Σημερινή

Πέμπτη, 25/04/2019
RSS

Ιδεολογική αποσύνθεση και διανοητική παρακμή

| Εκτύπωση | 17 Μάρτιος 2019, 18:01 | Της Ανδρούλας Γκιούρωφ

Η άνοδος των ακροδεξιών δυνάμεων οφείλεται κυρίως στην ιδεολογική αποσύνθεση της Αριστεράς, που ήταν η βασική δύναμη κρούσης, και στη συνθηκολόγησή της με τις δυνάμεις του χρήματος και του οικονομικού κατεστημένου

H Κύπρος είναι ένα μη κανονικό κράτος και οι πολιτικοί μας ηγέτες αποδεικνύονται καθημερινά ανάξιοι των περιστάσεων

Κανένα από τα κόμματα δεν κατόρθωσε να επιτευχθεί μια συμμαχία για κάθοδο Ε/κ και Τ/κ υποψηφίων στις εκλογές


Δεν είναι μόνο στην Κύπρο. Είναι παγκόσμιο το φαινόμενο -με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις- που η διανόηση έπαψε να αντιστέκεται στην αλλοτρίωση και στις φαστ-φουντ φόρμουλες, τις οποίες ετοιμάζουν ειδικά διεθνή κέντρα με παρακλάδια εκατοντάδες Μ.Κ.Ο., πολυδαίδαλους οργανισμούς, οργανώσεις, εταιρείες, ιδρύματα, που εντέλλονται να τις προωθούν δήθεν για να εξυπηρετήσουν την «ειρήνη», την «ασφάλεια», «την επιχειρηματικότητα», την «καινοτομία» και ων ούκ έστι αριθμός συγκεκαλυμμένων τίτλων «μαϊμού», προκειμένου να επεκταθεί η ιδεολογική αποσύνθεση, η πνευματική αποβλάκωση των λαών και η χειραγώγηση της βούλησής τους.

Σήμερα έπαψαν να θεωρούνται ως αποτελεσματικά μέτρα καταστολής των αντιστάσεων οι παλιές μέθοδοι. Επειδη έγινε αντιληπτό πως ενδυναμώνονταν οι αντιδράσεις και αναζωοπυρώνονται οι ξεσηκωμοί.Τώρα νέοι τρόποι εφαρμόζονται για να ελέγχουν τη σκέψη, να καταστέλλουν τις άμυνες και να ισοπεδώνουν τις ιδεολογίες.

Η παραπληροφόρηση, η γκαιμπελική επανάληψη ενός ψέματος που επιταχύνει την πλύση εγκεφάλου (πίστευε αυτό που σου λένε καθημερινά), οι απειλές, οι εκβιασμοί, είναι σήμερα τα σύγχρονα εργαλεία που βρίσκονται στα χέρια της αυτοκρατορίας του χρήματος με τις ΗΠΑ να τις προωθούν στις χώρες επιρροής τους, όπως χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και κράτη δορυφόρων τους, τα οποία δεν κάνουν ούτε ένα βήμα χωρίς την έγκριση του «μεγάλου αδελφού».

Είναι για να γελάει και το παρδαλό κατσίκι

Ακούσαμε τις προάλλες τον Υπουργό Άμυνας να λέει πως «η Κύπρος συμβάλλει στην ασφάλεια, στη σταθερότητα και στην ευημερία της περιοχής, λόγω των τριμερών μηχανισμών συνεργασίας που ανέπτυξε το τελευταίο χρονικό διάστημα, και πέτυχε να αναπτύξει βαθιές και ειλικρινείς σχέσεις με όλα τα κράτη της περιοχής μας».

Ανυπόφορα δουλικές και ενδεικτικές του βαθμού υποταγής μας σε αυτούς που είναι οι πρωταίτιοι και υπαίτιοι της κυπριακής τραγωδίας ήταν και οι αναφορές του Κυβερνητικού Εκπροσώπου την περασμένη εβδομάδα, με αφορμή την Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Κύπρου, Ελλάδας και Ισραήλ, η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 20 Μαΐου στο Ισραήλ, με τη συμμετοχή και του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο.

Όπως δήλωνε εύχαρις ο κ. Προδρόμου: «Είναι σημαντικό οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιζητούν να γίνουν οι ίδιες μέρος της εξίσωσης ασφάλειας που αναπτύσσεται στον γεωπολιτικό χώρο μας», και πως «αυτό δείχνει την αξιοπιστία της δυναμικής ασφάλειας και σταθερότητας μέσα από συνεργασίες, την οποία αναπτύσσει η Κύπρος, απέναντι σε πηγές και συμπεριφορές έντασης και αποσταθεροποίησης». Ουδείς, ωστόσο, από τους πολιτικούς μας ηγέτες βρέθηκε να σχολιάσει ή και να απαντήσει ότι οι ΗΠΑ είναι ο πιο επιθετικός και αποσταθεροποιητικός παράγοντας, όχι μόνο στην περιοχή μας, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κανένας δεν βρέθηκε να δηλώσει πως η Κύπρος είναι η μοναδική χώρα της Ε.Ε. που ζει μέσα στην ανασφάλεια, με τις κάννες του τουρκικού Αττίλα να την σημαδεύουν. Και πως αυτό το εκτρωματικό δημιούργημα είναι έργο των ΗΠΑ. Ούτε και αναφέρθηκε από κανέναν πολιτικό μας ότι οι ειλικρινείς σχέσεις στηρίζονται στην αμοιβαιότητα και στην αμφίδρομη υποστήριξη, κάτι που οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους ουδέποτε έπραξαν για την Κύπρο.

