Τα προβλήματα στον χώρο της Υγείας δεν λένε να θεραπευτούν. Αύριο λήγει η ανακωχή που αποφάσισαν οι κυβερνητικοί γιατροί και το Υπουργείο Υγείας αναφορικά με το θέμα που προέκυψε με την Ιατρική Σχολή, αλλά η χρυσή φόρμουλα του συμβιβασμού ακόμη αγνοείται. Στο ρινγκ αυτήν τη βδομάδα φιλοξενούμε τον Βουλευτή του ΔΗΣΥ Νίκο Νουρή και τον Βουλευτή του ΔΗΚΟ Χρίστο Ορφανίδη.

Ερωτήσεις

1) Σας βρίσκει σύμφωνους η μετατροπή των νοσοκομείων σε πανεπιστημιακά νοσοκομεία;

2) Τι πιστεύετε πως φταίει για την υπάρχουσα αντιπαράθεση που ξέσπασε μεταξύ Υπουργείου Υγείας, Κυβερνητικών Γιατρών και πανεπιστημιακών, που οδήγησε στο προσωρινό πάγωμα του μνημονίου συνεργασίας;

3) Ποια πιστεύετε πως θα ήταν η κατάλληλη συμβιβαστική φόρμουλα προς επίλυση του όλου ζητήματος;

Απαντήσεις Νίκου Νουρή

1) Η φυσιολογική εξέλιξη μιας ιατρικής σχολής είναι η μετάβαση των φοιτητών της από το προκλινικό στο κλινικό στάδιο εκπαίδευσής τους. Για να υλοποιηθεί αυτό το σημαντικό βήμα όμως, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η ύπαρξη πανεπιστημιακού νοσοκομείου. Ως εκ τούτου, δεν είναι θέμα επιλογής η δημιουργία πανεπιστημιακών κλινικών στα κρατικά μας νοσηλευτήρια, αλλά αδήριτη ανάγκη. Η δε υλοποίηση του εγχειρήματος αυτού δεν μπορεί να γίνει μόνο με το υφιστάμενο νοσοκομειακό προσωπικό. Χρειάζεται την προσθήκη ακαδημαϊκών γιατρών, που πέραν της εκπαίδευσης των φοιτητών θα συνδράμουν και θα ωθήσουν και την ιατρική έρευνα. Στηρίζουμε την προσπάθεια αυτή, γιατί δεν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε ουραγοί των εξελίξεων, αλλά και γιατί οι φοιτητές μας, οι γιατροί μας, μα πάνω απ' όλα οι ασθενείς μας το αξίζουν και το έχουν ανάγκη.

2) Είναι βέβαιο ότι η δημιουργία των πανεπιστημιακών κλινικών μέσω συμφωνητικού εγγράφου, αντί νομοθετικής ρύθμισης, δεν ήταν ο ενδεδειγμένος τρόπος υλοποίησης ενός τόσο σημαντικού έργου. Κάτω από την πίεση του χρόνου όμως, επελέγη αυτή η μεθοδολογία για να μη χαθεί η ακαδημαϊκή χρονιά. Εκδηλώθηκαν διαμαρτυρίες και προκλήθηκαν αντιδράσεις. Εννοείται ότι θα υπάρξει άμεση διόρθωση αυτής της στρέβλωσης. Δεύτερος λόγος αντιπαράθεσης, η προσωπική, όπως φαίνεται, αντιπαράθεση που υποβόσκει μεταξύ του κοσμήτορα της Ιατρικής Σχολής και γιατρών του Μακάρειου Νοσοκομείου, που δηλώνουν ότι ο συγκεκριμένος κοσμήτορας είναι περίπου persona non grata για τους ίδιους. Εναπόκειται να δούμε πώς θα χειριστεί το ίδιο το Πανεπιστήμιο το θέμα αυτό. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος εξίσου σοβαρός, αν όχι σοβαρότερος, λόγος που πρέπει να ανησυχεί όλους. Η άρνηση των οργανωμένων γιατρών, όπως αυτή εκφράστηκε με τον πιο επίσημο τρόπο στην τελευταία συνεδρία της Επιτροπής Υγείας της Βουλής, να δεκτούν να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια επαγγελματική στέγη με τους ακαδημαϊκούς συναδέλφους τους. Αυτές είναι οι καυτές πατάτες, τις οποίες καλείται να διαχειριστεί ο ΥΥ από βδομάδας, ώστε να φτάσουμε σε αίσιο τέλος.

