Σημερινή

Τετάρτη, 20/03/2019
RSS

Σαν ένα παιδί που πάει στο άγνωστο

| Εκτύπωση | 15 Οκτώβριος 2017, 18:00 | Του Πόλυ Κυριάκου

Η Μπέττυ Χαρλαύτη δίπλα από τον Μίκη Θεοδωράκη...

ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗΣ. Η ΠΗΓΑΙΑ, Η ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ Η ΜΟΝΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΛΕΠΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΦΑΝΕΣ

Δεν ζούμε στις εποχές των μεγάλων τραγουδιών. Τα οποία, ακόμα και όταν υπάρχουν, είναι δύσκολο να φτάσουν στ' αφτιά μας από τα γνωστά μέσα των «εκπτώσεων». Αλλά, οι νέοι δημιουργοί είναι τυχεροί, γιατί μπορούν να δημιουργούν χωρίς να περιμένουν τίποτα, χωρίς να φοβούνται τίποτα, χωρίς να ελπίζουν τίποτα, άρα, είναι ελεύθεροι!


Ανάμεσα στους χιλιάδες ερμηνευτές και ερμηνεύτριες στην Ελλάδα και στην Κύπρο, κάπου κρύβεται το ασήμι και το χρυσάφι. Κάπου κρύβεται η χαρισματικότητα, η αλήθεια, το καθαρό ταλέντο κάποιων ανθρώπων. Μια τέτοια φωνή είναι η φωνή της Μπέττυς Χαρλαύτη. Ένα νέο πρόσωπο στα καλλιτεχνικά δρώμενα, που ξεκίνησε με αξιοπρέπεια, έδωσε το δικό της ιδιαίτερο στίγμα και τώρα προχωρεί σταθερά και συνειδητά για να δώσει ό,τι πιο όμορφο κουβαλά... Δίπλα από τον μεγάλο Έλληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη, με έναν σπουδαίο δίσκο στα χέρια της σε μουσική του, καθώς και δύο ανέκδοτα τραγούδια του που θα ακουστούν για πρώτη φορά από τη φωνή της, δεν μπορεί παρά να βρεθεί εκεί όπου πραγματικά της αξίζει...

Μπέττυ, βρίσκεσαι με έναν δίσκο-υπερπαραγωγή στα χέρια, από κάθε άποψη: έργα ενός από τους πιο σημαντικούς Έλληνες συνθέτες σε παγκόσμιο επίπεδο, με την ορχήστρα της ΕΡΤ, με ηχηρές συμμετοχές, με ανέκδοτα τραγούδια του... Περίγραψέ μας με λίγα λόγια το ταξίδι αυτό ώς εδώ.

Ξεκίνησε από τη συνεργασία μου με την ορχήστρα του. Με τιμούσε με τη συμμετοχή μου σε όλες τις συναυλίες της για πάνω από τρία χρόνια, οπότε και ξεκίνησε η ηχογράφηση του δίσκου. Ο δίσκος ξεκίνησε ως ένα πιο απλό project, ήδη όμως πολύ μεγάλο για εμένα. Στην πορεία ήρθαν δύο ανέκδοτα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, μεγάλη τιμή να τα πω σε πρώτη εκτέλεση.

Επίσης προέκυψε το ενδιαφέρον της ΕΡΤ για σύμπραξη με την ορχήστρα της. Ο ενορχηστρωτής και συνεργάτης, βέβαια, του Θεοδωράκη επί χρόνια, Γιάννης Μπελώνης, φρόντισε με τον καλύτερο τρόπο να εκμεταλλευτεί αυτήν τη δυνατότητα και μας χάρισε τον εμπνευσμένο και παράλληλα πιστό στο έργο του συνθέτη συμφωνικό ήχο που ακούτε.

Και, βέβαια, ο Ζουλφί Λιβανελί και η Μαρία Φαραντούρη, ύψιστοι καλλιτέχνες και οι δύο, με συγκίνησαν με τη θετική τους απάντηση στο τολμηρό κάλεσμά μου για συμμετοχή τους. Το ίδιο και ο αγαπημένος μου Γιώργος Περρής, που μας χάρισε την υψηλού επιπέδου ερμηνεία του.

Γνωρίζοντας τον Μίκη

Πώς είναι να γνωρίζει κάποιος από κοντά τον Μίκη Θεοδωράκη; Έχεις να μας καταθέσεις μια ξεχωριστή στιγμή που θυμάσαι μαζί του;


Ευτυχώς, τον Μίκη Θεοδωράκη δεν χρειάζεται να τον συναντήσεις για να τον γνωρίσεις. Τον γνωρίζεις μέσα από το έργο του, τη γενναία στάση ζωής του και μέσα από τα πολύτιμα κείμενά του. Και, ευτυχώς, γιατί είναι απαραίτητος στις ζωές όλων μας. Στη δική μου ζωή είναι ανείπωτη τύχη το αντάμωμα μαζί του. Στιγμές που ξέρω πως πολύς κόσμος θα ήθελε να ζήσει. Γι’ αυτό και είμαι ευγνώμων προς το σύμπαν που με έφερε κοντά του.

