Σημερινή

Παρασκευή, 16/11/2018
RSS

Οι Γάτες της Ανδριάνας

| Εκτύπωση | 11 Μάρτιος 2018, 18:00 | Με την Δρα Νίκη Κατσαούνη

Από την ποιητική συλλογή της Ανδριάνας Κροκίδου «Το Ημερολόγιο της Σιαμέζας Γάτας». 2010-2012. Φωτογραφία της ιδίας. Τυπογραφείο

«ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΙΑΜΕΖΑΣ ΓΑΤΑΣ», ΤΗΣ Α. ΚΡΟΚΙΔΟΥ

ΖΕΙ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΣΙΑΜΕΖΕΣ ΓΑΤΕΣ, ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. ΕΙΝΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΣΣΑ ΜΟΥ. ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΑ ΚΑΠΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΟΧΘΕΣ. ΠΗΓΑ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΙΣ ΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΗΠΙΑΜΕ ΤΣΑΪ ΜΑΖΙ. ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΕΥΕΙ -ΚΑΛΑ ΚΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΣ - ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΚΕΪΚ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΘΕΗ ΚΙ ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΜΟΝΟ ΗΘΙΚΗ- ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΡΙΣΤΟ-ΤΕΛΙΚΑ ΛΙΓΟ ΣΚΑΜΠΑΖΩ

Στον πολύ μικρό δρόμο μας τα αυτοκίνητα αναπτύσσουν ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφιονισμένα, λες και κυνηγούν τις γάτες, που τόσα χρόνια εδώ, δεν ανακάλυψαν ακόμα τον τροχό!


ΣΚΗΝΙΚΟ: Μια σύγχρονη γειτονιά στη Λευκωσία έχει λογιών - λογιών ανθρώπους, εγκιβωτισμένους σε μικρές σχετικά πολυκατοικίες και μερικές μονοκατοικίες. Η γειτονιά μας έχει πολλούς γάτους, μερικούς σκύλους και ελάχιστα παιδιά. Έχει και μια πολύ μεγάλη εκκλησία. Τώρα κτίζεται μια πολυκατοικία στο απέναντι οικόπεδο. Ο θόρυβος με όλα τα πιο πάνω κτίσματα, κτήσεις, καμπάνες και κομπρεσέρ είναι εκκωφαντικός. Παρατηρώ ότι τα αυτοκίνητα που μου κλείνουν συχνά την είσοδο περιορίζονται συνήθως σε ακριβές γερμανικές μάρκες, σπανίως γιαπωνέζικες, ή μικρά. Αναπτύσσουν αναίτια ταχύτητα και δεν την «κόβουν» όταν ξεπροβάλλει γατί. Τουναντίον! (Μαζεύουμε συχνά ματωμένα πτώματα ζώων).

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ φύγαν πια ανεπιστρεπτί, αλλά μας επισκέπτονται Χριστούγεννα ή/ Πάσχα, μια μονοκατοικία ενοικιάζεται σε πρεσβεία, κάνεις λίγον καιρό να καταλάβεις από ποια χώρα από το διψήφιο νούμερο στο CD των πινακίδων τους. Είχαμε έναν πρέσβη από τον Κόλπο, έναν στρατιωτικό ακόλουθο της Γαλλίας κι έναν σύμβουλο Α’, κράτους Κεντρικής Ευρώπης, με δύο όμορφα τετράξανθα αγοράκια που μέσα σ’ έξι μήνες μάθανε φαρσί τα Εγγλέζικα. Κρίμα.

Θα μπορούσαν οι διπλωμάτες να μαθαίνουν τη γλώσσα του τόπου όπου στέλνονται. Τι νόημα να μαθαίνεις Εγγλέζικα εκεί όπου μιλούν Ελληνικά - ‘’τσάρτα - πάρτα’’, πια, έστω, ‘’το πιο καλύτερο’’ και ‘’χθες βράδυ έχουν αποφασίσει’’, και ‘’αυτές οι απολύσεις… ανακλήονται’’- αντί ανακαλούνται ! Η Καλυψώ (γάτα) ήξερε 10 λέξεις Ελληνικά μαζί με τα Σιαμέζικά της και καμιά-δυο εγγλέζικες, γιατί τα παιδιά της γειτονιάς τής μίλαγαν στην ξένη γλώσσα, αφού ολοφάνερα ‘’ήταν μία γάτα ξένη’’.

ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ που έτρεχα να περιμαζέψω τρία ρέμπελα γατιά στο απέναντι εργοτάξιο, μην τα φάει κάνας τροχός την ώρα που διασταυρώνουν τον δρόμο της εκκλησίας. Στον πολύ μικρό δρόμο μας τα αυτοκίνητα αναπτύσσουν ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφιονισμένα, λες και κυνηγούν τις γάτες, που τόσα χρόνια εδώ, δεν ανακάλυψαν ακόμα τον τροχό! Την είδα, λοιπόν, να κάθεται και να ταΐζει τις γάτες της γειτονιάς, τις ‘’κοινόχρηστες’’ και άστεγες. Χαμογελάσαμε συνωμοτικά, η μια στην άλλη, κι ακούσαμε τη γάτα της, τη Σιαμέζα Ζίζι, να μας μιλά αποκαλυπτικά, σε στρωτά Ελληνικά:

Σήμερα μπήκα σε ξένα χωράφια
Θυμάστε που σας είπα ότι θα έβγαινα στην αυλή;
Παρ’ ολίγον να πάθω η δόλια συγκοπή.

