Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΕΛΗΣΗΣ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Μπορεί στη ζωή να συνάντησε δυσκολίες, εντούτοις, σε κανένα στάδιο δεν τα έβαλε κάτω και δεν άφησε τίποτα και κανέναν να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο του, στερώντας του το αναφαίρετό του δικαίωμα να κάνει όνειρα και να θέτει στόχους

Αν και είχε την επιλογή να κάνει επέμβαση για αφαίρεση του νευροβλάστη με κίνδυνο να μείνει από εκείνη τη στιγμή καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, εντούτοις, προτίμησε να αφήσει την κατάσταση να εξελιχθεί από μόνη της, αποδεχόμενος σταδιακά την εξέλιξη των πραγμάτων

Σήμερα είναι Παραολυμπιονίκης, κάνει καγιάκ, πάει γυμναστήριο, κάνει κουνγκ φου με αμαξίδιο, ενώ συμμετέχει και στην ομάδα καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο του Απόλλωνα Λεμεσού, αναμένοντας πώς και πώς να αρχίσει το σχετικό πρωτάθλημα

«Όταν μου στερείς το δικαίωμα να παρκάρω μου στερείς την ελευθερία μου γιατί, αν δεν βρω χώρο να παρκάρω, πολύ απλά δεν θα κατέβω και θα γυρίσω σπίτι μου», τονίζει, καλώντας όλους μας να σεβαστούμε τα άτομα με αναπηρίες και να μη βάζουμε εμπόδια στον δρόμο τους

«Οι δοκιμασίες κάνουν τη ζωή ενδιαφέρουσα και η επιτυχία τους κάνουν τη ζωή να έχει νόημα», είπε κάποτε ο Joshua J. Marine. Ένα ρητό που απ’ ό,τι φαίνεται έχει σαν φάρο και οδοδείκτη στην πορεία του ο σημερινός φιλοξενούμενος της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» Ανδρέας Ποταμίτης. Ένας άνθρωπος γεμάτος χιούμορ, με πλατύ χαμόγελο και φωτεινό πρόσωπο καθόλη τη διάρκεια της μέρας, ενώ σε κανένα στάδιο της πορείας του δεν το έβαλε κάτω. Πάλεψε και αντίκρισε τη ζωή με αισιοδοξία, χωρίς να αφήνει οτιδήποτε να σταθεί εμπόδιο στο διάβα του. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που όλοι τον φωνάζουν τσιάκκο, αφού είναι πραγματικά τσιάκκος, ντόμπρος και πάνω απ’ όλα αληθινός.

Η πορεία του

Ο Ανδρέας γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1964. Τις δυσκολίες τις συνάντησε πολύ γρήγορα στη ζωή του. Όταν ήταν μόλις 7 ετών έβγαλε ένα κουβαράκι πάνω στη σπονδυλική στήλη (νωτιαίο μυελό), ενώ ένιωθε σφοδρούς πόνους στα πόδια. Ήταν νευροβλάστης κι έπρεπε άμεσα να αντιμετωπιστεί. Έτσι μπήκε στο χειρουργείο με στόχο την αφαίρεσή του. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, όμως, οι γιατροί, πιθανότατα από λάθος, απέκοψαν κάποια νεύρα, με αποτέλεσμα να παρουσιάσει μερική αναπηρία. Όπως μας εξήγησε, δυσκολευόταν κυρίως να τρέξει όπως οι συνομήλικοί του και κούτσαινε. Η κατάσταση με την πάροδο του χρόνου επιδεινωνόταν συνεχώς, με αποτέλεσμα τα τελευταία 15 χρόνια να καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι.

«Όταν ήμουν στην Αμερική και σπούδαζα πονούσα και πάλι τη μέση μου. Έκανα τις απαραίτητες εξετάσεις και διεφάνη ότι είχα ακόμη έναν νευροβλάστη, πολύ χαμηλά, στον σπόνδυλο. Για αντιμετώπισή του κάναμε ραδιοθεραπεία και αρτηριογραφία με στόχο να ανακοπεί η εξέλιξή του, δηλαδή να μη μεγαλώσει άλλο. Μετά από αυτό, όμως, άρχισε στην ουσία η κατηφόρα. Ένιωθα μέρα με τη μέρα πιο αδύναμος», λέει.

