Από το γραφικό Μοnt Pelerin, που καταγράφει επί ελβετικού εδάφους μιαν ακόμη ιστορική συνάντηση εντατικών διαπραγματεύσεων προς επίλυση του Κυπριακού, οι τηλεοπτικές εικόνες των πενθήμερων ανταποκρίσεων δεν εξέπεμψαν μόνο συνειρμούς μέσα από περιδινήσεις βιωματικών αναμνήσεων, αλλά και πυροδότησαν συνωθούμενες σκέψεις, οξύμωρες εντυπώσεις και αμφισημίες συναισθημάτων. Πάνω από διελκυστίνδες ηχηρής ρητορικής και καταιγιστικές ιδεοθύελλες (ελληνιστί brainstorming) κομματικών διαφωνιών, οι ψηφιακοί δέκτες συνωμότησαν με τη σιωπή του χιονισμένου αλπικού τοπίου.

Έστω για λίγο, όχι σαν όνειρο θερινής νυκτός και χειμερίας νάρκης, αλλά ονειρικής χειμερινής πανδαισίας κατάνυξη. Ως εάν την ασθμαίνουσα αναμονή και τις εύλογες ανησυχίες για απρόοπτες αρνητικές εξελίξεις ή μάλλον για την επωδύνως προβλεπτή έκβαση των κρίσιμων συνομιλιών καταλάγιαζε η ανέμελη ηρεμία της λευκότητας, μετουσιώνοντας τα κινηματογραφικά στιγμιότυπα σε έκσταση απόλυτης ευδαιμονίας.

Ποιος από μας, που την ομορφιά του δικού μας δύσμοιρου τόπου επισκιάζει 42 ολάκερα χρόνια η ατέλειωτη αγωνία για την τύχη του, δεν θα ζήλευε τη γαλήνη μιας τέτοιας εμβληματικής σημειολογίας; Σ’ εκείνο το ειδυλλιακό θέρετρο, όπου τα ακύμαντα νερά της λίμνης Λεμάν δεν έχουν υποστεί πλημμυρίδες βάρβαρης εισβολής μήτε τρικυμίες ανυποχώρητης τουρκικής κατοχής, ενώ τους αμφιθεατρικούς πρόποδες του όρους του προσκυνητή δεν βεβήλωσε κανένας Αττίλας κατακτητής. Εδώ όπου διαπρεπείς επιστήμονες και επιφανείς διανοούμενοι, από τον Χάγιεκ, τον Πόπερ και τον Μίζες μέχρι τον Στρίγκλερ και τον Φρίντμαν, στα πλαίσια των ιδεών του κλασικού φιλελευθερισμού, διακήρυξαν την επανεγκαθίδρυση κράτους δικαίου και τις ασφαλιστικές δικλίδες της ανάπτυξής του, τη διασφάλιση της ελευθερίας και της ειρήνης.

Για την ίδρυση της ομώνυμης Εταιρίας Μοnt Pelerin το 1947 ενδεικτικό το κείμενό τους περί «Δήλωσης Στόχων»: «Σε μεγάλες εκτάσεις ανά την επιφάνεια της Γης έχουν ήδη εξαφανιστεί οι στοιχειώδεις συνθήκες ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας. Σε άλλες, είναι υπό συνεχή απειλή από τις εξελίξεις των τωρινών πολιτικών πρακτικών. Η θέση του ατόμου και της εθελούσιας ομάδας σταδιακά υποσκάπτονται από επεκτάσεις αυθαίρετης εξουσίας. Ακόμα και αυτή η πιο πολύτιμη κτήση του Δυτικού Ανθρώπου, η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, απειλείται από συστήματα ηθικών αξιών τα οποία, διεκδικώντας το προνόμιο της ανοχής όταν αποτελούν μειονότητα, το μόνο που προσπαθούν είναι να δημιουργήσουν μια θέση ισχύος από την οποία να μπορούν να καταστείλουν και να καταστρέψουν όλες τις άλλες απόψεις πλην της δικής τους».

