Σημερινή

Δευτέρα, 25/03/2019
RSS

Αποσχιστικά κινήματα και ψευδοκράτος

| Εκτύπωση | 12 Νοέμβριος 2017, 18:00 | Της Χρυσοθέμιδας Χατζηπαναγή

34 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΣΧΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΕΔΑΦΟΣ

ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Η Ε.Ε. ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΜΕ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ, ΟΠΩΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΣΧΙΣΤΙΚΗ ΔΙΧΟΤΟΜΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΧΙΚΩΝ ΤΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ;

Η Ε.Ε. σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο καλείται να διαδραματίσει τον πολλαπλό συνενωτικό και συναινετικό της ρόλο: μη εφαρμόζοντας απλώς υψιπετείς συμβάσεις και ποινικούς κώδικες, αλλά λυσιτελείς ανθρωποκεντρικές πολιτικές αποκεντρωτικής διαχείρισης των Ευρωπαίων πολιτών της


Οι πρωταγωνιστές της πρόσφατης αποσχιστικής απόπειρας για μονομερή κήρυξη ανεξαρτησίας στην Καταλωνία έσπειραν παρανόμως τους ανέμους του αυταρχικού εξτρεμισμού τους και θέρισαν θύελλες αντιδράσεων, παρότι τη συνταγματική νομιμότητά τους, ομολογουμένως, επισκίασαν προς στιγμήν στα μάτια της κοινής γνώμης τα βίαια κατασταλτικά μέτρα της ισπανικής Αστυνομίας κατά των διαδηλωτών. Ενός μαζικού πλήθους με σημαίες και συνθήματα, που δεν εμποτίστηκε μόνο στο παρελθόν από μεγαλεπήβολα ιδεολογήματα εθνικιστικών φανατισμών, αλλά και στο παρόν αφέθηκε αφελώς να εμπαίζεται από τις άκριτες υποσχέσεις και τις νεφελώδεις ψευδαισθήσεις τού ήδη καθαιρεθέντος ηγέτη τους.

Η απάντηση-κόλαφος, ωστόσο, της Ισπανίας διά του πρωθυπουργού της Μαριάνο Ραχόι προς τον Πουτζδεμόν και τους επίδοξους αυτονομιστές συνοδοιπόρους του της τοπικής κυβέρνησης φαίνεται ότι ενορχηστρώθηκε δραστικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο ποτέ άλλοτε. Πέρα από το αντιφατικά οξύμωρο μιας διασπασμένης Ένωσης και της αυτοαναίρεσής της, θα ήταν συνάμα δυσοίωνο το μέλλον της επιβίωσής της σε ένα ντόμινο αποσχιστικών εξελίξεων από τις περιφερειακές ευρωμεσογειακές περιοχές μέχρι τις βόρειες εσχατιές της, αρχής γενομένης με το Brexit.

Καθότι οι ισχυρότερες χώρες θα πρέπει να έχουν συνειδητοποιήσει ότι ο συνωμοτικός αναχρονισμός του κατακερματισμού των ασθενέστερων μπορεί να αποφέρει παροδικά οφέλη από την οικονομικο-πολιτική τους ομηρεία, επωάζει όμως εξαμβλωματικά μορφώματα και μολυσματικούς ιούς, που έχουν τη φυγόκεντρη δύναμη της εξάπλωσης δίκην πανδημίας.

Θλιβερή κατ’ αρχήν η αναδρομή στη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και ειδικότερα στο Κόσοβο, που κήρυξε το 2008 μονομερή ανεξαρτησία, ύστερα από την απόσχισή του από τη Σερβία και την επίθεση των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων εναντίον της. Παρά την προσφυγή στον ΟΗΕ, το νέο «κρατικό κατασκεύασμα» αναγνώρισαν οι ΗΠΑ, Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία, ενώ άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου μαζί με τη Ρωσία και την Κίνα, θεωρούν την απόσχιση παράνομη. Καίτοι το 2010 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάνθηκε πως δεν αντίκειται στη διεθνή νομοθεσία, δεν έπαψε μέχρι τις μέρες μας να αποτελεί διαφιλονικούμενη εστία ανάφλεξης μεταξύ Αλβανών και Σέρβων.

