Σημερινή

Σάββατο, 22/09/2018
RSS

«Μου ταιριάζει η τζαζ»

| Εκτύπωση | 27 Μάιος 2018, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

ΠΕΤΡΟΣ ΚΛΑΜΠΑΝΗΣ: «Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ»

«ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ Η JAZZ, ΩΣ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΙΔΟΣ, ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ. Η JAZZ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΟΜΗΣ. ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Ο ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΝΑΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΤΗΣ JAZZ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΟΥ»

«Νιώθω πως η μουσική που άκουσα στην Ελλάδα ως νέος, με έχει επηρεάσει βαθιά. Μου αρέσει ακόμα η μουσική της Ζακύνθου, της ιδιαίτερης πατρίδας μου, η περηφάνια των Ηπειρώτικων, το groove της κρητικής μουσικής, η χαρμολύπη των Σμυρνέικων, η νοσταλγικότητα του Μάνου Χατζιδάκι και νεότερων δημιουργών»


Ένας σημαντικός Έλληνας μουσικός ζει στη Νέα Υόρκη εδώ και 10 χρόνια. Ένας μουσικός της Jazz, ο Ζακυνθινός Πέτρος Κλαμπάνης, ζει και δημιουργεί στην πόλη του μήλου, εκεί όπου ονειρεύονται πολλοί μουσικοί να βρεθούν και να ζήσουν το όνειρό τους. “Για να επιβιώσω εδώ, χρειάστηκε να παίξω μουσικές που δεν θα ήθελα ή να αγωνιώ για τα οικονομικά μου, πιο πολύ απ’ ό,τι σε μια ευρωπαϊκή πόλη”, μας ομολόγησε. Ένας ειλικρινής, ένας αληθινός καλλιτέχνης, ο οποίος κατάφερε να δώσει το προσωπικό του στίγμα και τη δική του ταυτότητα σε ό,τι δημιουργεί. Πέρα, όμως, από τις δυσκολίες, το ταλέντο του και η αγάπη του για τη μουσική, τον ενδυναμώνουν και τον δρομολογούν σε ακόμα περισσότερες καλλιτεχνικές κατακτήσεις.

Με τρεις προσωπικούς δίσκους και με την Ελλάδα στις αποσκευές του δρομολογεί τα επόμενα μουσικά του βήματα εντός και εκτός Ηνωμένων Πολιτειών. Είμαστε τυχεροί που έχουμε μουσικούς εκτός Ελλάδας, οι οποίοι δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους ξένους καλλιτέχνες. Ο Πέτρος Κλαμπάνης είναι ένα καθαρό παράδειγμα ενός από αυτούς!

Νέα Υόρκη: Χοάνη πολιτισμών

Πέτρο, εδώ και αρκετά χρόνια τώρα ζεις και δημιουργείς στη Νέα Υόρκη. Τι σε κράτησε τόσο πολύ σ’ αυτήν τη μεγαλούπολη;

Ζω στην πόλη περισσότερο από δέκα χρόνια. Νιώθω πως γεμίζουν οι "μπαταρίες" μου σε αυτήν την πόλη. Μου αρέσει ο τρόπος που συνεργάζονται οι άνθρωποι, για να επιτύχουν έναν στόχο, ως ομάδα. Τo work-ethic της Νέας Υόρκης είναι εμπνευστικό και πολύτιμο για μένα. Φυσικά με εμπνέει και η συγκέντρωση καλών μουσικών απ’ όλον τον κόσμο. Έχω την ευκαιρία να συνεργάζομαι με καλλιτέχνες που θαυμάζω και που δεν θα είχα ενδεχομένως την ευκαιρία να γνωρίσω αλλού.