Οι αμερικανικών συμφερόντων εταιρείες εξόρυξης υδρογονανθράκων βρίσκονται στην Κύπρο για να κερδίσουν και όχι για να βοηθήσουν τον κυπριακό λαό. Για να αρπάξουν και όχι για να δώσουν. Ο κυπριακός λαός, μέσα στο κλίμα της αποχαύνωσης που επικρατεί, μπορεί να αρέσκεται να πιπιλίζει την καραμέλα που του υπόσχονται με το Ταμείο Υδρογονανθράκων. Αλλά στο τέλος θα αποδειχθεί πως «άνθρακες οι υδρογονάνθρακες», καθότι στα ταμεία θα εμβασθούν τα ελάχιστα ή και μηδέν εις το πηλίκον. Μόνον οι κολοσσοί θα θησαυρίζουν ακόμα περισσότερο.

Οι όποιες συμφωνίες ή συνεργασίες είθισται να είναι ανταποδοτικές. Εμείς φαίνεται δεν ζητήσαμε τίποτε ή μια ελάχιστη συνδρομή να βοηθήσουν στην απαλλαγή της πατρίδας μας από την κατοχή και την μπότα του Αττίλα, που πατά στο σβέρκο του κυπριακού λαού εδώ και 45 χρόνια.

H Κύπρος είναι ένα μη κανονικό κράτος και οι πολιτικοί μας ηγέτες -κυβερνώντες και μη- αποδεικνύονται καθημερινά ανάξιοι των περιστάσεων. Η Κύπρος, πλέον, δεν διεκδικεί. Μόνο χαιρετίζει, υπακούει, σιωπά, ακολουθεί και δεν αντιστέκεται.

Πέρα από τους χαρούμενες πορδές και τις γελοίες διακηρύξεις των πολιτικών μας ηγετών, δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική κίνηση, που να μας δίνει ελπίδες για ένα ασφαλές αύριο. Κατά τα άλλα, γίναμε και «μέρος της εξίσωσης της ασφάλειας στην περιοχή».

Μεταξύ φθοράς, αφθαρσίας και συνθηκολόγησης

Ο καθείς στον κόσμο του και στο μοναχικό του μετερίζι. Η Αριστερά στην Κύπρο βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η ιδεολογική αποσύνθεση, οι μεταλλάξεις και αναδιατάξεις ανθρώπων και ιδεών δημιουργούν μια συγχυσμένη εικόνα. Θυμίζει το τραγούδι «ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουνε γίνει ροζ».

Δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι αριστερός, ποιος κομμουνιστής, ποιος σοσιαλδημοκράτης και ποιοι δεξιότεροι των δεξιών. Βέβαια, κάποιοι έφτασαν και στο κατάντημα να ντρέπονται να λένε πως είναι κομμουνιστές

Οποίον κατάντημα. Το ΑΚΕΛ κουβάλησε σοσιαλδημοκράτες ηγέτες για να εγκαινιάσουν το ξεκίνημα της προεκλογικής του εκστρατείας για τις ευρωεκλογές. Δανείστηκε δεξιούς για να τοποθετήσει στο ψηφοδέλτιό του όπως η περίπτωση του Τ/κ ακαδημαϊκού Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, ο οποίος ουδέποτε καταδίκασε την Τουρκία ως κατοχική δύναμη. Πέραν του γεγονότος ότι υπήρξε ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν ένας εκ των επικριτών του κόμματος με το οποίο κατέρχεται ως υποψήφιος για μια έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο.

Με ποια λογική ο κ. Νιαζί να είναι υποψήφιος του ΑΚΕΛ; Με την ίδια λογική εκείνων που προωθούσαν τον δεξιότατον πρώην τραπεζίτη Μάικ Σπανό για υποψήφιο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η χαμένη πυξίδα

Όλοι θέλουν να έχουν ευρωβουλευτές και στο τέλος κινδυνεύουν να μην έχουν κανέναν


Τα κόμματα του λεγόμενου κέντρου έχασαν φαίνεται τον προσανατολισμό τους και από τη μια υποστηρίζουν θέσεις της Κυβέρνησης-ΔΗΣΥ και από την άλλη την επικρίνουν (μια στο καρφί και μια στο πέταλο). Δεν βρήκαν μια φόρμουλα να κατέλθουν ενωμένοι, αφήνοντας πίσω τους τις μικροκομματικές τους απρέπειες, αντιζηλίες και σκοπιμότητες. Όλοι θέλουν να έχουν ευρωβουλευτές και στο τέλος κινδυνεύουν να μην έχουν κανέναν, με το φασιστικό ΕΛΑΜ να προελαύνει και να πλησιάζει στον στόχο του να βρεθεί στο Ευρωκοινοβούλιο.

