Σημερινή

Κυριακή, 16/12/2018
RSS

«Να ονειρευτώ τα όνειρα που άφησα στη μέση»

| Εκτύπωση | 01 Απρίλιος 2018, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: «ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ», ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

«ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ, ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ ΣΟΥΞΕ ΕΥΡΕΙΑΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΟΠΟΥ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΝΤΕΧΝΑ ΕΠΕΝΔΥΕΤΑΙ ΜΕ ΜΕΛΩΔΙΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΚΟΠΟ ΕΧΕΙ ΕΙΤΕ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ ΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΓΕΙΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΚΡΟΑΤΗ»

«Πάντα θαύμαζα την κιθάρα ως μουσικό όργανο και την ευελιξία που προσφέρει σε μια ζωντανή εμφάνιση. Έτσι, μετά που έζησα την εμπειρία του πιάνου σε ζωντανές εμφανίσεις, αναζήτησα κάτι διαφορετικό και συνάμα κάτι που θα ήταν πιο πρακτικό. Είναι αλήθεια, όμως, ότι στο πιάνο έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία, μιας και από αυτό πήρα τα πρώτα αγγίγματα μουσικής»


Λόγια γεμάτα σεβασμό και αξιοπρέπεια. Λόγια του νέου τραγουδοποιού και ερμηνευτή Σταύρου Χριστοδούλου, στο πλαίσιο της σημερινής μας συνέντευξης. Πόσο θετικό, πόσο αισιόδοξο είναι να συναντάς μέσα σε τούτο το γκρίζο τοπίο φωτεινούς ανθρώπους, παιδιά της νέας γενιάς με τόση αγάπη και εκτίμηση για το τραγούδι που βρέθηκε στα χέρια τους από τους μεγάλους Έλληνες δημιουργούς!

Ένας σεμνός, ευγενικός και ήρεμος καλλιτέχνης που, μόλις τον ακούσει κανείς, θα διαπιστώσει αμέσως το ταλέντο και τις ικανότητές του… Επέλεξα να χρησιμοποιήσω ως τίτλο της συνέντευξής του μια φράση από ένα νέο του τραγούδι: “Να ονειρευτώ τα όνειρα που άφησα στη μέση”. Μια χούφτα λέξεις, που εκφράζουν τόσο πολύ τους ανθρώπους της γενιάς τους. Θα τον δείτε συχνά σε μικρούς και μεγάλους χώρους να τραγουδά αγκαλιά με την κιθάρα του ανά την Κύπρο, μόνος ή περιπλανώμενος με τους “Περιπλανώμενους”, ένα μουσικό σχήμα με το οποίο συνεργάζεται για δύο περίπου χρόνια.

“Ως νέος τραγουδοποιός-ερμηνευτής θεωρώ ότι έχω καθήκον να διαφυλάξω το ελληνικό τραγούδι”, μας είπε…

Έπειτα από αυτήν τη συνομιλία, το μόνο που θα ήθελα να πω είναι ότι με καλλιτέχνες όπως αυτό το νέο παιδί, η ελπίδα για την καλή ελληνική μουσική είναι ακόμα ζωντανή!

Ο κάτοχος πτυχίου Μηχανολογίας και Κατασκευαστικής Σταύρος Χριστοδούλου παίρνει μια κιθάρα στην αγκαλιά του και μπαίνει σε μουσικούς δρόμους και λεωφόρους… Πώς καταστάλαξες με αυτές τις δύο ενασχολήσεις; Ποια από τις δύο σε κέρδισε;

Βασικά, ανέκαθεν μια ήταν η μεγάλη μου αγάπη και το τι ήθελα να ασχοληθώ στη ζωή μου, και αυτό είναι η μουσική. Από πολύ μικρός, σε ηλικία πέντε χρονών, όταν και άρχισα τα μαθήματα πιάνου, ήμουν σίγουρος πως δεν θα άφηνα τη μουσική να λείψει από τη ζωή μου. Τώρα, όσον αφορά τη Μηχανολογία, μπορώ να πω ότι ήταν 5 χρόνια ευτυχισμένης συγκατοίκησης με τη μουσική και η απόσταση που έχουμε τώρα μας κάνει και τους δυο ευτυχισμένους.