Η αλληλεπίδραση πολιτισμών και κατ' επέκτασιν μουσικών που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη, ιστορικά δεν έχει προηγούμενο. Μουσικοί, καλλιτέχνες και φιλόδοξοι επαγγελματίες από κάθε γωνιά της Γης, για κάποιο λόγο έλκονται από αυτήν την πόλη, που θεωρείται από πολλούς το κέντρο του κόσμου-πράγμα για το οποίο έχω ενστάσεις, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η καταγωγή, το χρώμα του δέρματος, το φύλο και οι σεξουαλικές προτιμήσεις του καθενός είναι τελείως αδιάφορα χαρακτηριστικά, και αυτό που μετράει είναι το έργο και το μήνυμα της δουλειάς του καθενός.

Τζαζ… τάξη και αταξία

Γιατί εστίασες στην τζαζ κι όχι σε κάποιο άλλο είδος μουσικής;


Θεωρώ πως το μουσικό αυτό είδος ταιριάζει στην προσωπικότητά μου. Η jazz είναι μια μουσική που χαρακτηρίζεται από μια πολύ ιδιαίτερη αναλογία ελευθερίας και δομής. Μου αρέσει ο αυτοσχεδιασμός και η ελευθερία με την οποία ένας μουσικός της Jazz διαχειρίζεται το υλικό του. Απολαμβάνω, όμως, πολύ και μιαν αυστηρά δομημένη σύνθεση ή ενορχήστρωση, που αποκαλύπτει τη διάνοια και την ευαισθησία του δημιουργού. Τον "διάλογο" μεταξύ αυτής της τάξης και της αταξίας, με έναν τόσο εκλεπτυσμένο και έξυπνο τρόπο, μόνο στην Jazz τον έχω συναντήσει και, μάλιστα, όχι σε όλα τα ρεύματα του είδους. Πρέπει να πω, όμως, πως απολαμβάνω πολλά αλλά είδη, όπως folk μουσικές, κυρίως από τη Νότια Αμερική, την ινδική μουσική, pop, κλασική, flamenco, αραβική μουσική κ.ά.

Ένα μεγάλο μουσικό ταλέντο, πόσο εύκολο είναι να μπορέσει να βρει αυτό που του αξίζει σε μια πόλη όπως είναι η πόλη όπου επέλεξες να ζήσεις; Η Ελλάδα, στη δική σου περίπτωση, δεν θα ήταν ένας πιο προσιτός και εύκολος χώρος να ξεχωρίσεις καλλιτεχνικά;

Αν μιλάς για μένα, σε ευχαριστώ πολύ (γέλια). Η Νέα Υόρκη είναι μια δύστροπη πόλη, ιδιαίτερα για ανθρώπους που δεν τους είναι εύκολο, καλλιτεχνικά, να βάλουν νερό στο κρασί τους. Για να επιβιώσω εδώ, χρειάστηκε να παίξω μουσικές που δεν θα ήθελα ή να αγωνιώ για τα οικονομικά μου, πιο πολύ απ’ ό,τι σε μια ευρωπαϊκή πόλη, για παράδειγμα. Όμως, πάντα, κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Θεωρώ πως έμαθα πολλά για τον εαυτό μου και τον κόσμο μέσα από αυτό το (συνήθως) υγιές struggle. Η Ελλάδα είναι, μάλλον, ένας πιο εύκολος τόπος, αλλά η εκπλήρωση των δυνατοτήτων μας δεν επιτυγχάνεται χωρίς προκλήσεις.

Μίλησέ μας για τη μουσική δισκογραφική σου παρουσία. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να καταθέτεις τη δική σου μουσική στην Αμερική;

Έχω κυκλοφορήσει 3 δίσκους. Το "Contextual" (Inner Circle Music/2011), το "Minor Dispute" (Inner Circle Music/2015) και το "Chroma" (Motema/2017). Ο κορμός των συνεργατών μου στην Νέα Υόρκη είναι ο κιθαρίστας Gilad Hekselman, οι πιανίστες Shai Maestro και Jean-Michel Pilc, οι κρουστοί John Hadfield και Keita Ogawa. Νιώθω πολύ τυχερός που συνεργάζομαι με αυτούς τους εξαιρετικούς μουσικούς και ανθρώπους, από τους οποίους μαθαίνω αδιάκοπα και με εμπνέουν να παραμείνω δημιουργικός.

