Σημερινή

Σάββατο, 17/11/2018
RSS

Σαν το μικρό χορτάρι στην άκρη ενός τσιμεντένιου δρόμου

| Εκτύπωση | 20 Μάιος 2018, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

ΠΕΝΥ ΡΑΜΑΝΤΑΝΗ: «ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ» ΞΕΠΛΕΝΟΝΤΑΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ «ΑΜΑΡΤΙΕΣ»…

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΩΡΙΖΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΤΙΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΚΙ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ, ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΟΜΩΣ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΟΜΑΙ, ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΤΩ, ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ…

Όταν, σε ατομικό επίπεδο, φροντίζει κανείς το προσωπικό του ταξίδι να είναι ανοδικό, γόνιμο, θετικό, ουσιαστικό, συμπονετικό, όταν κάθε άτομο αποζητά την ευδαιμονία, τότε και το σύνολο που θα αποτελείται από τέτοιες μονάδες θα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Αισιοδοξώ κι ονειρεύομαι τέτοιες κοινωνίες στο μέλλον


Για χρόνια ακούγαμε την Πένυ Ραμαντάνη να ερμηνεύει τραγούδια του συγκροτήματος Όναρ. Μια ερμηνεύτρια, μια τραγουδοποιός γεμάτη έμπνευση και όρεξη για την τέχνη που επέλεξε να υπηρετήσει. Τα προηγούμενα χρόνια, μέσα από τη συνεργασία της με τους Όναρ, πρόλαβε τις καλές εποχές της ελληνικής δισκογραφίας. Σήμερα, ανανεωμένη και δημιουργική, συνεργάζεται με το συγκρότημα “Ντο Δίεση”, εμπλέκει το τραγούδι με το παραμύθι, ασχολείται με το μυθιστόρημα.

Παράλληλα, ένας σημαντικός ρόλος, ο πιο σημαντικός της ρόλος, αυτός της μητέρας, την ενδυναμώνει και της χαρίζει δύναμη και ενέργεια. “Τα παιδιά ως την τελειότερη μορφή του ανθρώπινου είδους, γιατί είναι πλάσματα που λένε αυτό που σκέφτονται, δεν έχουν δεύτερες σκέψεις, ζητούν αυτό που θέλουν όσο πιο δυνατά μπορούν και πιστεύουν στα θαύματα...”, μας είπε…

Η Πένυ Ραμαντάνη, παρούσα στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Ελλάδας, βρέθηκε μαζί μας και ξεφύλλισε όλα όσα ζει και βιώνει σήμερα…

Τρόπος ζωής το τραγούδι και το γράψιμο

Τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Τι κυριαρχεί περισσότερο στην καριέρα σου;

Το τραγούδι είναι κάτι που δεν το ξεχωρίζω από τον εαυτό μου, τραγουδώ από μικρό παιδί σε όλες σχεδόν τις στιγμές της ζωής μου κι είχα την τύχη, εκτός από το να τραγουδώ στον εαυτό μου, να το κάνω και μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Όμως και η γραφή είναι κάτι που με ακολουθεί πάντα σαν τρόπος να εκφράζομαι, να καταθέτω, να ονειρεύομαι και να φαντάζομαι. Επομένως και τα τρία αποτελούν περισσότερο τον τρόπο που έχω να ζω και να μεγαλώνω και λιγότερο στοιχεία μιας καριέρας.

«Όναρ» και «Ντο Δίεση»

Μίλησε μας για το συγκρότημα Όναρ και για την εμπειρία σου στο συγκρότημα για 13 ολόκληρα χρόνια.

Με τους Όναρ μπήκα στη δισκογραφία τελειώνοντας το σχολείο και την εποχή που έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις κυκλοφορούσε ήδη ο πρώτος μας δίσκος. Αναπόφευκτα, για μένα αυτό ήταν η αρχή ενός ταξιδιού μέσα στη μουσική, τον κόσμο και τον ίδιο μου τον εαυτό και μέσα σε αυτά τα 13 χρόνια είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ιδιαίτερα αξιόλογους ανθρώπους είτε καλλιτέχνες είτε όχι, να ταξιδέψω στην Ελλάδα και την Κύπρο, να κάνω λάθη και σωστά, και να πραγματοποιήσω ένα όνειρο που σχεδόν δεν είχα προλάβει να κάνω, με όλα τα θετικά και αρνητικά που διέπουν, ούτως ή άλλως, τα πάντα στη ζωή μας.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σου με το συγκρότημα «Ντο Δίεση»; Πώς προχωράει το νέο αυτό σχήμα;

Με τον Δημήτρη Νίτη κάναμε live εμφανίσεις και κάποια στιγμή ξεκίνησε η συγγραφή τραγουδιών. Του ζήτησα να μου δώσει, αν είχε, κάποια μουσική ιδέα του κι εγώ «πάτησα» πάνω εκεί στιχουργικά. Η διαδικασία αυτή είχε ως αποτέλεσμα έναν μεγάλο αριθμό τραγουδιών, τα οποία στη συνέχεια ενορχηστρώνουμε μαζί με τον αδερφικό φίλο τού Δημήτρη, τον εξαιρετικό μουσικό Μάξιμο Δράκο. Για μένα, η ομάδα αυτή είναι ένας τόπος στον οποίο μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να εκφράζομαι, να δημιουργώ, είναι ένας τόπος ιδεών, προσπάθειας και δημιουργικής λύτρωσης, με γνώμονα πάντα την αγάπη.

