Σημερινή

Τετάρτη, 20/03/2019
RSS

Σαν ένας ραβδοσκόπος στην έρημο…

| Εκτύπωση | 29 Οκτώβριος 2017, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

Θοδωρής Κοτονιάς: Τα «Κλειδιά» μού ξεκλείδωσαν πόρτες που ήταν καιρό κλειστές...

Η ΕΠΟΧΗ ΠΙΕΖΕΙ, ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ, ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ''ΠΡΑΓΜΑΤΑ''. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΤΙΜΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ. ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΦΙΛΗ, ΤΗ ΣΑΒΒΕΡΙΑ ΜΑΡΓΙΟΛΑ, ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τα "Μακρινά Ξαδέρφια" ήταν μία ανοιχτή, ουσιαστικά, ομάδα, που μέσα της βρέθηκαν πάρα πολλοί μουσικοί. Άλλαξε 3 φορές βασική δομή, επειδή αλλάζανε και οι ανάγκες μας, βιοποριστικές ή και καλλιτεχνικές, ακόμα και τώρα ''μπαινοβγαίνουν'' όλοι όσοι πέρασαν, και στο στούντιο και στα live και νιώθω μια ευγνωμοσύνη γι’ αυτό


"Μου το είπε ένα αηδόνι/Πως η άνοιξη τελειώνει/Μα εγώ ποτέ μου δεν το πίστεψα/Και ανθίσανε οι δρόμοι/Άλλη μια φορά ακόμη/Και στην αγκαλιά σου μέσα πίστεψα./Άτιμη καρδιά/Δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά.

Μου το είπε μια τσιγγάνα/Η καρδιά σου είναι αλάνα/Για να παίζουν κάθε Μάη τα παιδιά/Κι αν τα γόνατα ματώνουν/Τα παιχνίδια δεν τελειώνουν/Στους γκρεμούς θα παίζει πάντα η καρδιά.

Άτιμη καρδιά/Δίχως να ρωτήσεις δίνεις τα κλειδιά.

Μου το είπε ένα αστέρι/Η γραμμή που 'χεις στο χέρι/Θα σε φέρνει ώς την πόρτα της μπροστά/Κι αν ποτέ της δεν ανοίξει/Ο αέρας θα φυσήξει/Να σου φέρει πίσω ό,τι σου χρωστά…".

Όταν ένας δημιουργός έχει γράψει αυτά τα λόγια, πάει να πει ότι κουβαλά μέσα του έναν κόσμο αλλοιώτικο. Πάει να πει ότι ίσως δικαιούμαστε να ελπίζουμε έστω και αμυδρά σε κάτι πιο ονειρεμένο…

Ο Θοδωρής Κοτονιάς, ένα από τα βασικά στελέχη του συγκροτήματος “Μακρινά Ξαδέρφια”, βρίσκεται συχνά στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια. Ήρεμος, γαλήνιος, αληθινός. Μαζεύει λόγια και τα μελοποιεί. Μαζεύει συναισθήματα και τα τραγουδά. Μας χαρίζει τα όμορφα τραγούδια του, έτσι για να μας δείξει άλλους, καλύτερους δρόμους. Σε μια ήσυχη συνάντηση στο κέντρο της Αθήνας, μιλήσαμε και καταγράψαμε όλα όσα είχε να μας πει…

Μ’ ένα… μικρόβιο στη σκηνή

Θοδωρή, πώς γεννήθηκε η μουσική παρέα "Μακρινά Ξαδέρφια" και ποιος ο δικός σου ρόλος στην ομάδα;

Σε μια εποχή που οι άνθρωποι μπορούσαν να βρεθούν πιο εύκολα μεταξύ τους και να δημιουργήσουν, είχα την τύχη να συναντηθώ με μουσικούς με τους οποίους γίναμε φίλοι και ταξιδέψαμε μέσα από τη μουσική. Είχα πάντα το μικρόβιο και ''έψηνα''και άλλους να μπούμε στο ''τρυπάκι'' αυτό. Έφτιαχνα τραγούδια και τα επεξεργαζόμασταν όλοι μαζί. Ήταν μια μαγική περίοδος, που η στιγμή δεν υπέκυπτε στον χρόνο.

Τα "Μακρινά Ξαδέρφια" κράτησαν 14 ολόκληρα χρόνια. Ποια είναι η συνταγή αυτής της μακροχρόνιας πορείας σας;

Τα "Μακρινά Ξαδέρφια" ήταν μία ανοιχτή, ουσιαστικά, ομάδα, που μέσα της βρέθηκαν πάρα πολλοί μουσικοί. Άλλαξε 3 φορές βασική δομή, επειδή αλλάζανε και οι ανάγκες μας, βιοποριστικές ή και καλλιτεχνικές, ακόμα και τώρα ''μπαινοβγαίνουν'' όλοι όσοι πέρασαν, και στο στούντιο και στα live και νιώθω μια ευγνωμοσύνη γι' αυτό. Είναι σχέσεις που δεν θα χαλάσουν ποτέ.

