Σημερινή

Τετάρτη, 26/09/2018
RSS

«Η μετάδοση μουσικής είναι μια πολιτιστική διαδικασία»

| Εκτύπωση | 25 Φεβρουάριος 2018, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

Ο ΚΥΠΡΙΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΑΔΜΗΤΟΣ ΠΙΤΣΙΛΛΙΔΗΣ ΣΤΗ «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΓΕΜΑΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΑΤΟΡΘΩΝΟΝΤΑΣ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΟΥΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ

«Έγινα επαγγελματίας μόνο και μόνο για να εξασφαλίζω τα μέσα που θα μου επιτρέπουν να παίζω μουσική με τον τρόπο που την απολαμβάνω»


Ένας από τους πιο σημαντικούς Κύπριους μουσικούς, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής δισκογραφίας, είναι ο Άδμητος Πιτσιλλίδης. Γεννήθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο καλλιτέχνες και συνέχισε την οικογενειακή παράδοση με έμφαση στη μουσική, κατορθώνοντας να θεωρείται σήμερα ένας από τους πιο καταξιωμένους καλλιτέχνες του χώρου. Ο Άδμητος επιλέγει τις συμμετοχές του με μεγάλη προσοχή. Είναι καλός γνώστης των μουσικών πραγμάτων του τόπου μας, με εποικοδομητική άποψη σε ό,τι αφορά τον πολιτισμό και όχι μόνον!

Άδμητε, είσαι ένας μουσικός που ξόδεψε όλα τα χρόνια της ζωής του στη Λεμεσό. Γιατί αυτή η επιμονή με την πόλη αυτή;

Η απάντηση είναι απλή. Αγαπώ το περιβάλλον της και ζουν εδώ αγαπημένα πρόσωπα. Δεν αφήνω ποτέ ό,τι αγάπησα. Και επειδή ποτέ δεν σκέφτηκα τη διαδικασία της καριέρας (αφού η σχέση μου με τη μουσική είναι άλλη), δεν είχα κάποιον σημαντικό λόγο να φύγω.

Κατάγεσαι από μια μουσική οικογένεια. Τι ήταν το πιο δυνατό στοιχείο από το οικογενειακό σου περιβάλλον που σε ώθησε να ακολουθήσεις τον δρόμο της μουσικής;

Αντί «μουσική οικογένεια» θα έλεγα μάλλον οικογένεια με αγάπη στον πολιτισμό και τις τέχνες. Ο πατέρας μου Μιχάλης ήταν συγγραφέας, ο μεγαλύτερος αδελφός μου Γιώργος ήταν ζωγράφος, ο δεύτερος αδελφός μου Λεωνίδας θεωρήθηκε παιδί θαύμα στο τραγούδι και η μητέρα μου ανελλιπώς τραγουδούσε εκπληρώνοντας τα… οικοκυρικά καθήκοντά της (έτσι ήταν τότε).

Παρ’ όλο που ασχολήθηκα και αγαπώ όλα τα προαναφερόμενα είδη τέχνης, μπορώ να πω ότι καταλυτικό ρόλο για να επιλέξω τον δρόμο της μουσικής έπαιξαν δύο παράγοντες: ο πρώτος ήταν η φροντίδα του πατέρα μου ώστε στο σπίτι να ακούγονται από τα ηχεία του φωνογράφου μας μουσικές που μας ερεθίζουν να θυμόμαστε και όχι αυτές που επιδιώκουν να ξεχνούμε. Ο δεύτερος παράγοντας ήταν η επαγγελματική ενασχόληση του αδελφού μου Λεωνίδα σε μικρή ηλικία. Πολλές φορές για τις πρόβες του με φώναζε να κάνω δεύτερες φωνές και αυτό για μένα στην ηλικία των 6-7 χρονών ήταν κάτι σαν σημαντική πρακτική εξάσκηση στη μουσική αρμονία.

Τυχαίνει να είσαι ένας από τους μουσικούς με τις πιο πολλές ίσως εμφανίσεις στα μουσικά πράγματα της Κύπρου. Το επάγγελμα του μουσικού είναι ένα αξιοπρεπές επάγγελμα; Ένας μουσικός μπορεί να ζει αξιοπρεπώς ασχολούμενος μόνο με τη μουσική με ένα καλό εισόδημα;

Κατ’ αρχήν δεν έχω κάποια στοιχεία για το αν είμαι ο μουσικός με τις πιο πολλές εμφανίσεις και επίσης εξαρτάται σε ποιον μουσικό χώρο αναφέρεσαι. Υπάρχουν μουσικοί που εμφανίζονται 5 και 6 φορές κάθε εβδομάδα. Εγώ δεν είμαι σε θέση να ακολουθώ αυτόν τον ρυθμό. Πιστεύω ότι πουθενά στον κόσμο οι μουσικοί δεν κερδίζουν εισόδημα για να ζουν αξιοπρεπώς, εκτός βέβαια των ούτω καλουμένων «ονομάτων». Εγώ, για παράδειγμα, ασχολούμαι με διάφορα άλλα πέριξ της μουσικής και πέραν των εμφανίσεων για να εξασφαλίζω το όποιο εισόδημά μου.

