προϋπηρεσία σε ΠΑΟΚ, Εθνική Ελλάδος και Μπέρνλι, οπότε υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες, αλλά ο Ελλαδίτης δεν έπιασε τον πήχη. Μάλιστα έφυγε νωρίς, τον Ιανουάριο, όταν η Ομόνοια έκρινε πως έπρεπε να τον αλλάξει με ξένο ποδοσφαιριστή. Καταγράφεται πάντως ως ο μοναδικός «πράσινος» τερματοφύλακας που έπαιζε εξαιρετικά με τα πόδια.

Ο Άνταμ Βέζερ έκανε φοβερή χρονιά στην Αναγέννηση πριν συμφωνήσει με την Ομόνοια, αλλά ο Ούγγρος δεν άντεξε το βάρος της φανέλας. Είχε εξαιρετικά προσόντα, όμως έκανε ορισμένα σοβαρά λάθη που σίγουρα έριξαν την αυτοπεποίθησή του και έφεραν έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ο Χαλίντ Σινού (Ολλανδός και μάλιστα διεθνής) έδειξε μεγάλη άνεση στα πρώτα παιχνίδια. Αλλά ήταν απρόβλεπτος και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επιπόλαιος. Αποτέλεσμα να υποπέσει σε γκάφες και η παρουσία του να πάρει αρνητικό πρόσημο.

Ο Στέφανος Κοτσόλης ήρθε εκτός προγράμματος, λόγω του τραυματισμού του Γεωργαλλίδη τη χρονιά 2009-10. Δεν έμελλε να πιάσει τόπο ούτε αυτή η επιλογή. Μόλις στο πρώτο παιχνίδι (τιμητική Καϊάφα) δέχθηκε γκολ με το καλημέρα. Σημάδι; Μάλλον. Ποτέ δεν ενέπνευσε, είχε λίγες καλές μέρες.

Ίσως η πλέον αποτυχημένη επιλογή ήταν ο Ελβετός Τζόνι Λεόνι. Γκάφες και αστάθεια από την αρχή. Στατιστικά σε αριθμό συμμετοχών ήταν σαν μην... ήρθε και η παρουσία του αρνητικότατη.

Ο Ζοσέ Μορέιρα είναι ίσως πρακτικά ο τερματοφύλακας που δημιούργησε την εντύπωση ότι η Ομόνοια βρήκε τον Κέρβερό της. Αν και προερχόταν από αποχή, ο Πορτογάλος μπήκε εντυπωσιακά τη χρονιά 2012-13. Ήταν εξαιρετικός και την επόμενη. Σταδιακά, η απόδοσή του άρχισε να πέφτει και μάλιστα τη χρονιά 2014-15, έπειτα από μαζεμένα λάθη, έχασε τη θέση του στα τελευταία στάδια της χρονιάς και ουσιαστικά περιθωριοποιήθηκε μέχρι να αποχωρήσει.

Όλοι αυτοί αποκτήθηκαν για βασικοί. Έγιναν και επιλογές πάγκου. Ο Γέβριτς είχε τεράστια προϋπηρεσία, ήρθε σαν 2ος και μπορούσε κάλλιστα να γίνει και πρώτος. Αλλά και πάλι, ο πολύπειρος Σέρβος είχε 2-3 εφιαλτικές μέρες και νύχτες.

Ο Μπρουκς και ο Σιντιμπέ έπαιξαν λίγο και, για το στάτους τους, καλά τα πήγαν. Εφιάλτης αποδείχθηκε η επιλογή Λεβίτα, την ίδια χρονιά με τον Λεόνι. Ο Ισραηλινός έφαγε αρκετά τζάμπα γκολ. Πέραν από τους προαναφερθέντες Κύπριους, υπάρχει και η μικρή σε αριθμό συμμετοχών παρουσία των Ασπρογένους και Χριστοδούλου.