Η Σμύρνη

Η Σμύρνη τι σου έχει χαρίσει στα ακούσματά σου και με ποιον τρόπο την αγκάλιασες;


Ό,τι γνώρισα από το χρώμα της Σμύρνης το γνώρισα στον Πειραιά, στην προσφυγική γειτονιά όπου μεγάλωσα από την πλευρά της μητέρας μου. Η γιαγιά και ο παππούς ήταν Μικρασιάτες στην καταγωγή από Σεβντίκιοϊ & Χορόσκιοϊ της Μικράς Ασίας. Όταν πρωτοάκουσα το νέυ σε ένα μάθημα με τον αγαπημένο Χρίστο Τσιαμούλη, ο ''Ξεπεσμένος Δερβίσης'' του Παπαδιαμάντη έγινε από τους αγαπημένους μου ήρωες...

Τι ρόλο παίζει το ροκ στη μουσική σου;

Ο ήχος της πόλης... Τα ακούσματα που διάλεξα μόνος. Στο σπίτι ο πατέρας ''έπαιζε'' κασέτες από ''ζωντανά'' του Τάκη Καρναβά. Αυτό μου καλλιεργούσε το υποσυνείδητο. Ο Πειραιάς τότε είχε φρικιά και ''καρεκλάδες''. Ως νεογνό έπρεπε να διαλέξω κατά κάποιον τρόπο... Στο ''Ρόδον club'' βλέπαμε από Ramones μέχρι Alvin Lee... Και υπήρχε ακόμα Ελληνικό Ροκ. Ο Παύλος ο Σιδηρόπουλος και πιο μετά οι "Τρύπες", low Bap στο Πέραμα... Αργότερα το ''Ροκ'' στην Ελλάδα άρχισε να παίρνει κρυφοσκυλοπόπ μπολιάσματα και μας μείνανε μόνο τα ''σταράκια''. Από όλο αυτό βγαίνουν ακούσματα στα τραγούδια...

Δώσε μας μιαν αίσθηση της πρώτης σου σχέσης με την ελληνική μουσική και το τραγούδι.

Η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι πολλά ακούσματα μαζί μπορούν να γίνουν ένα τραγούδι και να με αγγίξει εσωτερικά ήταν με τον Νικόλα Παπάζογλου και την παρέα του. Ρασούλης, Ξυδάκης... Όλοι ήχοι του χωριού στην Πλέσσα της Φωκίδας, της Σμύρνης του Πειραιά αποτυπωμένοι με ένα ροκ τρόπο, για πρώτη φορά στ' αφτιά μου. Ήταν η αφορμή να ανοίξουν μουσικοί δρόμοι για πολλούς...

Η εμμονή να γράφεις τραγούδια

Ένα από τα πιο αγαπημένα σου τραγούδια ακούει στον τίτλο «Τα Κλειδιά». Ποια κλειδαριά ονειρεύτηκες ν’ ανοίξεις με αυτό το τραγούδι;


Η αλήθεια είναι ότι το τραγούδι αυτό μού ξεκλείδωσε πόρτες που ήταν καιρό κλειστές. Μέσα από ''Τα Κλειδιά'' μού δόθηκε η ευκαιρία να έρθω σε επαφή με περισσότερους ανθρώπους και να μοιραστώ μαγικές μουσικές στιγμές σε όλη την Ελλάδα. Το να έχεις την ''εμμονή'' να γράψεις τραγούδια, είναι σαν να είσαι ραβδοσκόπος στην έρημο. Κάποιες φορές εκεί κάτω κάτι υπάρχει, δεν είναι δικό μας, το ''ξεθάβουμε'', το καλλωπίζουμε και το μοιραζόμαστε. Αυτό είναι κάτι που ίσως εσύ το ξέρεις καλύτερα από μένα...

Ζεις στην Αθήνα, σε μια μεγαλούπολη των έξι εκατομμυρίων. Σε εμπνέει αυτή η πόλη, σε γεμίζει ώστε να εκφράσεις τους στίχους και τα τραγούδια σου ή γεννάς ιδέες ανεξάρτητα από τον τόπο που σε περιτριγυρίζει;

Σίγουρα η ψυχή μάς ''ανοίγει'' στις θάλασσες και στα βουνά... Η πόλη πια δεν έχει ρυθμό ανθρώπινο, το κακό είναι ότι η κακή χρήση της τεχνολογίας έχει μεταφέρει τη μηχανικότητα και στην επαρχία... Στη φύση μ’ αρέσει να μαζεύω στην καρδιά μου σιωπή και επίγνωση... Με την ελπίδα ότι στα δύσκολα, στην πόλη, ίσως γίνει μουσική και τραγούδι...