Πολλοί από τους Κύπριους μουσικούς και ερμηνευτές μας καταφεύγουν στην Αθήνα για να πραγματοποιήσουν τα καλλιτεχνικά τους όνειρα. Γιατί δεν κατάφερε η Κύπρος να παράγει μια μικρή μουσική βιομηχανία;

Η Κύπρος είναι μια μικρή χώρα που μέσα στη ιστορία χιλιάδων χρόνων ευτύχησε να είναι αυτοδιοικούμενη μόνο για τέσσερα (1960-1963). Την υπόλοιπη περίοδο τελούσε και τελεί υπό κατοχήν. Ίσως μια νοοτροπία υποτέλειας μάς οδήγησε στον μιμητισμό θεωρώντας τα αλλότρια ως ανώτερα και ταυτόχρονα υποτιμώντας τα δικά μας. Αν δεν έχεις εθνική μουσική παραγωγή δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης εθνικής μουσικής βιομηχανίας, τουλάχιστον σημαντικής.

Πώς μεταφράζεις το γεγονός ότι η προσέλευση Ελλαδιτών καλλιτεχνών από την Ελλάδα στην Κύπρο έχει διπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια; Πιστεύεις ότι αυτό είναι μόνο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα;

Σίγουρα η οικονομική κρίση έπαιξε τον ρόλο της, δεν είμαι όμως σε θέση να γνωρίζω αν μόνο σε αυτήν οφείλεται το φαινόμενο. Με λύπησε όμως να διαπιστώσω ότι αξιόλογοι ερμηνευτές για να κερδίσουν ένα μεροκάματο υποχρεώθηκαν -ή αν θέλεις: επέλεξαν- να έρθουν κάποιες φορές εδώ για να συμμετάσχουν σε «αρπαχτές» χωρίς επιμέλεια ή ιδιαίτερο μουσικό ενδιαφέρον. Κρίμα! Η αύξηση στην «κάθοδο» καλλιτεχνών όμως δεν αφορά μόνον τους εξ Ελλάδος προερχόμενους αλλά πανταχόθεν. Και αυτό λόγω του ότι η δική μας οικονομία, όχι μόνον η υλική αλλά και η πολιτιστική, κατόπιν πολιτικής απόφασης υποχρεώθηκε να εξαρτάται από τις εισαγωγές.

Θαρρώ ότι παρακολουθείς το φαινόμενο των τελευταίων ετών στην ελληνική και την κυπριακή τηλεόραση, όπου σωρεία νέων παιδιών, ανάμεσα στα οποία και πολλά Κυπριόπουλα, δοκιμάζουν τις φωνητικές τους ικανότητες μέσω εκπομπών-διαγωνισμών, στα λεγόμενα reality shows. Πες μας την άποψή σου γι' αυτό το φαινόμενο.

Δεν παρακολουθώ τις εκπομπές στις οποίες αναφέρεσαι, επειδή δεν με αφορούν. Ο καθένας βρίσκεται στον χώρο της τέχνης για τους λόγους του. Άλλοι επειδή νιώθουν την ανάγκη της έκφρασης, άλλοι επειδή νιώθουν την ανάγκης της προβολής κ.λπ. Να προβάλω την έκφρασή μου, ναι. Να προβληθώ όμως χάριν προβολής δεν με αφορά και γι’ αυτό τις αντίστοιχες εκπομπές δεν τις παρακολουθώ. Δεν μέμφομαι όμως οποιονδήποτε συμμετέχει στις εν λόγω εκπομπές.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που θέλουν μέσα από το τραγούδι να επικοινωνήσουν με το κοινό και δεν βρίσκουν άλλον τρόπο. Ας μη νομίζουν όμως ότι μια βράβευση σε κάποιαν από τις εκπομπές είναι σημαντική για τη μουσική. Πέραν τούτου, ενδιαφέρομαι και παρακολουθώ τις δραστηριότητες νέων ερμηνευτών όπως είναι η Κατερίνα Παράσχου, ο Ανδρέας Ελεσνίτσαλης και ο Πάρης Παράσχος (αναφέρω αυτούς με τους οποίους έχω συνεργαστεί ενώ υπάρχουν και άλλοι), το ταλέντο και η πορεία των οποίων μου επιτρέπει να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον.