Η συνέχεια

Μετά το πέρας των σπουδών του πήγαινε κάθε χρόνο για εξετάσεις και το 1997 του ανακοινώθηκε ότι μπορεί να γίνει επέμβαση για αφαίρεσή του. Το πρώτο και κύριο ερώτημά του ήταν, αν μετά την επέμβαση θα καθηλωνόταν σε αναπηρικό καροτσάκι ή όχι. Η απάντηση ήταν άμεση. Οι πιθανότητες έδειχναν πως ελλόχευε σοβαρά ο κίνδυνος να καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι μετά την αφαίρεση. Το αμέσως επόμενο ερώτημά του ήταν, τι αποτέλεσμα θα είχε για τον ίδιο η μη αφαίρεση του νευροβλάστη.

«Κάποια μέρα θα μείνεις ανάπηρος», του είπαν οι γιατροί. «Τότε είπα 'εντάξει, γιατί να το αφαιρέσω αύριο και να μείνω ανάπηρος και να μην το αφήσω να έρθει από μόνο του'; Έτσι κι έκανα. Το άφησα να ‘ρθει από μόνο του. Και ήρθε σταδιακά μετά από τέσσερα χρόνια περίπου», συνεχίζει, υπογραμμίζοντας πως η εξέλιξη της κατάστασης ήταν αργή και, ως εκ τούτου, συμβιβαζόταν με τα νέα δεδομένα και ανέμενε την κορύφωση των συμπτωμάτων, που ήταν η καθήλωση στο αναπηρικό καροτσάκι. Όπως τονίζει, «δεν είχα άλλη επιλογή από το να αποδεχτώ πλήρως την κατάσταση. Την αποδέχτηκα πραγματικά αμέσως. Κι αυτό επειδή μου το είπαν οι καλύτεροι γιατροί του κόσμου», προσθέτει.

Η αποδοχή της κατάστασης

Όπως θυμάται, «επειδή η εξέλιξη των πραγμάτων, όπως είπα και πιο πάνω, ήταν σταδιακή, χρόνο με τον χρόνο το συνειδητοποιούσα και το αποδεχόμουν καλύτερα, γιατί έτσι κι αλλιώς σε κάποια στάδια χρησιμοποιούσα το αναπηρικό επειδή κουραζόμουν πολύ να περπατήσω. Όταν αντιμετωπίζεις μία τέτοια κατάσταση, σιγά-σιγά, αντιλαμβάνεσαι ότι είναι πιο βοηθητικό το καρότσι και δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το χρησιμοποιήσεις», υπογραμμίζει, λέγοντάς μας πως όλο αυτό το πήρε καλά. «Ήταν κάτι, μπορώ να πω, που μέσα μου το περίμενα γιατί είχα ήδη τη δυσκολία στην κίνηση. Δεν με φόβισε και τόσο η ιδέα, αν και ουδείς δεν ήξερε να πει με ακρίβεια πότε θα καθηλωνόμουν σε αναπηρικό», επισημαίνει περαιτέρω.

«Δεν έζησα 'bullying' στο σχολείο»

Πάντως, αξίζει να σημειωθεί πως παρότι οι καιροί όταν πρωτοεμφανίστηκε το πρόβλημά του ήταν πολύ διαφορετικοί σε σχέση με σήμερα, εντούτοις, σε κανένα στάδιο δεν βίωσε τον σχολικό εκφοβισμό ('bullying').

«Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό. Όπως το βλέπω σήμερα, εάν το είχα, εάν βίωνα το 'bullying' θα μπορούσε να μην ήμουνα εδώ που είμαι σήμερα ή να μη δεχτώ καν τη νέα κατάσταση πραγμάτων. Για καλή μου τύχη είχα και έχω πάρα πολλούς φίλους και είμαι αγαπητός σε όλους και σε κανένα στάδιο της ζωής μου δεν ήρθε κάποιος να μου πει ‘φύε που δαμέ ρε κουτσέ ή ανάπηρε’. Αντιθέτως, είχα πάρα πολλούς φίλους και κάναμε πάρα πολλή παρέα. Δεν ξέρω βέβαια αν έχουν αλλάξει οι καιροί σήμερα και χάλασε τόσο πολύ ο κόσμος που να μην αποδέχεται με τόση ευκολία τα άτομα με αναπηρίες», σημειώνει, παραδεχόμενος πως σήμερα δεν υπάρχει ο απαραίτητος σεβασμός στα άτομα με αναπηρίες και γενικά στα άτομα των μειονοτήτων στην Κύπρο.