Γυναικεία μουσική γραφή

Λίγες γυναίκες γράφουν τραγούδια στην Ελλάδα. Με ποια κίνητρα σκύβεις πάνω στο πεντάγραμμο για να σημειώσεις ό,τι σε εκφράζει;

Νομίζω πως, όσο περνούν τα χρόνια, γίνονται όλο και περισσότερες και αναλαμβάνουν και τις παραγωγές και τις ενορχηστρώσεις τους. Για μένα, η αφορμή είναι ένα μουσικό θέμα ή ένα μουσικό περιβάλλον που ξεκινά ο Δημήτρης και γεννάται σε μένα η ανάγκη να εκφράσω με λέξεις αυτό που ακούω. Όταν γράφω εγώ και μουσική και στίχους, συνήθως έρχονται ταυτόχρονα, με αφορμή πράγματα που νιώθω, που σκέφτομαι, που αφουγκράζομαι, που διαβάζω... Πολλές φορές, μια φράση μπορεί να είναι έμπνευση για μια επόμενη φράση και το συναίσθημα, στο άκουσμα μιας μελωδίας, η πηγή για μια καινούργια. Κι έτσι όλα είναι αλληλένδετα, χωρίς, όμως, να είναι επαναλαμβανόμενα.

Μια γυναίκα στον καλλιτεχνικό ελληνικό χώρο μπορεί ν' αντεπεξέλθει σήμερα, με όλη την οικονομική κρίση; Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζεις;

Δεν ξέρω αν η δυσκολία είναι θέμα φύλου, όμως σίγουρα μια γυναίκα, που είναι και μητέρα, καθιστά όλες τις υπόλοιπες ασχολίες της δευτερεύουσες. Πόσω μάλλον σ’ ένα περιβάλλον εχθρικό για την πνευματική εργασία, η οποία πολλές φορές, ειδικά από την κρατική ματιά, δεν θεωρείται καν εργασία. Οπότε, θα έλεγα πως οι δυσκολίες αφορούν μόνο στα πρακτικά ζητήματα. Γιατί, τη στιγμή της δημιουργίας, δεν μπορεί να την ανακόψει κάτι, ούτε πρακτικό, ούτε άλλο, και η ανάγκη τού να δημιουργηθεί κάτι καινούργιο, πάντα βρίσκει τρόπο, σαν το μικρό χορτάρι στην άκρη ενός τσιμεντένιου δρόμου.

Τα παιδικά βιβλία

Αντιλαμβανόμαστε ότι η συγγραφική σου ιδιότητα είναι σε έξαρση τελευταίως. Πες μας για τα βιβλία σου…

Πριν από 8 χρόνια ξεκίνησε μια απόπειρα στη σχέση μου με το βιβλίο, με το μυθιστόρημα «Υπέροχα Μόνοι» και, κάποια χρόνια αργότερα, ορμώμενη από μια φράση του γιου μου, Κωστή, μπήκα στον μαγικό κόσμο του παιδικού βιβλίου με «Το Αστέρι κι ο Κωστής», από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη. Η εμπειρία των παρουσιάσεων σε παιδιά ήταν μια υπέροχη διαδικασία, η οποία έφερε και το δεύτερο παραμύθι με τίτλο «Ο Λουλουδάκος», που κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες από τις ίδιες εκδόσεις. Μέσα από την προσπάθεια να φτιάξω ένα παιδικό βιβλίο, ήρθα σε επαφή και με τη δική μου παιδικότητα, εκεί όπου όλα είναι πιθανά, τ’ αστέρια και τα λουλούδια μιλούν και αρκεί μόνο να παίζει κανείς για να ’ναι ευτυχισμένος.

Οι… περιπέτειες ενός αστεριού

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με το παραμύθι; Ποια είναι η σχέση σου με τα παιδιά;

Όπως προανέφερα, η αφορμή ήταν μια σκέψη του γιου μου, ο οποίος, κοιτώντας τον ουρανό, μου είχε πει ότι, αν πέσει ένα αστέρι και χτυπήσει, θα το πάρει να το γιατρέψει κι έπειτα θα το στείλει πίσω το σπίτι του, στον ουρανό. Σημειώνοντας αυτή του την ιδέα, όπως κάνω και με τα περισσότερα πράγματα που κάνει ή λέει, άρχισα να γράφω γι’ αυτό το αστέρι και τις ενδεχόμενες περιπέτειές του. Στις διαδραστικές παρουσιάσεις που κάνουμε με τον εκδοτικό, είχα την τύχη να γνωρίσω πολλά παιδιά, να ακούσω τις σκέψεις και τις ιδέες τους και να νιώσω τη μεγάλη τιμή να κρατούν στα χέρια τους μια δική μου ιστορία.