Πήδηξα στο απέναντι χωράφι
κι ήταν ο σκύλος δεμένος
χωρίς νερό και τροφή
χωρίς άλλη ψυχή κοντά

Και εξαγριωμένος με μένα ή τα αφεντικά
που τον έδεσαν και τον άφησαν να ψοφήσει εκεί
σαν σκυλί - δεν ξέρω -

Σαν άνθρωπος έπρεπε να πω, γιατί σκυλί είναι...

(Μέρα Πέμπτη, σελ. 16, από την Ποιητική Συλλογή ‘’Το Ημερολόγιο της Σιαμέζας Γάτας, Ανδριάνας Κροκίδου, Λευκωσία, 2010-2012 ).

Μαζί της δε χρειάζεται να πεις πολλά. Τα μάτια της είναι βαθιά μα φέγγουν λύπη, κι η φωνή της παιδική, λες και ετοιμάζεται να τραγουδήσει, ‘ματζόρε’. Καλυμμένη στα σκούρα και μαλακά, ‘μινόρε’.

Και δεν φοβάται να αποκαλυφθεί:

Αραδιασμένα στη σειρά
τα χρόνια της ζωής μας
στρατιώτες στη μάχη πέσανε
αύτανδρα στη ρουτίνα βυθίστηκαν
(ό.π. σελ 36).

Ή να πει τι σημαίνει, άλλη μια μέρα ‘’Στο Γραφείο’’, με τη ρίμα... ματαία: σελ. 22

Ατέλειωτη, μουντή δουλειά
τα ίδια και τα ίδια καθημερινά
στοιβαγμένες κόλλες
και ο κόσμος στην ουρά...

Με ‘’Πισω-Γυρίσματα’’ μουλωχτά, μισο-ανείπωτα, να ριμάρουν ‘τυχαία’: σελ. 41

Τα παιδικά μου χρόνια επαναλαμβάνονται πάλι
φωνακτά και μου έχουν πάρει το κεφάλι.

Πρέπει να μάτωσε, να κρύωσε πολύ, για να διακονεί αντί να δέχεται: σελ. 42

Όταν πάψεις να πολεμάς
θα μάθεις ν’ αγαπάς.
Όταν πάψεις μόνο να ζητάς
θα μάθεις να ρωτάς
‘’τι κάνει ο διπλανός μου εαυτός
είναι απόψε αρκετά ζεστά;’’

Και ξέρει τη ‘’Ζωή’’ που επέλεξε: σελ 43

Γεια χαρά όμορφα παιδιά
που περνιέστε για άσχημα πουλιά
μα είστε κύκνοι στα κλουβιά!

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ, ξανά και ξανά. (Τι ‘’μεταρρυθμίσεις’’ στην ολική απορρύθμιση)!

Είδα προχθές στο δημόσιο ιατρείο μιαν από τις καλύτερες μου μαθήτριες που έγινε καθηγήτρια, διευθύντρια, επιθεωρήτρια, πάω στοίχημα από τις καλύτερες.

Μου ’πε, ‘’Δεν νοσταλγώ ούτε μια μέρα από τότε. Ούτε μια μέρα: Ουδείς αναντικατάστατος’’, μου είπε.

Όμως, ξέρω πως ήταν, γιατί: Η μάνα μου η Αθηνά μου ’λεγε συχνά:

‘’Μία σ’ έχω’’. Μα είχε... τέσσαρες από μας! Μα... μια (και) μια! ‘’Δεν υπάρχει πλάσμα που δεν είναι αναντικατάστατο’’, της είπα. Γιατί όλα είναι μοναδικά, διαφορετικά. Σαν τα παιδιά, τους ‘’κύκνους στα κλουβιά’’, που λέει η Ανδριάνα, ξέροντας η ίδια τα ίδια, με την... Αθηνά. Έχω στα χέρια μου τη συλλογή της που δείχνει ότι: Η Αθηνά Κροκίδου γεννήθηκε στην Πάφο το 1956. Γράφει από μικρή. Βραβεύθηκε σε διαγωνισμούς ποίησης και δοκιμίου...

Σπούδασε Δημοσιογραφία στην Κύπρο και Νομικά στην Αθήνα.

Έχει εκδώσει πέντε συλλογές. Αυτήν εδώ επιμελήθηκαν η Ελένη Κωνσταντινίδου και η Δέσπω Νικολαΐδου.

Τυπώθηκε πολύ ωραία από Stergenakis Digital Printing Ltd. Ζει στη Λευκωσία με τρεις Σιαμέζες γάτες, και εργάζεται στο Δημόσιο. Είναι γειτόνισσά μου. Την γνώρισα κάπως καλύτερα προχθές. Πήγα και γνώρισα τις γάτες της και ήπιαμε τσάι μαζί. Ξέρει και μαγειρεύει -καλά κι ας είναι χορτοφάγος - φτιάχνει κέικ, είναι ένθεη κι εγώ χωρίς θρησκεία, μόνο Ηθική-Αισθητική-Πολιτική, Αριστο-τελικά λίγο σκαμπάζω. ‘’Δεν υπάρχει συγχώρεση’’, της λέω. Με συγχωρεί!!! Μιλήσαμε σαν καλές γειτόνισσες, που κάνουν το δικό τους χωριό. Στη γειτονιά μας. Η Ανδριάνα Κροκίδου, η φωτεινή ποιήτρια, κι η σκότεινη, εγώ!

Υ.Γ. Πρόσεξα ότι η Ανδριάνα κινείται παντού και κάνει τα πάντα σε τροχοκάθισμα, γιατί είναι παραπληγική. Σχεδόν σου διαφεύγει από αναισθησία. Αν δεν ξέρεις πολλά από πόνο και μόνιμη ταλαιπωρία.

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΙΑΟΥΝΗ
Kριτικός Πολιτισμού και Πολιτικής