«Αυτό, όμως, πλέον δεν με ενδιαφέρει. Έχω συνηθίσει την κατάστασή μου, την έχω αποδεχτεί πλήρως και έχω προσαρμόσει την καθημερινότητά μου στη βάση των νέων δεδομένων. Και να ‘ρθει κάποιος σήμερα και να μου μιλήσει και απαξιωτικά λόγια δεν θα δώσω σημασία. Θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτώ. Κι αυτό επειδή έχω μία αρχή που λέει μη σου τύχει», εξηγεί, τονίζοντας, ωστόσο, πως πρέπει να καλλιεργηθεί κουλτούρα σεβασμού των ατόμων με αναπηρίες πρώτα από το σπίτι και μετά μέσα από το σχολείο.

Η λαμπρή σταδιοδρομία

Πάντως, αν και η ζωή συμπεριφέρθηκε σκάρτα στον Ανδρέα, εντούτοις, αυτό δεν τον εμπόδισε, όπως προαναφέραμε, σε κανένα στάδιο της ζωής του να κάνει αυτό που ήθελε. Κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται μέσα από όλα αυτά που έχει πετύχει έως σήμερα. Όπως μας αναφέρει, επειδή του άρεσε πάντα η γυμναστική, έψαχνε συνεχώς τρόπους να γυμνάζεται στο μέτρο των δυνατοτήτων του, κάτι που συνεχίζει να κάνει μέχρι σήμερα. Έτσι, το 1995 πήρε το απαραίτητο ερέθισμα για να ασχοληθεί πιο σοβαρά με καθετί που έχει να κάνει με τη γυμναστική.

«Το 1995 ήρθε ένα παιδί που ήταν στην Παραολυμπιακή Ομάδα -δεν ήξερα έως τότε ότι είχαμε Παραολυμπιακή στην Κύπρο- και με ρώτησε αν ενδιαφέρομαι να ενταχθώ στην ομάδα σε κάποιο άθλημα. Επειδή μου άρεσε η κολύμβηση του είπα ότι θα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Από τότε άρχισα το κολύμπι πιο εντατικά. Με την προπόνηση βελτιωνόμουν σταδιακά και έφτασα να έχω και επιτυχίες.

»Ήρθα πρώτος σε πανελλήνιους αγώνες και σε βαλκανικούς, ενώ το 1998 τερμάτισα έκτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας. Επίσης, το 2000 πήγα στους Ολυμπιακούς του Σύδνεϋ και τερμάτισα 10ος, ενώ την επόμενη χρονιά ήμουν 4ος στους Πανευρωπαϊκούς. Το 2004 ήρθα έβδομος στους Παραολυμπιακούς στην Αθήνα. Πήγα και στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνο και ήρθα 10ος, ενώ το 2009 τερμάτισα 6ος στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες της Ισλανδίας.

»Το 2014 αποφάσισα να αλλάξω κάπως πλώρη. Πλέον κάνω καγιάκ και δυστυχώς δεν πρόλαβα να πάρω το ολυμπιακό όριο για να συμμετάσχω στους αγώνες του Ρίο. Το τελευταίο εννιάμηνο, όμως, ασχολούμαι πιο εντατικά με το άθλημα και θα προσπαθήσω να είμαι στους επόμενους Παραολυμπιακούς», συνεχίζει. Πέραν, όμως, της ενασχόλησής του με το καγιάκ, ο Ανδρέας συμμετέχει στην ομάδα καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο του Απόλλωνα Λεμεσού, κάνει κουνγκ φου με αμαξίδιο και πάει γυμναστήριο.