Είχα επίσης και τη μεγάλη τύχη να αναλάβουν τις εικονογραφήσεις δύο εκπληκτικές ζωγράφοι, η Σουζάνα Αθανασιάδου στο “Αστέρι κι ο Κωστής” και η Έφη Βεργίδη στον «Λουλουδάκο», άλλωστε η εικόνα είναι το πρώτο πράγμα που δημιουργεί μία εντύπωση όταν κρατά κανείς στα χέρια του ένα παιδικό βιβλίο.

Πάντα θεωρούσα τα παιδιά ως την τελειότερη μορφή του ανθρώπινου είδους, γιατί είναι πλάσματα που λένε αυτό που σκέφτονται, δεν έχουν δεύτερες σκέψεις, ζητούν αυτό που θέλουν όσο πιο δυνατά μπορούν και πιστεύουν στα θαύματα...

Στον αστερισμό των νέων δημιουργών

Παρακολουθείς τους νέους δημιουργούς και τους νέους ερμηνευτές; Πώς αισθάνεσαι με τη συνέχεια του ποιοτικού ελληνικού τραγουδιού;

Παρακολουθώ, φυσικά, τα καινούργια πράγματα, οι παραγωγές, όσο περνούν τα χρόνια, αν και δυσκολεύουν οικονομικά οι συνθήκες, είναι όλο και πιο προσεγμένες, κι είναι μοιραίο κάθε εποχή να έχει ανάγκη από τις δικές της δημιουργίες να την αποτυπώνουν και να την εκφράζουν. Γι’ αυτό, άλλωστε, θεωρώ και τις συγκρίσεις με το παρελθόν άτοπες.

Ένας μεγάλος αριθμός ερμηνευτών έχουν συμπαρασταθεί σε νέα παιδιά να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Σε βοήθησαν κάποιοι καλλιτέχνες στα πρώτα σου βήματα;

Βέβαια, είχα την τύχη να έχω βοήθεια και συμπαράσταση. Την παραγωγή στους πρώτους τρεις δίσκους με τους «Όναρ» είχε αναλάβει ο Φίλιππος Πλιάτσικας και σε πολλά επίπεδα είχα τη χαρά και την τύχη να ακούσω συμβουλές από τον Μάνο Ξυδούς και να συμμετάσχω και σε τραγούδια του. Αργότερα, συμμετείχε σε τραγούδι μας ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κι είχαμε πραγματοποιήσει και μια σειρά εμφανίσεων μαζί του. Όμως, είμαι ευγνώμων και για όλες γενικά τις συνεργασίες που είχα τη χαρά να κάνω μέχρι τώρα και, ευτυχώς, είναι πολλές, δισκογραφικά και συναυλιακά, γιατί απ' όλες έμαθα πράγματα και αποκόμισα εμπειρίες.

Το καλό κάνει λιγότερη… φασαρία

Παρακολουθείς την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα; Ποια η άποψή σου για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα; Βλέπεις με αισιοδοξία το μέλλον αυτού του τόπου;

Παρακολουθώ την πολιτική και κοινωνική κατάσταση από μικρή ηλικία, από ανάγκη να καταλαβαίνω, να αποκωδικοποιώ και να έχω συναίσθηση, όσο γίνεται, του τι συμβαίνει γύρω μου. Σίγουρα, δεν έχει υπάρξει εποχή της ανθρωπότητας που να ήταν ιδανική, δεν είναι μόνο τωρινό χαρακτηριστικό. Το ζήτημα είναι, μέσα από τις διεργασίες μεταβολής στις οποίες έτυχε να ζούμε, μέσα από τα πράγματα που ραγδαία αλλάζουν σαν να γκρεμίζεται ό,τι είχαμε δεδομένο μέχρι χθες, μέσα από όλα αυτά που «πληρώνουμε» ξεπλένοντας προηγούμενες «αμαρτίες», να βρίσκουμε τον εαυτό μας και να χτίσουμε κάποια στιγμή, ως κοινωνία, ένα κοινό όραμα ή έστω μια κοινή συνείδηση.

Είμαστε φαινομενικά εγκλωβισμένοι, από τη μια μεριά, σ’ αυτό που λέγεται εικόνα και, από την άλλη, σε μια συνεχή οικονομική, γεωπολιτική και κοινωνική ανασφάλεια. Εντούτοις, ίσως επειδή είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, επιλέγω να παρατηρώ παντού οτιδήποτε καλό. Συνήθως, κάνει λιγότερη φασαρία, μα πάντα είναι εκεί, σε όλους τους τομείς, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους.

Όταν, σε ατομικό επίπεδο, φροντίζει κανείς το προσωπικό του ταξίδι να είναι ανοδικό, γόνιμο, θετικό, ουσιαστικό, συμπονετικό, όταν κάθε άτομο αποζητά την ευδαιμονία, τότε και το σύνολο που θα αποτελείται από τέτοιες μονάδες θα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Αισιοδοξώ κι ονειρεύομαι τέτοιες κοινωνίες στο μέλλον. Ίσως, η «κρίση» που εκδηλώνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας, να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν σκαλοπάτι για κάτι καλύτερο.