Σημερινή

Τρίτη, 20/11/2018
RSS

Πρόεδρε... ανάστειλε τις εκποιήσεις

| Εκτύπωση | 21 Σεπτέμβριος 2014, 07:05 | Του Χρίστου Χαραλάμπους

Μήνυμα Ν. Κατσουρίδη στον Αναστασιάδη για άρση της πολιτικής ανωμαλίας

Σε συλλογική διαβούλευση ενόψει ολοκλήρωσης του μνημονίου καλεί την Κυβέρνηση ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, ενώ παράλληλα τονίζει ότι πρέπει να δοκιμαστεί η Τρόικα για να μάθουμε ποιοι είναι οι κρυμμένοι της στόχοι

- Δοκιμάστηκαν όλα στο Κυπριακό
- Κλειδί της λύσης η συμπεριφορά τρίτων
- Η Άγκυρα είναι στο τραπέζι του διαλόγου μέσω της ομάδας Έρογλου
- Είναι νωρίς να μιλήσω για το μέλλον, δηλώνει και αφήνει ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα


Μήνυμα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναστείλει την εφαρμογή του νόμου εκποιήσεων, αφού ούτως ή άλλως δεν δόθηκε η επόμενη δόση, και να διαβουλευθεί με το σύνολο της κοινωνίας ώστε να αποφασιστούν όλα όσα απομένουν μέχρι την έξοδο από το μνημόνιο, στέλνει σε συνέντευξή του στη «Σημερινή» ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, Νίκος Κατσουρίδης.

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του δεν παραλείπει να αναφερθεί και στο δικό του πολιτικό μέλλον. Δηλώνει ότι είναι νωρίς να πει τι θα γίνει μετά την ολοκλήρωση της θητείας του ως βουλευτής, αφήνοντας με ένα πολύ έμμεσο τρόπο, ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα. Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης, με αποκλειστικό θέμα τις εξελίξεις στο Κυπριακό και τις απόψεις γιατί δεν πρέπει να αλληλοκατηγορούμαστε, θα δημοσιευτεί αύριο.

- Βιώνουμε μια πολιτική κρίση λόγω εκποιήσεων. Ποιοι χειρισμοί πρέπει να γίνουν, κατά την άποψή σας, και πού εντοπίζετε το λάθος που οδήγησε τελικά στο να χάσουμε τα πάντα, αφού η νομοθεσία για τις εκποιήσεις είναι σε ισχύ, αλλά δόση δεν πήραμε από τους δανειστές...

- Για να μην επικεντρωθώ στο τι έγινε αλλά τι πρέπει να γίνει, θεωρώ ότι δύο είναι οι λόγοι που στο συγκεκριμένο θέμα είχαμε το αποτέλεσμα που έχουμε σήμερα. Ο ένας είναι ότι η διαβούλευση έγινε εκ των υστέρων και ο δεύτερος ότι δεν είναι αρκετή, κατά τη γνώμη μου, η διαβούλευση για το όποιο ξεχωριστό θέμα.

- Τι εννοείτε...

- Είναι η στιγμή που θα πρέπει η Κυβέρνηση να διαβουλευτεί με τα κόμματα και οργανώσεις για την όλη συμπεριφορά σε σχέση με την υλοποίηση του μνημονίου. Διότι όταν ακούς μια δήλωση ότι το Α ή το Β, γίνεται στο πλαίσιο ενός προϋπολογισμού εξόδου από το μνημόνιο, που για να το καταφέρεις χρειάζεσαι τη συναίνεση της Βουλής, των κοινωνικών οργανώσεων και των πολιτών, η κοινή λογική λέει ότι πριν εφαρμόσεις μέτρα πρέπει να ενημερώσεις, να ακούσεις απόψεις και να λάβεις αποφάσεις...

- Δηλαδή θεωρείτε ότι πρέπει να γίνει διαβούλευση για το σύνολο των μέτρων που έχουν απομείνει να υλοποιηθούν στο πλαίσιο του μνημονίου...