Μηνύματα με πολλούς αποδέκτες

Με βάση τις εμπειρίες του, ο Ανδρέας, κλείνοντας, θέλησε να στείλει και τα δικά του μηνύματα προς πάσαν κατεύθυνση. Αρχικά, τόνισε πως «όταν βλέπεις άτομο πάνω σε αναπηρικό δεν πρέπει να τον λυπάσαι. Κι αυτό γιατί κάνεις το άτομο με αναπηρίες να νιώθει χειρότερα. Είμαστε άτομα προς μίμηση και όχι άτομα προς λύπηση», υποδεικνύει, λέγοντας, παράλληλα, πως «το καρότσι είναι τρόπος ζωής. Δεν αλλάζει τίποτα επειδή είμαστε σε αναπηρικό». Εν συνεχεία, απευθύνθηκε σε όσους στερούν σε άτομα με αναπηρίες το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης.

«Καλώ όλους τους αρτιμελείς να μη μας μπλοκάρουν την πρόσβασή μας οπουδήποτε. Να μην παρκάρουν μπροστά από ράμπες ή σε χώρο αναπήρων. Να μην παρκάρουν πάνω σε πεζοδρόμια εμποδίζοντας τη διακίνησή μας», λέει και συμπληρώνει:

«Όταν μου στερείς το δικαίωμα να παρκάρω μου στερείς την ελευθερία μου γιατί, αν δεν βρω χώρο να παρκάρω, πολύ απλά δεν θα κατέβω και θα γυρίσω σπίτι μου. Τα αρτιμελή άτομα μπορούν άνετα να περπατήσουν 100 και 200 μέτρα, ενώ ένα άτομο με αναπηρικό καρότσι ή κινητικό πρόβλημα δεν μπορεί να παρκάρει πουθενά αλλού πέραν του χώρου στάθμευσης αναπήρων. Αν έρθει κάποιος και παρκάρει δίπλα μου, δεν θα μπορώ μετά να ξαναμπώ στο αυτοκίνητό μου. Θα με έχει εγκλωβίσει. Είναι γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο που οι χώροι αναπήρων είναι πιο πλατιοί από τους συνηθισμένους χώρους στάθμευσης οχημάτων, για να μπορώ να ανοίξω ελεύθερα την πόρτα του οχήματός μου και να μπω μέσα», εξηγεί.

Ταυτόχρονα, υποδεικνύει πως όλοι οι χώροι εστίασης πρέπει να έχουν όλες τις προσβάσιμες οδούς. Δηλαδή μία ράμπα, ασανσέρ, χώρους στάθμευσης αναπήρων κ.ο.κ. Επίσης, απευθυνόμενος σε όσους αποστρέφονται τα άτομα με αναπηρίες, τονίζει πως «πρέπει να δίνεις ευκαιρίες να γνωρίσεις τον άλλο πριν τον αποκλείσεις από τη ζωή σου».

«Μην παραδίδεις τα όπλα»

Την ίδια ώρα, απευθυνόμενος σε άτομα με αναπηρίες τα καλεί να μην το βάζουν κάτω και να συνεχίσουν τη ζωή τους προσαρμοζόμενοι στα νέα τους δεδομένα. «Δεν πρέπει να παραδίδουμε τα όπλα. Πρέπει να έχουμε θέληση για ζωή κι όλα μπορούν να γίνουν, φτάνει να το θέλουμε. Είμαστε στη διάθεση όλων όσοι θέλουν να ξεφύγουν από τους τέσσερεις τοίχους του σπιτιού τους. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα να κάνεις ακόμα και με το αναπηρικό καροτσάκι και είναι κρίμα να μένεις σπίτι, αποκλεισμένος από την κοινωνία», λέει και καταλήγει με το πιο σημαντικό:

«Πρέπει να καλλιεργηθεί κουλτούρα σεβασμού των ατόμων με αναπηρίες πρώτα από το σπίτι και μετά από το σχολείο. Μόνο έτσι θα σταματήσουν φαινόμενα του σήμερα. Δηλαδή, άτομα να παρκάρουν σε χώρους αναπήρων ή σε πεζοδρόμια, φράζοντας τον δρόμο στα άτομα με αναπηρίες».