Θυμάμαι πως την πρώτη φορά που προσκλήθηκα σε ραντεβού στο σπίτι του σκεφτόμουν πως δεν ήξερα πώς να σταθώ εμπρός του, τι να πω. Φυσικά, όλα αυτά παραμερίζονται αυτόματα μόλις αντικρίσεις αυτόν τον… υπεράνθρωπο και συγχρόνως τόσο Άνθρωπο. Η κάθε στιγμή μαζί του μένει ανεξίτηλη. Δύσκολο να ξεχωρίσω. Αλλά, ας περιγράψω τη στιγμή που βλέπαμε σε βίντεο μαζί στο σπίτι του και με τον ενορχηστρωτή και πιανίστα του Γιάννη Μπελώνη τις πρώτες πρόβες του δίσκου με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, αφού ο ίδιος δεν επιτρεπόταν, για λόγους υγείας, να παρευρίσκεται στο Ραδιομέγαρο.

Περιμέναμε εναγωνίως, θυμάμαι, την πρώτη του αντίδραση. Τότε, λίγο μετά αφού είχε ξεκινήσει και το δεύτερο κομμάτι, έστρεψε το κεφάλι του με χαμόγελο όλο νόημα και, αντί να πει οτιδήποτε, άπλωσε το χέρι και πήρε το πούρο του. Για όποιον γνωρίζει, το πούρο για τον Μίκη σημαίνει ότι κάτι του αρέσει πολύ… Ήταν για εμένα από τις ομορφότερες στιγμές της προετοιμασίας του δίσκου.

Δεν ακουμπάω στη σιγουριά ενός άλλου

Έχεις εμφανιστεί στη Νέα Υόρκη, στη Γερμανία, στην Ελβετία και αλλού, σε δικές σου συναυλίες. Σπάνιο νέος καλλιτέχνης να «σηκώνει» μόνος συναυλίες στο εξωτερικό. Πόσο δύσκολα ή εύκολα ήρθε αυτό;

Ήρθε, σίγουρα, απρόσμενα. Τις ερωτήσεις αυτές τις απαντώ στο αεροπλάνο της επιστροφής από Κολωνία, όπου βρέθηκα ξανά για συναυλία. Και πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει τα ταξίδια αυτά σαν ένα παιδί που πάει στο άγνωστο. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Είμαι ειλικρινά ευγνώμων για τις προσκλήσεις που έχω δεχτεί για εμφανίσεις στο εξωτερικό, όπως και στην Ελλάδα. Ευγνώμων, γιατί όλες ήρθαν, επειδή κάποιος εκεί εκτίμησε ό,τι κάνω. Μεγάλο πράγμα αυτό!

Και έτσι, το ότι δεν ακουμπάω στη σιγουριά ενός άλλου, αναγνωρισμένου ονόματος, αλλά βρίσκομαι μόνη σε μια σκηνή σε μέρη άγνωστα, με κοινό που με βλέπει και το βλέπω πρώτη φορά, με προκαλεί να δώσω ό,τι καλύτερο έχω, ώστε να ανταμείψω όλον αυτόν τον κόσμο που με τιμά και με εμπιστεύεται. Η έκθεση στην οποία υπόκεινται οι καλλιτέχνες δεν είναι πάντα εύκολο πράγμα. Η δύναμη, όμως, που παίρνουμε από το κοινό όταν μας δείχνει ότι καταφέραμε να αγγίξουμε καμπόσο τις ψυχές του είναι υπέρτατη!

Οι νέοι δημιουργοί

Ανιχνεύονται ερμηνείες σου σε εύρος δημιουργιών που περιλαμβάνει από λόγιους συνθέτες, ρετρό και κλασικό τραγούδι μέχρι ραπ και έθνικ. Ποια η σχέση σου και η σκέψη σου για τους νέους δημιουργούς;

Υπέροχοι, αν και άτυχοι. Άτυχοι, αλλά υπέροχοι! Δεν ζούμε στις εποχές των μεγάλων τραγουδιών. Τα οποία, ακόμα και όταν υπάρχουν, είναι δύσκολο να φτάσουν στ' αφτιά μας από τα γνωστά μέσα των «εκπτώσεων». Αλλά, είναι τυχεροί, γιατί μπορούν να δημιουργούν χωρίς να περιμένουν τίποτα, χωρίς να φοβούνται τίποτα, χωρίς να ελπίζουν τίποτα, άρα, είναι ελεύθεροι! Και έτσι μπορούμε να περιμένουμε μεγάλα πράγματα. Αν όχι μεγάλα εμπορικά, σίγουρα μεγάλα για τις ψυχές μας! Και εμένα δεν με νοιάζει, αν αυτά τα μεγάλα έρχονται από τη ραπ ή τον Bizet. Αν εξυψώνουν την ψυχή μου, είμαι εκεί γι’ αυτά!