- Ναι, να εξηγήσει η Κυβέρνηση τη λογική που λέει «θα βγω από το μνημόνιο» και να πει πώς θα την υλοποιήσει.

- Γι’ αυτό καθαυτό το θέμα των εκποιήσεων;

- Τώρα στο συγκεκριμένο θέμα με τις εκποιήσεις, από τη στιγμή που έτσι ή αλλιώς δεν δίνεται η επόμενη δόση, θεωρώ ότι η σωστή κίνηση από πλευράς Κυβέρνησης είναι οικειοθελώς να μην εφαρμόσει τον νόμο, μέχρι που να υπάρξει συναντίληψη και στα υπόλοιπα θέματα. Και δεν εννοώ αναμένοντας το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφασίσει, γιατί διαβλέπω έναν κίνδυνο για όπου υπάρχει διαφωνία, να γίνεται αναφορά και στο τέλος να αποφασίζει το δικαστήριο που δεν είναι ο θεσμικός του ρόλος, για εξόχως πολιτικά θέματα τα οποία χειρίζονται οι άλλες δύο εξουσίες.

Άρα και χωρίς να χρειαστεί η Βουλή να ενεργήσει για αναστολή εφαρμογής της νομοθεσίας, αφού στην πράξη δεν έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή τη δόση, δεν υπάρχει κανένας λόγος να την εφαρμόσεις, να περιπλέξεις τα πράγματα και να εντείνεις την πολιτική κρίση. Έστω και τώρα θα μπορούσε με αυτόν τον τρόπο να προχωρήσει στη διαβούλευση που δεν έγινε, να διορθωθούν εκείνα που μπορούν να διορθωθούν, μέσα από τη νομοθεσία για την αφερεγγυότητα.

- Είναι όντως επικίνδυνη η νομοθεσία για τις εκποιήσεις ή οι αντιδράσεις εντείνονται λόγω της πλήρους έλλειψης, από τα κόμματα και τον λαό, εμπιστοσύνης προς τις Τράπεζες;

- Θεωρώ ότι η νομοθεσία ως έχει δεν είναι ικανοποιητική γιατί είναι μονόπλευρη. Με την έννοια ότι διασφαλίζει κυρίως ή σχεδόν αποκλειστικά πώς γίνεται η διαδικασία εκποίησης, χωρίς το απαιτούμενο δίκτυ, όπως έχει αποκληθεί, προστασίας των οφειλετών.

- Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επιμένει, πάντως, ότι αυτό το δίκτυ προστασίας θα είναι εντός του πλαισίου αφερεγγυότητας, για τις βασικές γραμμές του οποίου συμφώνησαν και τα κόμματα.

- Κατ' αρχήν να πω ότι ένα πράγμα θεωρείται συμφωνημένο όταν συμφωνηθεί. Και τα διάφορα σχέδια λύσης του Κυπριακού ως πλαίσια είχαν μία αντιμετώπιση. Ως περιεχόμενο έτυχαν άλλης. Το ίδιο και για τη νομοθεσία, για την οποία συζητούμε. Είναι άλλη ιστορία να συμφωνείς ότι ναι χρειάζεται ένα πλαίσιο εκσυγχρονισμού των εκποιήσεων, χρειάζεται ένα πλαίσιο αφερεγγυότητας που να λέει σε γενικές γραμμές να προστατεύσουμε κλπ. Αν δεν το δεις πάνω στο χαρτί και ψηφισμένο, δεν μπορείς να ξέρεις τι πραγματικά υλοποιείς.

Κατά συνέπειαν, θα συμφωνήσω με τον Πρόεδρο στο εξής. Αν η προστασία θα παρασχεθεί μέσω της αφερεγγυότητας - δεν θα πω εκείνο που λένε και τα κόμματα γιατί τότε δεν ήρθε μαζί με τα άλλα - τότε έστω και τώρα, στο πλαίσιο και της θέσης των κομμάτων ότι δεν πρέπει ο νόμος για τις εκποιήσεις να εφαρμοστεί από μόνος του, μπορεί να περιμένει η εφαρμογή, ώστε να συμφωνηθεί και το περιεχόμενο του πλαισίου αφερεγγυότητας. Και μακάρι να υπάρξει συμφωνία, δεν υπάρχει κανένας που θέλει συγκρούσεις, με την κατάσταση που έχει η οικονομία μας.