3) Όλοι διατείνονται ότι αναγνωρίζεται η αναγκαιότητα και η χρησιμότητα των πανεπιστημιακών κλινικών, γιατί αυτές, εκτός των προαναφερθέντων ωφελημάτων, θα ενισχύσουν μεταξύ άλλων την ανταγωνιστικότα των δημόσιων νοσηλευτηρίων στην επερχόμενη εποχή της αυτονόμησης, θα συνδράμουν την προσπάθεια μετεξέλιξής τους σε ερευνητικά κέντρα, και θα δώσουν κίνητρα και δυνατότητες αναβάθμισης στους μόνιμους και έκτακτους νοσοκομειακούς γιατρούς, ώστε αυτοί να παραμείνουν στα δημόσια νοσηλευτήρια. Ως εκ τούτου, πανεπιστημιακοί και νοσοκομειακοί γιατροί θα πρέπει να ομονοήσουν και να συνυπάρξουν κάτω από την ίδια στέγη, για το καλό των ασθενών και της δημόσιας υγείας. Άλλωστε, δεν θα ανακαλύψουμε εμείς τον τροχό και δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές. Υπάρχει όμως το προηγούμενο των 27 άλλων ευρωπαϊκών χωρών που το πέτυχαν. Χρειάζεται μόνο καλή θέληση και υπευθυνότητα.

Απαντήσεις Χρίστου Ορφανίδη

1) Ασφαλώς και μας βρίσκει σύμφωνους. Πρόκειται για μιας κομβικής σημασίας εξέλιξη στον τομέα της υγείας στον τόπο μας. Αφενός, το επίπεδο των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας από τα δημόσια νοσηλευτήρια θα αναβαθμιστεί μέσα από τις γνώσεις και την έρευνα των πανεπιστημιακών ιατρών, και, αφετέρου, το επίπεδο κατάρτισης των φοιτητών μας θα είναι το αρτιότερο, μέσα από την εμπειρία των νοσοκομειακών ιατρών και την πληθώρα και ποικιλότητα των περιστατικών που έχουν να αντιμετωπίσουν. Η ταυτόχρονη παρουσία διακεκριμένων πανεπιστημιακών και νοσοκομειακών ιατρών δίπλα από τους ασθενείς, αλλά και τους εκπαιδευόμενους ιατρούς, εγγυάται την αναβάθμιση του τομέα της υγείας στον τόπο μας. Παράλληλα, μέσα από τη μετατροπή των νοσοκομείων μας σε πανεπιστημιακά, θα επιτύχουμε την ανάπτυξη και προαγωγή της έρευνας στον τομέα της Ιατρικής και των άλλων συναφών επιστημών. Θα δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να αναπτύξουμε ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα και μελέτες, καθώς επίσης συνεργασίες με άλλους διεθνείς επιστημονικούς και ερευνητικούς οργανισμούς. Όλα αυτά θα οδηγήσουν στη συνολική αναβάθμιση των υπηρεσιών παροχής υγείας και θα καταστήσουμε τα νοσοκομεία μας σύγχρονα, καινοτόμα και προοδευτικά.

2) Χωρίς ενδοιασμούς, η ευθύνη βρίσκεται στην Κυβέρνηση. Η Ιατρική Σχολή δέχθηκε τους πρώτους φοιτητές τον Σεπτέμβριο του 2013. Σήμερα, δηλαδή 3 χρόνια μετά, αποδεικνύεται ότι οι δομές των πανεπιστημιακών κλινικών δεν έχουν συμφωνηθεί, γεγονός που καταδεικνύει την προχειρότητα και την έλλειψη σοβαρότητας που επέδειξε η Κυβέρνηση στον χειρισμό του θέματος. Η πραγματικότητα είναι ότι, σήμερα, οι φοιτητές βρίσκονται μετέωροι, οι ιατροί αντιδρούν γιατί δεν υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο λειτουργίας και συνεργασίας ανάμεσα στους νοσοκομειακούς ιατρούς και τους πανεπιστημιακούς γιατρούς, και οι ασθενείς κινδυνεύουν λόγω αυτών των κακών χειρισμών. Όλα αυτά δεν περιποιούν τιμή σε ένα κράτος που θέλει να προσφέρει υψηλού επιπέδου ιατροφαρμακευτική φροντίδα στους πολίτες του. Αντίθετα, καταδεικνύουν τις αδυναμίες της Κυβέρνησης να χειριστεί σωστά το θέμα, αλλά και γενικότερα, την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η δημόσια υγεία στον τόπο μας.

3) Κατ' αρχήν πρέπει να αναφέρω ότι το πάγωμα του μνημονίου στην πράξη σημαίνει περαιτέρω υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας στον τόπο μας. Η Κυβέρνηση πρέπει να δράσει τάχιστα και να δώσει άμεσα μια προσωρινή λύση στο ζήτημα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό το αλαλούμ, και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να την πληρώσουν οι φοιτητές και οι ασθενείς. Ωστόσο, το ζήτημα πρέπει να λυθεί και οριστικά μέσα από νομοθετική ρύθμιση. Μια επιλογή, την οποία και προκρίνω, θα ήταν η δημιουργία ενός αμιγούς πανεπιστημιακού νοσοκομείου. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας, του οποίου η επέκταση θα ολοκληρωθεί τον επόμενο χρόνο, ενδεχομένως θα μπορούσε να αποτελέσει το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του τόπου μας.