Ποια είναι η άποψή σου για τη μουσική που ακούς στα κυπριακά ραδιόφωνα;

Από τη στιγμή που έστω και ένας σταθμός μεταδίδει μουσική που ανταποκρίνεται στη δική μου αισθητική, δεν δικαιούμαι να γκρινιάζω, εφ’ όσον έχω επιλογή να μην ακούω τους υπόλοιπους. Αυτό λοιπόν είναι για μένα το πιο σημαντικό. Να υπάρχει η δυνατότητα της επιλογής (και υπάρχει). Όμως διαπιστώνω το εξής πρόβλημα με τις μουσικές εκπομπές στην κυπριακή ραδιοφωνία: Την έλλειψη μουσικών παραγωγών με κριτική τοποθέτηση και δική τους αισθητική άποψη. Έτσι οι πλείστοι (εννοείται ότι υπάρχουν και οι εξαιρέσεις) παραγωγοί μεταδίδουν τη μουσική που θεωρούν ότι «πουλά».

Η μετάδοση μουσικής όμως είναι μια πολιτιστική διαδικασία, όχι εμπορική πράξη. Αποστολή του μουσικού παραγωγού είναι να διαμορφώνει μουσική αισθητική, όχι να εξυπηρετεί τους μάνατζερ των καλλιτεχνών. Θέλω όμως να προσθέσω ότι το θέμα αφορά επίσης και την τηλεόραση, όπου οι αντίστοιχες επιλογές είναι δυστυχώς ακόμα λιγότερες.

Προωθούνται οι Κύπριοι δημιουργοί και ερμηνευτές στα κυπριακά ραδιόφωνα;

Το θέμα με τα Μέσα αντικατοπτρίζει και την ευρύτερη διαδικασία της λεγόμενης show biz. Οι εταιρείες και οι ατζέντηδες καθορίζουν το παιχνίδι και δίνουν άμεσες ή έμμεσες οδηγίες για το τι πρέπει να προβάλλεται. Ελάχιστοι είναι οι παραγωγοί -αναφέρω π.χ. τον Κώστα Σωτηρόπουλο- που μεταδίδουν τη μουσική που η αισθητική τους θεωρεί αξιόλογη αντί να μεταδίδουν ό,τι θεωρείται "in".

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται κυρίως και η προώθηση (αν και δεν συμμερίζομαι την έννοια) των Κυπρίων δημιουργών. Αν θεωρούνται "in", προβάλλονται. Βέβαια η στήριξη των καλλιτεχνών στην Κύπρο (όπως και στην Ελλάδα) ίσως να εξαρτάται και από άλλους παράγοντες, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις ισχυρίστηκε με μια περίφημη δήλωσή του, την οποία δεν θα επαναλάβω εδώ. Ο νοών νοείτω!

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι άμεσα στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας, τι θα ήταν αυτό;

Αυτό που θέλω να αλλάξω στα πολιτιστικά δρώμενα, αφορά στην επέκτασή του σ' όλη την κοινωνική διαδικασία του τόπου και ονομάζεται Δημιουργία. Έχουμε ως κοινωνία εγκαταλείψει την παραγωγή σε όλους τους τομείς: Γεωργία, Βιομηχανία (έστω ελαφρά), Πολιτισμός. Μας επιβλήθηκε -και βέβαια αποδεχτήκαμε- μια πολιτική διαδικασία μη παραγωγής. Μας είπαν ότι είναι ασύμφορο να παράγουμε επειδή δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε άλλες χώρες στις εξαγωγές. Μας είπαν ότι εμείς πρέπει μόνο να προσφέρουμε υπηρεσίες, να διεκπεραιώνουμε, όχι να παράγουμε.

Παρέλειψαν όμως να αναφερθούν στην αυτάρκειά μας ως πολιτείας. Η παραγωγή δεν αφορά μόνο την εξαγωγή. Αφορά πρωτίστως τη μη εξάρτησή μας από τρίτους. Έτσι αυτό που θα ήθελα να αλλάξω και μάλιστα δραστικά είναι την αλλαγή πλεύσης όσον αφορά την επένδυση της πολιτείας προς όλους τους τομείς και, όσον αφορά την ερώτησή σου, προς τον πολιτισμό. Πρώτα μέσω της διαφύλαξης της κληρονομιάς και στη συνέχεια με ενθάρρυνση της παραγωγής. Αυτές, κατά την άποψή μου, πρέπει να είναι οι προτεραιότητες μας.