- Θέλω, όμως, την πολιτική σας εκτίμηση αν η Τρόικα είναι έτοιμη πραγματικά να «τουμπάρει» ένα πρόγραμμα, στο οποίο έχει ήδη παραχωρήσει 3 δις για παρεμφερείς νομοθεσίες, ή απλώς τηρεί μια σκληρή γραμμή με την ελπίδα να εφαρμοστούν 100% όσα λέει. Και το ρωτώ γιατί κάποια κόμματα επικαλούνται παραδείγματα άλλων χωρών, π.χ. της Ελλάδας.

- Έχει αποδειχθεί και σε άλλες χώρες, ότι η Τρόικα έχει δεχθεί αλλαγές, και στα ίδια τα μνημόνια και στον τρόπο εφαρμογής τους. Σε χώρες μάλιστα που είχαν μεγαλύτερο πρόβλημα από την Κύπρο, όπως Ισπανία και Πορτογαλία, έγιναν σημαντικότατες υποχωρήσεις. Βέβαια δεν συγχύζω στο μυαλό μου ότι θα τύχει του ίδιου χειρισμού μια μικρή χώρα όπως η Κύπρος.

Όμως για να απαντήσω ακριβώς στο ερώτημά σας, εγώ το σκέφτομαι ως εξής: Αν η Τρόικα σώνει και καλά θέλει εφαρμόζοντας το πρόγραμμα να διαλύσει την κυπριακή κοινωνία, τότε μπορεί να επιμένει και πιθανόν να μην υπάρχει τρόπος να την πείσεις.

- Τι εννοείτε να διαλύσει την κυπριακή κοινωνία, γιατί ακριβώς αυτό είναι το μείζον ερώτημα. Θέλει να πάρει απλώς πίσω τα λεφτά της ή άλλες είναι οι στοχεύσεις τους στο πίσω μέρος του μυαλού...

- Διότι αν το ζητούμενο είναι να υλοποιηθεί το πρόγραμμα για να εισπράξει όσα έδωσε, τότε κατανοούν ότι διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό, δεν μπορεί να υλοποιηθεί το μνημόνιο. Απαντώ, λοιπόν, ότι αν επιμένουν ότι δεν δέχονται την πραγματική αλλαγή στο θέμα των εκποιήσεων, παρόλο ότι τους έχει εξηγηθεί κατ' επανάληψιν, τι σημαίνει για τον Κύπριο η κατοικία - όπως και για άλλους λαούς της Μεσογείου - και επιμένουν, σημαίνει ότι δεν τους ενδιαφέρει εάν το αποτέλεσμα του προγράμματος είναι να πάρουν μεν τα λεφτά τους αλλά στο μεταξύ να διαλυθεί η οικονομία και η κοινωνία. Και άρα θα έχουμε επανάληψη ή και ανάγκη άλλου προγράμματος.

Και αν δώσω τη θετική ερμηνεία ότι ενδιαφέρονται να εισπράξουν χωρίς να διαλύσουν την οικονομία και την κοινωνία, για να μπορούν στην ουσία να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, τότε υπάρχει περιθώριο διαπραγμάτευσης και μάχης.

- Αν όχι;

- Είναι άσκοπο να αναλωθούμε σε αυτήν τη συζήτηση, παρόλο που έχω άποψη, αν πρώτα δεν δοκιμαστεί. Δηλαδή να πάρω την πλευρά ότι θέλει την εφαρμογή του προγράμματος, σκληρή αυστηρή και χωρίς να την ενδιαφέρει πόσοι θα υποφέρουν, αν δεν δοθεί η μάχη από πλευράς Κύπρου για τις όποιες αλλαγές.