Ομολογείς ότι είσαι αυτοδίδακτος κιθαρίστας. Γιατί επέλεξες αυτό το μουσικό όργανο;

Πάντα θαύμαζα την κιθάρα ως μουσικό όργανο και την ευελιξία που προσφέρει σε μια ζωντανή εμφάνιση. Έτσι, μετά που έζησα την εμπειρία του πιάνου σε ζωντανές εμφανίσεις, αναζήτησα κάτι διαφορετικό και συνάμα κάτι που θα ήταν πιο πρακτικό. Είναι αλήθεια, όμως, ότι στο πιάνο έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία, μιας και από αυτό πήρα τα πρώτα αγγίγματα μουσικής. Επίσης μου αρέσει συνεχώς να πειραματίζομαι στη μουσική και αναζητώ συνεχώς καινούργιους ήχους. Αυτή μου η ανάγκη με έφερε σε επαφή και με τον μπαγλαμά, τον τζουρά, τη φλογέρα, τη μελόντικα και τελευταίως το κλαρίνο.

Το ελληνικό τραγούδι

Τι σημαίνει ελληνικό τραγούδι για σένα; Ποιο είδος του ελληνικού τραγουδιού αγαπάς και υποστηρίζεις;

Για μένα το ελληνικό τραγούδι είναι αυτό που αντέχει στον χρόνο, που γεννιέται μέσα από την ίδια τη ζωή, μακριά από βιομηχανίες μαζικής παραγωγής και προσωρινών σουξέ ευρείας κατανάλωσης. Είναι εκείνο όπου ο λόγος έντεχνα επενδύεται με μελωδία και που σκοπό έχει είτε να προβληματίσει είτε να ταξιδέψει, ακόμη και να προσγειώσει τον ακροατή. Ως νέος τραγουδοποιός-ερμηνευτής θεωρώ ότι έχω καθήκον να διαφυλάξω το ελληνικό τραγούδι που άντεξε στον χρόνο, να συντηρήσω τη σημερινή του μορφή και να το εξελίξω στο μέλλον σεβόμενος τη διαχρονική του πορεία. Κατ’ επέκτασιν η καλλιτεχνική μου βάση και το τι με εκφράζει είναι η έντεχνη και εναλλακτική μορφή του ελληνικού τραγουδιού, η παραδοσιακή μουσική και το ρεμπέτικο τραγούδι.

Μίλησέ μας για το μουσικό σχήμα με το οποίο εμφανίζεσαι, τους «Περιπλανώμενους»…

Οι «Περιπλανώμενοι» για μένα είναι σαν μια μεγάλη οικογένεια, όπου μαζί μοιραζόμαστε τους ίδιους προβληματισμούς και ιδέες στη μουσική εδώ και σχεδόν δύο χρόνια. Βασικά, είναι ένα κομμάτι από την ψυχή μου. Είναι ένα εξαμελές σχήμα που προσφέρει ακούσματα τα οποία συνδυάζουν στοιχεία ροκ, λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής. Εμφανιζόμαστε σε διάφορες μουσικές σκηνές σε Λευκωσία, Λάρνακα και Λεμεσό. Αυτό που χαρακτηρίζει τους «Περιπλανώμενους» είναι η προσεγμένη επιλογή τραγουδιών, καθώς και η προσέγγιση με απόλυτο σεβασμό στις διασκευές-ενορχηστρώσεις που παρουσιάζουμε στις εμφανίσεις μας.

Σου αρκεί η Κύπρος για την πραγματοποίηση των καλλιτεχνικών σου στόχων; Πέρασε από το μυαλό σου να δοκιμάσεις τις ικανότητες και το ταλέντο σου στην Ελλάδα, όπου γίνονται τόσο πολλά πράγματα στον χώρο της μουσικής;

