ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΕΞ ΥΠΑΡΧΗΣ Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

Το θέατρο της Κύπρου, από τα επιτόπια έως τα διεθνή πολιτισμικά του δρώμενα, έγινε πανθομολογουμένως φτωχότερο με την αδόκητη απώλεια του μεγάλου μας θεατράνθρωπου Νίκου Σιαφκάλη. Τη μοιραία εξαφάνισή του πριν από δύο εβδομάδες και την τριήμερη αγωνία μέχρι την ανεύρεση της κυματοδαρμένης σορού του λες και είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος με τις δικές του σκηνογραφικές επιλογές ανάμεσα στα χώματα της γενέτειράς του Δρούσιας και στα χρώματα της θαλασσογραφίας του Ακάμα· για ν’ αποπνέει τη σκηνική αναμονή και να προοιωνίζεται το μυστήριο του θανάτου, καθώς με την κορύφωση ενός δραματικού τέλους θα έκλεινε ο κύκλος της ανηφορικής καταξιωμένης του οδοιπορίας. Και ο θεατρικός κόσμος μαζί με τους οικείους του να συμψάλλει στην εξόδιο ακολουθία μ’ ένα σιωπηλό θρήνο σαν από κομμό αρχαίας τραγωδίας: «…εν αλί πολυπλανής… ολόμενος οίχεται» [στη θάλασσα παραδέρνοντας έφυγε κι εχάθη] (Ευριπίδου Ελένη στ. 203-204).

Ωστόσο, ο Νίκος Σιαφκάλης, ένας από τους κορυφαίους της σύγχρονης ηθο-ποιίας και όχι απλώς της επιτηδευμένης υποκριτικής και ένας από τους πρωτοπόρους στυλοβάτες του θεατρικού μας οικοδομήματος, μπορεί να έφυγε για το ανεπίστροφο ταξίδι, μα δεν χάθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη.

Διαβάστε περισσότερα στην έκδοση της "Σημερινής" της Κυριακής που κυκλοφορεί...