Χωρίς αυτό δεν θα μπορέσουμε να απαντήσουμε και το ερώτημα. Και, πέραν τούτου, να βάλουμε ακόμη κάτι στην εξίσωση. Η Τρόικα δεν υπάρχει από μόνη της. Είναι τρεις συνιστώσες, από αυτές οι δύο είναι ευρωπαϊκές. Πρέπει να δοθεί ανάλογη μάχη και στο επίπεδο της Ε.Ε. Η ΕΚΤ είναι θεσμός της Ε.Ε., και η Κομισιόν είναι ο ίδιος ο θεσμός. Άρα πρέπει να δοθεί η μάχη και στα Συμβούλια Υπουργών Οικονομικών και στα Συμβούλια Αρχηγών...

- Άρα την ευθύνη την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας...

- Ε, κοιτάξετε, θεσμικά έχει την ευθύνη. Πρώτος. Όχι μόνος του βέβαια, όλοι, ο καθένας από το πόστο του. Άρα να δοκιμαστεί στην πράξη, το ερώτημα που έθεσες, που είναι μείζον, για το πού το πάει η Τρόικα. Αν το πάει κάπου αλλού εκτός από εκεί που λέει.

Κάποιος δανείζει γιατί κερδίζει…

- Βλέπετε άλλα συμφέροντα πίσω από την Τρόικα, κύριε Κατσουρίδη...

- Αλίμονο. Μα τι είναι οι δανειστές; Αφού το λέμε όλοι μας και οι ίδιοι. Είναι δανειστές. Και γιατί δανείζει κάποιος; Για να κερδίσει...

- Όταν ρωτώ αν βλέπετε άλλα συμφέροντα, εννοώ πέραν του κέρδους που θα έχουν χρηματικά, δηλαδή αν θέλουν να εισαγάγουν στην Κύπρο ξένα συμφέροντα κλπ...

- Χρίστο μου, δεν έχει άλλο συμφέρον πίσω από το κέρδος. Είναι ανάποδα τα πράγματα. Το κέρδος είναι που προκαλεί τα άλλα συμφέροντα, τα πολιτικά, τα γεωστρατηγικά. Δηλαδή για να κερδίζω περισσότερα έχω ανάγκη μια Κύπρο, και για λόγους γεωπολιτικής και για λόγους φυσικού αερίου κλπ... Η διαφωνία μας, ρητορικά, είναι αν είναι μπροστά ή πίσω το κέρδος. Το κέρδος είναι πίσω απ' όλα. Οι άλλες πολιτικές υιοθετούνται για να υπάρχουν κέρδη. Άρα σίγουρα υπάρχουν συμφέροντα μέσα στους δανειστές που θέλουν διάφορα άλλα πράγματα.

«Η πολιτική έχει περισσότερες πικρίες παρά χαρές…»

- Να πάμε λίγο σε πιο προσωπικά θέματα. Με την ολοκλήρωση της κοινοβουλευτικής σας θητείας πώς θα συνεχίσετε να πολιτεύεστε; Ή θα συνταξιοδοτηθείτε από την πολιτική;


- Νομίζω ότι είναι πολύ νωρίς να απαντήσω αυτό το ερώτημα. Αυτήν τη στιγμή είμαι βουλευτής του ΑΚΕΛ, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, πρώτα απ’ όλα μέλος του Κόμματος. Σε δύο χρόνια βλέπουμε.

- Είναι πολύ νωρίς 2 χρόνια πριν να γνωρίζει ένας πολιτικός το πολιτικό του μέλλον;

- Είναι νωρίς, λαμβάνοντας υπόψη ο καθένας τις δικές του προσωπικές συνθήκες. Δεν θέλω να κάνω αναφορά..