Εκ των πραγμάτων, η Κύπρος δεν μπορεί να προσφέρει τις ευκαιρίες για ανέλιξη σε έναν νέο καλλιτέχνη. Αυτό αποδείχθηκε αρκετές φορές στο παρελθόν και είναι λογικό, γιατί μιλάμε για μια πολύ μικρή αγορά. Φυσικά, οποιοσδήποτε είναι στον χώρο της μουσικής, θαυμάζει τα πράγματα που γίνονται στην Ελλάδα και προσωπικά θεωρώ ότι, ίσως, για την πλειοψηφία των νέων καλλιτεχνών από την Κύπρο, μια ευκαιρία στην Ελλάδα είναι ένα μεγάλο όνειρο. Σκεπτόμενος κι εγώ αυτό, αποφάσισα ότι, στο άμεσο μέλλον, θα μετακομίσω στην Αθήνα, για να δοκιμάσω και να δοκιμαστώ στον χώρο της μουσικής σε μια μεγάλη αγορά.

Ζώντας με τη μουσική…

Συχνά σε παρακολουθούμε να κινείσαι σε μουσικές σκηνές στην Κύπρο, άλλοτε μόνος σου κι άλλοτε δίπλα από διακεκριμένους καλλιτέχνες. Πώς είναι να ζει ένας μουσικός, όπως εσύ, αποκλειστικά και μόνο με τη μουσική; Είναι εύκολη υπόθεση; Επιβιώνει οικονομικά;

Σίγουρα, το να ζει κανείς μόνο με τη μουσική, απαιτεί πολλή προετοιμασία και πολλές ώρες για πρόβες, είτε με άλλους μουσικούς είτε και μόνος, αλλά αυτό δεν λειτουργεί ποτέ ως ανασταλτικός παράγοντας ως προς το τελικό αποτέλεσμα. Σου δίνει τη δυνατότητα να βρεις χρόνο να ασχοληθείς με αυτό που αγαπάς, να αναζητήσεις χωρίς περιορισμούς την ανάγκη σου για δημιουργία και να είσαι συγκεντρωμένος στον στόχο σου. Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι αυτής της υπόθεσης, είναι, αλήθεια, κάποιες φορές δύσκολο να επιβιώσεις, αλλά ποτέ για μένα δεν ήταν αυτοσκοπός το οικονομικό για να ασχοληθώ με τη μουσική.

Τι αγαπάς από την παλιά ελληνική δισκογραφία;

Υπάρχουν πάρα πολλά έργα που άντεξαν στον χρόνο και πέρασαν μέσα από γενιές. Πραγματικά είναι αριστουργήματα. Προσωπικά ξεχωρίζω το έργο του Μάρκου Βαμβακάρη, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Μάνου Χατζιδάκι και του Μάνου Λοΐζου.

Τι αγαπάς από τη σύγχρονη ελληνική δισκογραφία;

Όπως είπα και πιο πάνω, όπως στην παλιά ελληνική δισκογραφία, έτσι και στη σύγχρονη υπάρχουν πάρα πολλά αξιόλογα έργα. Αν θα έπρεπε, όμως, να διαλέξω μερικά, τότε λέω πως θαυμάζω το έργο του Αλκίνοου Ιωαννίδη, του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του Σωκράτη Μάλαμα.

Στη δισκογραφία

Στο σημείο όπου βρίσκεσαι, με τόση αγάπη γι’ αυτό που κάνεις και με τη μέχρι τώρα εμπειρία σου, πώς φαντάζεσαι τα επόμενά σου καλλιτεχνικά βήματα
αυτήν τη συγκεκριμένη εποχή, σ’ αυτήν την ηλικία, με τις συγκεκριμένες δυσκολίες που βιώνει η ελληνική δισκογραφία; Τι δρομολογείς για το μέλλον, με λίγα λόγια;


Ναι, τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι με τη σύνθεση των δικών μου τραγουδιών σε στίχους και μουσική δική μου. Στο άμεσο μέλλον θα κυκλοφορήσει διαδικτυακά το πρώτο μου τραγούδι με τίτλο «Αναχώρηση» και θα ακολουθήσουν επόμενα τραγούδια αργότερα. Είναι αλήθεια ότι θέλω στο μέλλον να μπορέσω να εκδώσω μια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, γιατί αγαπώ πάρα πολύ τους δίσκους και πιστεύω ότι με ένα άψυχο τραγούδι στο διαδίκτυο δεν μπορείς να μοιραστείς με τον ακροατή όλα όσα θες ως καλλιτέχνης για να γίνει και ο ίδιος ο ακροατής μέρος του δικού σου ταξιδιού. Για μένα, η μαγεία ενός δίσκου είναι όλα μαζί, από το εξώφυλλο, το διάβασμα των στίχων, τους συντελεστές και τις ευχαριστίες. Εύχομαι λοιπόν και εγώ σε κάποια στιγμή να εκδώσω τον δικό μου δίσκο, για να γνωρίσουν οι ακροατές τα τραγούδια μου πιο ολοκληρωμένα.

Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας ένα κουπλέ ή ένα ρεφρέν από ένα από τα νέα σου τραγούδια;

Πριν μοιραστώ μαζί σας το ρεφρέν από το τραγούδι που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό με τίτλο "Αναχώρηση", θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δώσατε να κάνουμε αυτήν την κουβέντα, και επιτρέψτε μου να σας πω το πόσο σημαντικό είναι για μας τους νέους καλλιτέχνες, σε μια πραγματικά δύσκολη εποχή, να μας παραχωρείτε χώρο και χρόνο να παρουσιάζουμε τη δουλειά μας και να επικοινωνούμε γενικότερα με το κοινό.

«Έλα αεράκι να με βρεις και πάρε με να γείρω
Μες στου Μορφέα την αυλή εκεί θέλω να μείνω
Να ονειρευτώ τα όνειρα που άφησα στη μέση
Και στ’ άδικα που έρχονται να μην υπάρχει θέση».

Σου ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Σταύρος Χριστοδούλου γεννήθηκε στο χωριό Λύμπια της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο το 1991 και σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Μεγαλώνοντας σε φιλότεχνη οικογένεια, ο Σταύρος έδειξε από πολύ μικρός την αγάπη του για τη μουσική, ξεκινώντας μαθήματα πιάνου σε ηλικία μόλις πέντε χρονών και συνεχίζοντας στα εννέα του χρόνια με θεωρία της μουσικής και σολφέζ. Όντας ακόμα στο σχολείο, ο Σταύρος άρχισε τους μουσικούς του πειραματισμούς γράφοντας στίχους και συνθέτοντας μουσική, μια συνήθεια που αναζωπυρώθηκε όταν στα δεκαεφτά του χρόνια αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και άρχισε να μαθαίνει ως αυτοδίδακτος.

Από το 2006 έχει συνεργαστεί με αρκετά συγκροτήματα και έχει λάβει μέρος σε συναυλίες καταξιωμένων καλλιτεχνών, όπως ο Μίλτος Πασχαλίδης, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Φοίβος Δεληβοριάς, οι Μπλε, τα Κίτρινα Ποδήλατα, η Ματούλα Ζαμάνη, η Μιρέλα Πάχου, ο Κώστας Μακεδόνας, ενώ επίσης έχει συνυπάρξει επί σκηνής με τον Νίκο Ζιώγαλα και με τον Γιάννη Χαρούλη.

Το 2016 παρακολουθεί μαθήματα βυζαντινής μουσικής και παράλληλα εμφανίζεται σε μικρές και μεγάλες μουσικές σκηνές της Κύπρου με το μουσικό του σχήμα "Περιπλανώμενοι", αλλά και μόνος του, παρουσιάζοντας το εξαιρετικά προσεγμένο πρόγραμμά του. Στις ομαδικές του εμφανίσεις ο Σταύρος χρησιμοποιεί μια ποικιλία μουσικών οργάνων στα οποία είναι αυτοδίδακτος, όπως τη φλογέρα, τον τζουρά, τον μπαγλαμά, τη μελόντικα και τελευταίως το κλαρίνο.

Το 2017 συμμετείχε στο δίσκο “Καλημέρα στην ελπίδα”, ερμηνεύοντας το τραγούδι “Στην Αμμόχωστο”, σε στίχους της Τούλας Κακουλλή και μουσική της Ναταλίας Γρηγορίου.

Αυτήν την περίοδο ζει στην Κύπρο, όπου και ασχολείται αποκλειστικά με τις εμφανίσεις του και με τη συγγραφή και σύνθεση της πρώτης του επαγγελματικής δουλειάς.