Ενεργά ηφαίστεια

Η αγωνία των κεντρικών κυβερνήσεων με επίκεντρο τις Βρυξέλλες επιτείνεται σήμερα από τις ενδεχόμενες εκρήξεις ενεργών ηφαιστείων είτε βραδυφλεγών τοξικών βομβών, εφόσον δεν είναι σχήμα λόγου ο από ετών εκκολαπτόμενος κίνδυνος της αποσύνθεσης του μεταπολεμικού κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου με εναργή συμπτώματα από τις στρατηγικές λιτότητας κατά τα τελευταία έτη της οικονομικής κρίσης.

Τα επείγοντα προβλήματα των εταίρων τους και τα επιτακτικά αιτήματα των πολυσύνθετων αναγκών τους, παρά τις ιδιαιτερότητες και τις ουσιώδεις διαφορές τους, συναιρούν την κοινή συνισταμένη αλληλένδετων δυναμικών διεκδικήσεων: την υπεράσπιση οικονομικών συμφερόντων και την επανεθνικοποίηση, τουτέστιν την αναβίωση της εθνικής ή εθνοτικής κυριαρχίας έναντι της κυριαρχίας του κράτους ως θεσμικής οντότητας σε μια συγκεκριμένη εδαφική επικράτεια.

Έτσι, η Ε.Ε. σε κρατικό και διακρατικό επίπεδο καλείται να διαδραματίσει τον πολλαπλό συνενωτικό και συναινετικό της ρόλο: μη εφαρμόζοντας απλώς υψιπετείς συμβάσεις και ποινικούς κώδικες, αλλά λυσιτελείς ανθρωποκεντρικές πολιτικές αποκεντρωτικής διαχείρισης των Ευρωπαίων πολιτών της· καλλιεργώντας την υγιή εθνική συνείδηση σε μιαν Ευρώπη της πολυπολιτισμικότητας, των εθνών, των εθνοτήτων και των λαών, θα αμβλύνει δογματικούς εθνικισμούς και θα αποτρέψει μισαλλόδοξα αποσχιστικά κινήματα.

Είτε προβάλλουν τον «πολιτειακό πατριωτισμό» στη Σκοτία και οι ακροαριστεροί εθνικιστές Βάσκοι τη «Βασκική Πατρίδα και Ελευθερία» (ΕΤΑ), είτε κραδαίνουν τη «Νέα Φλαμανδική Συμμαχία» (NVA) στην ολλανδόφωνη Φλάντρα είτε ο εθνικισμός μεταλλάσσεται σε ποικιλώνυμα σχήματα και σύμβολα παραδοσιακής ή καινοφανούς εντοπιότητας: σε επαρχίες της Βόρειας Ιταλίας, στη Βαυαρία, στη Βρετάνη της Γαλλίας, στη Φριζία της Ολλανδίας, στη Σαρδηνία, στην Κορσική και αλλαχού της Ευρώπης.

Ουδεμία σχέση, βεβαίως, έχουν οι έκδηλες κινητοποιήσεις και οι υποβόσκουσες αποσχιστικές τάσεις έως και των πλέον ακραίων εθνικιστικών κινημάτων με το ψευδοκράτος του κατοχικού καθεστώτος, που με την αναισχυντία του Αττίλα και τη μέθη των μεχμετζίκ της εισβολής θα γιορτάσει προσεχώς τα 34 χρόνια από την παράνομη ανακήρυξή του, τη μεγαλύτερη και διαρκέστερη αποσχιστική παρανομία σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Με δόλιους επεκτατικούς σχεδιασμούς και υποχθόνιες μεθοδεύσεις, προς επίτευξη των μακροπρόθεσμων γεωστρατηγικών στόχων της Τουρκίας, ο τότε εγκάθετός της κατοχικός ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς δεν βεβήλωνε μόνον τα ιερά και τις πατρογονικές εστίες των κατεχομένων εδαφών μας με μια τέτοια παράνομη πράξη που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε από τη διεθνή κοινότητα, αλλά και εδραίωνε de facto τα νέα τετελεσμένα.