- Στη μέχρι τώρα πολιτική σας καριέρα πιστεύετε ότι προσφέρατε όσα μπορούσατε να προσφέρετε όταν ξεκινούσατε;

- Πάντα ο κάθε άνθρωπος νομίζω ότι φιλοδοξεί να προσφέρει ή να υλοποιήσει περισσότερα από όσα καταφέρνει. Κακά τα ψέματα. Με ό,τι και αν ασχολείσαι. Όταν είσαι νεαρός, τα όνειρα είναι πάντα μεγαλύτερα, όπως και οι προσδοκίες, από αυτά που καταφέρνεις τελικά, είτε από δικά σου λάθη δεν τα καταφέρνεις, είτε λόγω αντικειμενικών εμποδίων, είτε συνήθως όπως είναι η ζωή λόγω ενός συνδυασμού των δύο. Εγώ θεωρώ ότι αν κάποιος νιώσει μέσα του ότι αυτά που σκεφτόμουνα τα υλοποίησα, ουσιαστικά παραιτείται από τη ζωή.

- Άρα ερμηνεύω εγώ ότι δεν σταματούν ποτέ οι πολιτικές φιλοδοξίες...

- Δεν είναι θέμα πολιτικών φιλοδοξιών. Να πω ότι πάντα πίστευα, και το έλεγα μόλις είχα εκλεγεί στη Βουλή, δεν ταυτίζεται η πολιτική ενασχόληση και εμπλοκή με πόστα μόνο. Δεν είναι αναγκαστικό. Μπορεί να είσαι και χωρίς πόστο και στο μέτρο των δυνάμεών σου να καταθέσεις τον προβληματισμό σου και αν κάποιος θεωρεί ότι υπάρχει κάτι προς αξιοποίηση, ας το αξιοποιήσει. Και επίσης πάντα έλεγα ότι οι υψηλές βαθμίδες είναι περιορισμένες. Ένας είναι, ας πούμε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ένας είναι ο Πρόεδρος της Βουλής. Δεν σημαίνει ότι επειδή προέκυψαν κάποιοι δεν υπήρχαν και άλλοι που θα μπορούσαν να ήταν σε αυτήν τη θέση. Από την άλλη, αν κάποιος δεν έφτασε στο άλφα επίπεδο, δεν πρέπει να νιώθει άσχημα ή να τα έχει με τους άλλους.

- Πόσο σας τιμούσε όταν προεκλογικά ακουγόταν το όνομά σας, στο παρασκήνιο -και είμαι βέβαιος ότι το ακούσατε- ως μια επιλογή για τα κόμματα που δεν στήριξαν τον νυν Πρόεδρο...

- Όπου σε αναδείξει ο λαός με την ψήφο του και την ετυμηγορία του είναι εξαιρετικά τιμητικό. Βέβαια θέλω να πω ότι νιώθω πολύ άβολα αυτήν την ώρα που μιλούμε, όπως και όλοι που ασχολούνται με τα δημόσια. Δεν ξέρω τι και πώς πρέπει να νιώθει κάποιος σήμερα που ασχολείται με τα κοινά.

- Ακούσαμε πάρα πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Είχατε πίκρες και απογοητεύσεις όλα αυτά τα χρόνια; Και από ανθρώπους που περιμένατε κάτι άλλο ή ακόμη και από συνεργάτες σας;

- Αλίμονο. Κάθε άνθρωπος απογοητεύεται από ανθρώπους όπως και ανάποδα. Μπορεί κάποιοι να απογοητεύτηκαν από εμένα. Είναι ανθρώπινα συναισθήματα που συναντάς στην πορεία της ζωής. Η πολιτική, κατά τη γνώμη μου, έχει περισσότερες πικρίες παρά χαρές. Βέβαια όπως εξελίχθηκε η ζωή και στην Κύπρο, αλλά και σε όλον τον πλανήτη, έγινε όλη η ζωή, για όλον τον κόσμο, εννέα πίκρες και μια χαρά. Και εύχομαι και ελπίζω μια ημέρα η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας σε κάθε χώρα να καταλάβει ποιο είναι το αίτιο αυτής της ιστορίας.

Αύριο το 2ο μέρος της συνέντευξης