Νιώθω πως η Αμερική με βοήθησε να πιστέψω στον εαυτό μου. Εδώ ανακάλυψα τη μουσική μου ταυτότητα. Αν θέλετε, εδώ βρήκα τη "φωνή" μου. Παρόλο που όλα είναι δύσκολα στη Νέα Υόρκη -από το subway μέχρι το ακριβό ενοίκιο- θεωρώ πως η δημιουργικότητα και η παραγωγικότητα εκτιμώνται περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού. Μεγάλο μέρος του ακροατηρίου μου βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και αυτό είναι κάτι που καλλιεργώ εδώ και πολύ καιρό με συναυλίες, μικρές και μεγάλες, στην πόλη, καθώς και με τη βοήθεια των συνεργατών μου, όπως την εταιρεία με την οποία συνεργάστηκα για την κυκλοφορία του "Chroma", τη Motema. Πρόκειται για ένα πολύ ιδιαίτερο label, με το οποίο σκοπεύω να συνεχίσω την συνεργασία μου και για μελλοντικές κυκλοφορίες.

Νιώθω την ελληνική μουσική

Κουβαλάς την ελληνική μουσική ως μουσικός που ζει στο εξωτερικό; Ποια είδη της ελληνικής μουσικής σε αγγίζουν;


Ναι, νιώθω πως η μουσική που άκουσα στην Ελλάδα ως νέος, με έχει επηρεάσει βαθιά. Μου αρέσει ακόμα η μουσική της Ζακύνθου, της ιδιαίτερης πατρίδας μου, η περηφάνια των Ηπειρώτικων, το groove της κρητικής μουσικής, η χαρμολύπη των Σμυρνέικων, η νοσταλγικότητα του Μάνου Χατζιδάκι και νεότερων δημιουργών. Αναπόφευκτα, τα στοιχεία αυτά, επειδή τα αγαπώ, ενυπάρχουν στη μουσική μου. Έχει ενδιαφέρον το γεγονός πως την ελληνική μουσική άρχισα να την αγαπώ βαθύτερα και να την ακούω περισσότερο όσο ζω εκτός Ελλάδας. Ίσως αυτό να είναι μια σύμπτωση και να έχει να κάνει με την ωρίμανσή μου ως ανθρώπου και μουσικού. Πρέπει να παίζει ρόλο και η νοσταλγία ή η συνειδητοποίηση πως η ιδιαιτερότητά μου ως καλλιτέχνη έχει να κάνει πολύ με την καταγωγή μου. Όπως και να έχει, πάντως, αγαπώ πολλή από τη μουσική παράδοση του τόπου μου και θέλω να την γνωρίσω σε μεγαλύτερο βάθος.

Ευλογημένος τόπος η Ελλάδα

Κατά καιρούς ταξιδεύεις στην Ελλάδα για μουσικές παραστάσεις. Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στον τόπο της καταγωγής σου;


Νιώθω τυχερός που έχω πρόσβαση σ’ έναν τόσο ευλογημένο τόπο. Χαίρομαι πολύ, ιδιαίτερα όταν επισκέπτομαι την Ελλάδα το καλοκαίρι, που είναι η αγαπημένη μου εποχή. Επίσης, χαίρομαι όταν αντιλαμβάνομαι πως το ελληνικό κοινό που απολαμβάνει τη μουσική μου, και γενικά μουσική που δεν είναι mainstream, πληθαίνει και γίνεται πιο συνειδητοποιημένο και ώριμο. Η Ελλάδα περνάει, όπως ξέρουμε, μια μεταβατική περίοδο. Η κοινωνία αλλάζει και υπάρχουν πολλά για τα οποία μπορεί κάποιος να στενοχωρηθεί. Είμαι αισιόδοξος, όμως, όταν βλέπω τις νέες γενιές να είναι πιο ευαισθητοποιημένες, σκεπτόμενες και καλλιτεχνικά ενεργές. Νιώθω πως πραγματοποιείται μια μικρή καλλιτεχνική επανάσταση στη χώρα και παρακολουθώ με ενδιαφέρον τι θα φέρει αυτό.