Την αρχή της διχοτόμησης και της τουρκοποίησης του βόρειου τμήματος της πατρίδας μας διά του συνεχούς εποικισμού για την ενσωμάτωσή του ως προτεκτοράτου της Τουρκίας επισφράγιζε το κέλευσμα της εθνικιστικής του υποθήκης: «Πόσο ευτυχής που μπορώ να λέω ότι είμαι Τούρκος. Πόσο ευτυχής για την Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου…».

Δεν θα γινόταν επομένως ο υιός Σερντάρ Ντενκτάς και «αναπληρωτής πρωθυπουργός» του ψευδοκράτους να μην ταυτίσει τις «κληρονομική αδιαλλαξία» έκνομες προθέσεις του με τις μονομερείς μεν, αλλά όχι εξισωτικές ενέργειες της Καταλωνίας, διαλαλώντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι και ο τ/κ «λαός» έχει το δικαίωμα να αυτοδιοικείται και πως «αργά ή γρήγορα αυτό θα το αποδεχθεί η διεθνής κοινότητα». Παρόλο που η Ε.Ε. τόνισε ότι θα συνεχίσει να έχει συνομιλητή μόνο την Ισπανία.

Επιλεκτική μνήμη

Ωστόσο, η Ε.Ε. οφείλει επιτέλους να μην έχει επιλεκτική μνήμη, υποδεχόμενη στα επίσημα βήματά της τα έκπαλαι υποκατάστατα της παρανομίας του κατοχικού καθεστώτος και τα κατ’ εξοχήν άβουλα φερέφωνα της Άγκυρας, υποθάλποντας την κατάφωρη αδικία, που για 43 χρόνια εξακολουθούν να διαπράττουν απέναντι στο νόμιμο κράτος της Κύπρου. Την Κυπριακή Δημοκρατία που άλλοτε αποκαλούν «εκλιπούσα» και άλλοτε «ελληνοκυπριακή διοίκηση».

Σε αντίθεση με τα διεθνή ψηφίσματα καταδίκης του ψευδοκράτους, το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, που οιονεί νομιμοποιεί τη στασιαστική ύβριν και την αποσχιστική παρανομία, εφοδιάζοντας τους ενσαρκωτές τους με ταυτότητες και διαβατήρια της Δημοκρατίας που ποικιλοτρόπως καθυβρίζουν και υποσκάπτουν: λογοκρίνοντας τα βιβλία των λιγοστών μαθητών μας στο Ριζοκάρπασο και επιβάλλοντας μέχρι και δασμούς στα τρόφιμα προς τους εγκλωβισμένους μας.

Πότε επιτέλους η Ε.Ε. θα αντιδράσει με παρόμοια δυναμική, όπως στην περίπτωση της Ισπανίας, ενάντια στην αποσχιστική διχοτομική παρανομία του ψευδοκράτους και τις προκλήσεις των κατοχικών του εκπροσώπων; Ας προσπαθήσει να ερμηνεύσει μόνο και εμείς πρωτίστως την προχτεσινή εμμέσως μεν αλληγορική πλην σαφώς προειδοποιητική παραπομπή του «ηγεμόνα» Ερντογάν στον Πασά Μεχμέτ που διαμηνούσε το 1573 στον πρέσβη της Βενετίας: «Εμείς, με την κατάκτηση της Κύπρου, σας κόψαμε το χέρι, ενώ εσείς, στον πόλεμο του 1571, μας ξυρίσατε απλά τα γένια. Το χέρι που κόβεται, δεν ξαναφυτρώνει, αλλά το μούσι που ξυρίζεται, ξαναβγαίνει πιο δυνατό».