Ποια είναι τα άμεσα καλλιτεχνικά σου σχέδια;

Τα άμεσα καλλιτεχνικά σχέδιά μου είναι πολύ απλά: Να συνεχίσω να παίζω μουσική, ιδιαίτερα με την ομάδα μου που αποτελείται από πολύ αξιόλογους μουσικούς, με τους οποίους μας ενώνουν κοινές επιδιώξεις μουσικής έκφρασης. Δεν κάνω σχέδια βασισμένα σε μια πορεία καριέρας, επειδή ποτέ δεν με αφορούσε αυτή η διαδικασία. Έγινα επαγγελματίας μόνο και μόνο για να εξασφαλίζω τα μέσα που θα μου επιτρέπουν να παίζω μουσική με τον τρόπο που την απολαμβάνω. Ο επαγγελματισμός δηλαδή για μένα είναι μέσον, όχι σκοπός. Αυτή είναι η σχέση μου με τη μουσική!..

Βιογραφικό

Ο Άδμητος Πιτσιλλίδης γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1960. Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον που αποτελείτο από μουσικολάτρεις και ανθρώπους του πνεύματος από την πλευρά του πατέρα του Μιχάλη, ψαλτάδες και χορευτές από την πλευρά της μητέρας του Ελευθερίας, έμαθε από πολύ νωρίς να θεωρεί τη μουσική και το τραγούδι ειδικότερα, μέρος της καθημερινής δραστηριότητάς του. Στη συνέχεια απέκτησε μουσική παιδεία στην κιθάρα από τους Νίκο Παπασάββα, Ζωούλα Μάρκου Παϊσάνου και Istvan Androvic, επιτυγχάνοντας το “Pefrormer’s Certificate” του TRITINY COLLEGE του Λονδίνου.

Το 1994 άρχισε να εργάζεται σαν ενορχηστρωτής με το δικό του Μουσικό Σχήμα. Έκτοτε παρουσιάστηκαν σε αρκετές συναυλίες με διάφορους άλλους Κυπρίους καλλιτέχνες από τον μουσικό χώρο, όπως είναι ο Λεωνίδας Πιτσιλλίδης και ο Ευαγόρας Καραγιώργης και σχήματα όπως οι χορωδίες του ΑΡΗ Λεμεσού, Λέανδρου Σίταρου, ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ και της ΔΙΑΣΤΑΣΗΣ. Στη συνέχεια συνεργάστηκε σε συναυλίες, σαν ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας, με τους: Μαρίζα Κωχ, Μαρία Δημητριάδη, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Δημήτρη Μπάση, Κώστα Μακεδόνα, Μανώλη Μητσιά, Μιχάλη Βιολάρη, Βασίλη Λέκκα, Αλίκη Καγιαλόγλου, Λουκιανό Κηλαηδόνη, Μανώλη Λιδάκη, Νένα Βενετσάνου, Βασίλη Σαλέα, Παντελή Θαλασσινό, Μελίνα Ασλανίδου, Κώστα Χατζή, Δέσποινα Ολυμπίου, Γεράσιμο Ανδρεάτο, Γιώτα Νέγκα, Φωτεινή Βελεσιώτου, Χαράλαμπο Γαργανουράκη, Πέτρο Γαϊτάνο, Κώστα Χατζηχριστοδούλου, Μπάμπη Τσέρτο, Ειρήνη Τουμπάκη, Μαρία Αναματερού, Γιώργο Νταλάρα και Γλυκερία.

Ανέλαβε επίσης και την ευθύνη της προετοιμασίας και διεύθυνσης ορχηστρών που συνόδευσαν τους διεθνούς φήμης τραγουδιστές Demis Roussos και Vicky Leandros αλλά και στο εσωτερικό, όπως π.χ. για τη συναυλία - ανθολογία τραγουδιών του στιχουργού Πόλυ Κυριάκου. Ο Άδμητος έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις της ΕΘΑΛ, του Θεάτρου ΣΚΑΛΑ, και της παιδικής σκηνής ΤΟ ΜΕΛΙΣΣΙ, μουσική για την τηλεοπτική σειρά «Εγώ η Λητώ Δομέστικα», τραγούδια, και μουσική για μπαλέτο.

Δισκογραφικά συμμετείχε στον δίσκο του Βάσου Αργυρίδη «Στην χώραν π’ αναγιώθηκα» σε ποίηση των Βασίλη Μιχαηλίδη, Δημήτρη Λιπέρτη, Μιχάλη Πιτσιλλίδη, Μιχάλη Πασιαρδή, Ανδρέα Παράσχου και Χριστίνας Πισή. Επίσης με το σχήμα του ηχογράφησε για τις ανάγκες της κυπριακής τηλεόρασης και του BBC και έχει στο ενεργητικό του μουσικές εμφανίσεις στην Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία, Ελβετία, Αίγυπτο και Ελλάδα.