Έχεις κάποια καλλιτεχνική επιθυμία που δεν κατάφερες να πραγματοποιήσεις ακόμα; Εάν ναι, ποια είναι αυτή; Τι δρομολογείς στα επόμενά σου βήματα;

Θέλω πολύ να κάνω ένα project που είναι εμπνευσμένο από την ελληνική μουσική παράδοση. Αυτό είναι ένα από τα projects που έχω στα σκαριά, το οποίο με χαροποιεί, όσο και με φοβίζει. Αλλά, όπως είπα και πριν, χωρίς challenges, δεν βελτιωνόμαστε.

Μια καλλιτεχνική επιθυμία που σύντομα θα πραγματοποιηθεί είναι η συνεργασία μου με τη συμφωνική ορχήστρα νέων της Θεσσαλονίκης (ΜΟΥΣΑ), με την οποία θα παρουσιάσουμε μουσική μου στις 21/6, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Στα επόμενά μου μουσικά βήματα θα ήθελα να προσθέσω την ενασχόλησή μου με μουσική για ταινίες, καθώς και να συνεχίσω τη δουλειά του παραγωγού, την οποία αγαπώ πολύ και θεωρώ πως μπορώ να προσφέρω πολύ από αυτήν την θέση.

Η επιστροφή

Τι θα σε έκανε να επιστρέψεις μόνιμα στην Ελλάδα;

Η αγάπη για τον τόπο, τους ανθρώπους, την οικογένειά μου. Προσωπικοί λόγοι, εν ολίγοις. Έχω την αίσθηση πως θα μπορούσα -και το θέλω πολύ- να προσφέρω στους συνανθρώπους μου στην Ελλάδα, όπως μπορώ, και φυσικά από τη θέση του μουσικού δημιουργού. Ένα όνειρο που έχω είναι να δημιουργήσω έναν μηχανισμό για να μοιραστώ τη μουσική εμπειρία που έχω αποκομίσει με τα χρόνια και με νέους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κάτι αντίστοιχο με αυτό που κάνω. Δεν έχω βρει ακόμα την ακριβή "φόρμουλα", αλλά ελπίζω να συμβεί στο κοντινό μέλλον.

Ετοιμάζεις κάτι αυτόν τον καιρό;

Ναι, πρόσφατα ηχογράφησα τον τέταρτο προσωπικό μου δίσκο με το τρίο μου, που αποτελείται από τον Εσθονό πιανίστα Kristjan Randalu και τον Πολωνό κρουστό Bodek Janke. Το project έχει να κάνει με τις ανατροπές και την προσωπική εξέλιξή μας, που μπορεί να είναι ενίοτε επώδυνη. Έχω γράψει 5 νέα κομμάτια για τον δίσκο αυτό, ο οποίος θα περιέχει και 3 διασκευές κομματιών που αγαπώ πολύ. Ο στόχος μου είναι να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2019.

Mια λέξη για την Κύπρο;

Την λατρεύω! Μου έχει λείψει και ανυπομονώ να επιστρέψω στο αγαπημένο μου αυτό μέρος. Όλες τις φορές που την έχω επισκεφτεί ήταν για μουσικές παραστάσεις, οπότε, δυστυχώς, δεν είχα την ευκαιρία να την εξερευνήσω όσο θα το ήθελα. Έχω την αίσθηση, όμως, πως σύντομα θα έρθω και θα διαθέσω αρκετό χρόνο για να την απολαύσω και να την γνωρίσω καλύτερα.