Βρέθηκες πρόσφατα στη Λευκωσία προσκεκλημένη του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου μαζί και με τον Γιάννη Μπελώνη, για να ερμηνεύσετε κατά την τελετή έναρξης του Μήνα Μίκη Θεοδωράκη τραγούδια του συνθέτη. Τι αποκομίζεις από το κοινό της Κύπρου;

Η πρόσκληση του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου και του Πρύτανη κ. Γουλιάμου, λαμπερής προσωπικότητας του τόπου σας, ήταν ιδιαιτέρως τιμητική. Στην Κύπρο έχω έρθει και άλλες φορές. Με τον Μάριο Φραγκούλη, με τη Λαϊκή Ορχήστρα και μόνη μου. Πάντα προσγειώνομαι στο νησί με μεγάλη συγκίνηση. Και έχω να θυμάμαι θαυμάσιες στιγμές που μου έχετε χαρίσει ως κοινό. Την Κύπρο την κουβαλάω στην καρδιά μου πολύ και στο εξωτερικό.

Στις συναυλίες μας με τον Γιάννη φροντίζουμε να θυμίζουμε στους Ευρωπαίους αυτό που προσποιούνται ότι ξεχνούν: τη μοναδική πρωτεύουσα της περίφημης Ευρώπης τους, η οποία βρίσκεται υπό κατοχήν. Η Κύπρος για εμένα είναι άνθρωποι ζεστοί, φιλόξενοι, περήφανοι και με την ομορφότερη και μουσικότερη λαλιά του κόσμου! Γι’ αυτό και την Κυριακή, 26 Νοέμβρη, θα σας έρθω ξανά στη Λεμεσό, για να ενώσουμε τις φωνές μας με τη Χορωδία Εμμέλεια, τη μαέστρο της Ελένη Κυπριανού και τον Γιάννη Μπελώνη στο πιάνο σε μια συναυλία στο πανέμορφο «Ριάλτο»!

Η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση

Σε μια παγκοσμιότητα, που ακροβατεί σε όρια επικίνδυνα, η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση;

Αν δεν το κάνει η τέχνη, τότε ποιος;.. Πάντα πίστευα ότι από μια συναυλία μπορεί να ξεκινήσει μια επανάσταση. Οποιασδήποτε μορφής. Η πηγαία, η εμπνευσμένη τέχνη είναι ίσως η μόνη που μπορεί να ξεκαθαρίσει το βλέμμα μας στο λεπτό και να δούμε το προφανές. Αν υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι το μέτρο είναι ο άνθρωπος, οι απαντήσεις έρχονται μόνες τους.

Είχες ευκαιρίες να ενώσεις τη φωνή σου επί σκηνής με μεγάλους καλλιτέχνες και προσωπικότητες, όπως η Μαρία Φαραντούρη κ.λπ. Υπήρχε σημείο ψυχικής επαφής; Ποια πιστεύεις ότι είναι η οπτική τους προς τη νέα γενιά;

Υπήρχε μαγικό σημείο επαφής! Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που βρέθηκα και έζησα, έστω και για λίγο, πολύ μεγάλους και ξεχωριστούς καλλιτέχνες που θαυμάζω και εκτιμώ απεριόριστα. Ο Μάριος Φραγκούλης, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Λάκης Χαλκιάς και άλλοι. Και, βέβαια, η Μαρία Φαραντούρη. Μια έφηβη ιέρεια που δυσκολεύεσαι πολλές φορές να ακολουθήσεις τη χειμαρρώδη, όσο και απολαυστική ενέργειά της! Οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες λατρεύουν τη νέα γενιά και της απλώνουν το χέρι. Την πιστεύουν και την αφουγκράζονται με προσοχή. Ένας από τους λόγους, νομίζω, που παραμένουν μεγάλοι είναι γιατί παραμένουν συνειδητά…νέοι!

Ο επιμένων νικά;

Ο πιστός στην αλήθεια του, νικά! Η νίκη του, ίσως δεν θα είναι αυτή που φαντάζεται εξ αρχής. Αν καταφέρεις να μην προδώσεις τον εαυτό σου, θα σε οδηγήσει στα πραγματικά θέλω σου. Εκεί θα είναι και οι κατάλληλοι άνθρωποι να σε περιμένουν. Ούτε αυτοί θα το γνωρίζουν, ούτε εσύ. Αλλά, θα περάσετε τέλεια!