Η ευαισθησία, μια εκ γενετής ρωγμή

Δεν σπούδασες μουσική. Όμως μ' έναν μαγικό τρόπο καταφέρνεις να μπαίνεις στην ουσία των πραγμάτων και να δημιουργείς τραγούδια με μιαν απίστευτη ευαισθησία. Πώς γίνεται...


Θα ήθελα πολύ να ήμουν διαβασμένος στη μουσική, ένα είδος υπεροψίας ότι ακούω και ότι μπορώ από μικρός να παίξω λίγο κάποιο όργανο με έκανε τεμπέλη σε αυτό. Η ευαισθησία στους ανθρώπους νομίζω πως πρέπει να είναι μια εκ γενετής πληγή... μια ρωγμή που διακρίνουμε διαρκώς σε όλα τα πράγματα... σε πονά, αλλά μέσα από αυτήν τη «χαραμάδα» είναι που βλέπει κανείς λίγο φως. Από εκεί νομίζω ο καθένας καταγράφει πράγματα στη στιγμή του...

Τέσσερεις δίσκοι στο ενεργητικό σου. Τι καινούριο δρομολογείς; Έχεις πάντα κάτι ουσιαστικό να πεις ή απλώς πρέπει να εκδώσεις κάτι καινούριο για να δίνεις σημεία ζωής;

Η εποχή πιέζει, να είσαι παραγωγικός, να είσαι μέσα στα ''πράγματα''. Αυτό είναι κάτι που δεν γίνεται, αν θες να είσαι τίμιος με τον εαυτό σου. Παλεύουμε με τις βιωματικές καλλιέργειες και αυτό θέλει τον χρόνο του. Όσο κι αν κοστίζει. Αυτό το διάστημα συνεργαζόμαστε με την αγαπημένη φίλη τη Σαββέρια Μαργιολά και ετοιμαζόμαστε για ταξίδια σε όλη την Ελλάδα.

Τραγούδια που «γλεντίζουν» τον πόνο

Αντιλαμβάνεσαι ότι στα τραγούδια σου διαφαίνεται μια αθωότητα; Είσαι ρομαντικός και στη ζωή σου εκτός από το έργο σου;

Στα τραγούδια είμαι ίσως όπως θα 'θελα να είμαι στη ζωή μου.

Αισθάνεσαι ότι, με όλα όσα γράφεις, καταφέρνεις να συγκινείς τους ανθρώπους και να τους κάνεις να ημερεύουν;

Αυτό είναι κάτι που επιθυμώ. Θα ήθελα να μπορώ να φτιάχνω τραγούδια που γαληνεύουν και τραγούδια που να ''γλεντίζουν'' τον πόνο. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ότι το καταφέρνω.

Aν δεν ήσουν σήμερα τραγουδοποιός, αν δεν έβγαινες στις μουσικές σκηνές να ερμηνεύεις, τι άλλο θα έκανες για να επιβιώσεις;

Θα έκανα μια οποιαδήποτε δουλειά από όσες καταπιάστηκα κατά καιρούς ή θα έκανα την αμέσως προηγούμενη, παραδοσιακές επιγραφές και καραβογραφίες!

Εκλεκτές συνεργασίες

Με ποιους έχεις συνεργαστεί μέχρι σήμερα και με ποιον τρόπο σε βοήθησαν να φτάσεις σήμερα εδώ που είσαι;

Mε παραγωγό τον Άγγελο Σφακιανάκη στους δίσκους που έγιναν και σε ζωντανά παιξίματα είχα την τύχη να συναντήσω για λίγο η πολύ από κοντά και να συνεργαστώ με ανθρώπους που θαύμαζα και εκτιμούσα: Μανώλη Ρασούλη, Ψαραντώνη, Haig Yazdjian, Μάνο Αχαλινωτόπουλο, Γιώργο Νταλάρα, Σοφία Παπάζογλου, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δημήτρη Ζερβουδάκη, Μελίνα Κανά, Δημήτρη Υφαντή, Σταύρο Σιόλα και πoλλούς άλλους φίλους, μουσικούς, και συνοδοιπόρους όλα αυτά τα χρόνια που μου έδωσαν πολλά. Άνθρωποι που με βοήθησαν και μου έκαναν τη τιμή να συνεργαστώ μαζί τους και τους ευχαριστώ πολύ γι' αυτό...

Πριν ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας, δώσε μας ένα κουπλέ ή ένα ρεφρέν από ένα οποιοδήποτε τραγούδι σου!

Σε ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα, Πόλυ, και σου εύχομαι πάντα να μας χαρίζεις πολύτιμα τραγούδια.