Τι θα έλεγαν σήμερα για τα τεκταινόμενα στην Τουρκία του μεσαιωνικού σκοταδισμού και τα δικά μας επί σκηνής δρώμενα με ρόλους αριθμητικής ισότητας μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας και όρους παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών; Τι μας θυμίζουν, στ’ αλήθεια, οι διαχρονικές αυτές απόψεις με τις σημερινές αναλογίες, αν όχι τις εξουσιαστικές διεκδικήσεις από τον μονάρχη-δικτάτορα του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού;

Ωστόσο, θα αντέτεινε κάποιος, εδώ είναι ακλόνητη και απρόσβλητη Ελβετία, καθώς οι αλάθητοι δείκτες των ρολογιών της, κυριολεκτικά και μεταφορικά, δεν αποκλίνουν στα 26 καντόνια και ημικαντόνιά της, σε αντίθεση με το ψευδοκράτος, που επέβαλε τη δική του ώρα καθ’ υπαγόρευση του εντολοδότη νεοσουλτάνου. Εδώ είναι Ελβετία της αρμονικής δημιουργικής συμβίωσης όλων των κατοίκων της, Γερμανόφωνων, Γαλλόφωνων, Ιταλόφωνων, Καθολικών και Προτεσταντών σ’ ένα ομόσπονδο κράτος λειτουργικών στέρεων δομών, εξ ου η πλουσιότερη και πλέον καινοτόμος χώρα της Ευρώπης με τη μεγαλύτερη ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο.

Εδώ λοιπόν στην ωραία Ελβετία μήτε η συγκινησιακή ατμόσφαιρα του τοπίου μήτε οι συμβολισμοί της χώρας με τα υγιή πρότυπα διακυβέρνησης, πολιτειακής συνοχής και κοινωνικοοικονομικής ευημερίας θα μπορούσαν να επηρεάσουν την τελεσφόρηση των συνομιλιών. Παρά τις εξαγγελθείσες προθέσεις του Προέδρου Αναστασιάδη για «μία αξιοπρεπή και αποδεκτή από όλους λύση του Κυπριακού προς όφελος και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων».

Αν ήταν δυνατόν ο κατοχικός ηγέτης, σύμφωνα με τις urbi et orbi δηλώσεις του, να αποδεκτεί, πέραν των αναμασημένων κριτηρίων, τη συζήτηση του εδαφικού επί χάρτου, συνδέοντάς την προφανώς με την εκ περιτροπής προεδρία και τον προκαθορισμό ημερομηνίας πολυμερούς διάσκεψης για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις: κεφαλαιώδη ζητήματα, που, όπως οι δυο ηγέτες φέρονται εκ των προτέρων να έχουν συμφωνήσει, έπονται των συμπεφωνημένων εδαφικών και χαρτογραφημένων συγκλίσεων. Ή μήπως με επιλεκτικές στρεψοδικίες θα ίσχυε η σοφιστική ρήση «τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί αν δεν έχουν συμφωνηθεί όλα»;

Άρα, ποιος άσπρος καπνός εκτός από εκείνο των καμινάδων; Ποιες συμφωνίες και ασυμφωνίες, παλινωδίες, αυτοαναιρέσεις και σκόπιμες παρερμηνείες διά στόματος Ακιντζί-φερέφωνου της Άγκυρας, που υπογραμμίζει με κόκκινες γραμμές ό,τι και ο Τσαβούσουγλου: «Η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω στο θέμα των εγγυήσεων», επικαλούμενος την κρίση στη Συρία. Και υπεράνω όλων, ασφαλώς, ο οργουελικός εγκέφαλος Ερντογάν με τα μακιαβελικά σύνδρομα του Ερντογανισμού.

Ο οραματιστής «των συνόρων της καρδιάς του», της επιβουλής ελληνικών εδαφών και της απειλής του Μπαρμπαρός κάτω από τις λόγχες 40.000 Τούρκων στρατιωτών στα κατεχόμενα εδάφη μας. Ο δήμιος εν τέλει όσων διαφωνούν με τον ανερχόμενο ολοκληρωτισμό του απολυταρχικού του καθεστώτος. Το φάντασμά του έβγαινε από τα αχαρτογράφητα νερά της λίμνης και στηνόταν μπροστά στα έντρομα μάτια του Ακιντζί. Η αθέατη πλευρά του παγόβουνου, πλην από παντού ορατή, που επέσειε ναυάγια σε τιτανικούς. Το γερό σκαρί όμως Κύπρος δεν φοβάται τα φαντάσματα. Με Αμμόχωστο, Μόρφου, Κερύνεια, Καρπασία στην πλώρη συνεχίζει το ταξίδι…