«Δεν έχει τίποτα χαθεί, τίποτα δεν τελειώνει, μονάχα ένας να σωθεί, όλο τον κόσμο σώνει…».

«Μακρινά Ξαδέρφια»

Ανοιχτή μουσική παρέα που η ''δράση'' της ξεκίνησε λίγο πριν από το 2000, από τον κεντρικό πόλο της ομάδας, τον τραγουδοποιό και τραγουδιστή Θοδωρή Κοτονιά. H συνάντηση αυτή των μουσικών με διαφορετικές "καταγωγές" αποτέλεσε πρόκληση για τη πρόσμιξη στοιχείων, όπου οι φόρμες του παραδοσιακού ήχου μπορούν να "συγγενεύουν" στα κλασικά κιθαριστικά αρπίσματα και τον λυρισμό της μπαλάντας μέσα από ροκ διαθέσεις. Το 2003 το συγκρότημα κυκλοφορεί την πρώτη δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Αποδοχή κληρονομιάς" από τον Μικρό Ήρωα, με παραγωγό τον Άγγελο Σφακιανάκη. Στον δίσκο περιλαμβάνονται 13 κομμάτια και συμμετέχουν φιλικά δεξιοτέχνες, όπως ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος, ο Σωκράτης Σινόπουλος, ο Βαγγέλης Καρίπης, ενώ στο τραγούδι "Αχ να ‘μουνα" συμπράττει η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Στα τέλη του 2004 ολοκληρώνεται και κυκλοφορεί λίγον καιρό αργότερα και η επόμενη δουλειά του συγκροτήματος με τίτλο "Περιμένοντας τον Θείο", και πάλι από τον Μικρό Ήρωα. Με νέες αλλαγές στη σύνθεση, τα "Μακρινά Ξαδέρφια" δίνουν το δεύτερο "παρών", ενώ δεν λείπουν και πάλι οι συμμετοχές αγαπημένων καλλιτεχνών, όπως του Μιχάλη Νικολούδη και του Δημήτρη Ζερβουδάκη. Στον δίσκο αυτό, με ανανεωμένο και πιο ηλεκτρικό ήχο, δίνουν αρκετή έμφαση στον στίχο, σχολιάζοντας με σκωπτικό τρόπο την επικρατούσα κατάσταση του σκυλάδικου και των realities, ενώ δεν λείπουν και οι λυρικές μπαλάντες, όπως η "Άνοιξη", τραγούδι που συναντάμε και στον ομώνυμο δίσκο της Γλυκερίας, σε ντουέτο της ίδιας με τον Δημήτρη Ζερβουδάκη. Με τη συμμετοχή τους και το τραγούδι των τίτλων ''Στην οδό Ηπείρου'' του Θοδωρή Κοτονιά, στο μουσικό ντοκιμαντέρ, παραγωγής Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, "Ζωντανοί στο Κύτταρο - Σκηνές Ροκ" του Αντώνη Μποσκοΐτη, συνέπραξαν επί σκηνής με τους Μαρίζα Κωχ, Διονύση Σαββόπουλο, Δημήτρη Πουλικάκο, Θανάση Γκαϊφύλλια, κ.ά.

Στις αρχές του 2007 τα "Μακρινά Ξαδέρφια" καταθέτουν την τρίτη "συλλογή" τραγουδιών τους από τη LYRA, η οποία τιτλοφορείται "Καλό ταξίδι", με παραγωγό τον Άγγελο Σφακιανάκη, ενώ η Μελίνα Κανά, ο Ψαραντώνης, η Σοφία Παπάζογλου, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης και ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος είναι οι φίλοι - "επισκέπτες" που χαρίζουν με μεράκι τη δημιουργική συμμετοχή τους στην παρέα των "Μακρινών Ξαδερφιών". Έκπληξη στον δίσκο ήταν η διασκευή του τραγουδιού των Monthy Pythons, από την ταινία "Life of Brian", "ALWAYS LOOK AT THE BRIGHT SIDE OF LIFE", σε ελληνική απόδοση "Η φωτεινή πλευρά της ζωής", να το τραγουδούν μαζί με τον Θοδωρή Κοτονιά οι ηθοποιοί Θοδωρής Αθερίδης, Αντώνης Καφετζόπουλος Σπύρος Παπαδόπουλος και Γρηγόρης Ψαριανός.

Αρχές Μαΐου του 2014 κυκλοφόρησε και η τέταρτη δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Τα κλειδιά" από τον Μικρό Ήρωα. Πολλά από τα τραγούδια που υπάρχουν στον δίσκο έχουν ήδη ταξιδέψει ραδιοφωνικά με μεγάλη επιτυχία, όπως το τραγούδι "Τα κλειδιά" από τη συμμετοχή του Θοδωρή Κοτονιά στον τελικό των αγώνων τραγουδιού της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών το 2011.