Η άνοδος των ακροδεξιών δυνάμεων τόσο στον τόπο μας όσο και στην Ευρώπη οφείλεται κυρίως στην ιδεολογική αποσύνθεση της Αριστεράς, που ήταν η βασική δύναμη κρούσης, και στη συνθηκολόγησή της με τις δυνάμεις του χρήματος και του οικονομικού κατεστημένου. Αλλά και στην απουσία της διανόησης, των ανθρώπων του πνεύματος να σηκώσουν ανάστημα και να ορθώσουν λόγο.

Ο ΔΗΣΥ είναι αυτός που ήταν. Με τη διαφορά πως με τον Αβέρωφ Νεοφύτου στα ηνία του κόμματος έχουν παρεισφρήσει στις γραμμές του και δυνάμεις που παραπέμπουν περισσότερο στο ΕΛΑΜ παρά σε μια Δεξιά των μεγαλοαστών και του κεφαλαίου. Οι αναφορές περί «τουρκόσπορων» Παφιτών είναι μόνο ένα μικρό δείγμα. Υπάρχουν και χειρότερα. Όπως και η όλο και περισσότερο προσήλωση και στήριξη των αμερικανικών συμφερόντων στην Κύπρο χωρίς να ζητούνται ουσιαστικά ανταλλάγματα για το καλό του τόπου μας και όχι των προσώπων.

Κύπρος διχασμένη με σκορπισμένες δυνάμεις

Είναι θλιβερό γιατί κανένα από τα ε/κ κόμματα, παρά τις αρχικές προσπάθειες, δεν κατόρθωσε να επιτευχθεί μια συμμαχία για κάθοδο Ε/κ και Τ/κ υποψηφίων στις ευρωεκλογές. Έτσι το κίνημα Γιασεμί του Σενέρ Λεβέντ κατέρχεται αυτοδύναμο, με όλους όσοι εναντιώνονται για μια ενωμένη Κύπρο χωρίς τουρκικά στρατεύματα και εγγυητές να έχουν ακροβολιστεί εναντίον τους. Παρόλο που αυτοί είναι οι πραγματικοί αγωνιστές εναντίον της κατοχής και δύο φορές ήρωες εφόσον την κάθε τους κίνηση σημαδεύουν με τις ξιφολόγχες τους οι δυνάμεις της κατοχής.

Εντός και εκτός Κύπρου δείχνουμε την εικόνα μιας διχασμένης Κύπρου με σκορπισμένες δυνάμεις, οι οποίες επαναλαμβάνουν τα μεγάλα «τίποτε», όπως σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Στον κλοιό της τρομοκρατίας του «μεγάλου αδελφού»

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προτείνει περισσότερες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, αλλά ποτέ δεν πρότεινε κυρώσεις κατά της Τουρκίας

Μέσα σε αυτό το κάδρο -όπου η Κύπρος φαίνεται σαν μια κουτσουλιά εντόμου στον χάρτη- ο πλανήτης βρίσκεται σε έναν νέο επικίνδυνο αναβρασμό. Η επιθετικότητα των ΗΠΑ κορυφώνεται στη Βενεζουέλα, με όλα τα Μ.Μ.Ε. να προβάλλουν τον νόμιμο ηγέτη της χώρας κακό και το ανδρείκελο των ΗΠΑ δημοκράτη.

Και το κερασάκι στην τούρτα των απειλών. Στον χορό των κυρώσεων εναντίον της Βενεζουέλας, της Ρωσίας και η Ε.Ε, την οποία σέρνουν από τη μύτη οι ΗΠΑ.
Την ώρα που η Κύπρος, κράτος-μέλος της Ε.Ε., βρίσκεται σε ημικατοχή από την Τουρκία για 45 συναπτά έτη, την ώρα που η κρίση και ο πόλεμος στη Συρία δημιουργήθηκε από χώρες της Ε.Ε. και τις ΗΠΑ, την ώρα που οι ΗΠΑ και χώρες της ΕΕ. εφαρμόζουν εξοντωτικές κυρώσεις σε βάρος του λαού της Βενεζουέλας, θέλοντας να εκδιώξουν τη νόμιμη κυβέρνηση και να εγκαταστήσουν ένα ανδρείκελό τους· το Ευρωκοινοβούλιο ενέκρινε νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας.

Συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την περασμένη Τρίτη ψήφισμα με 402 ψήφους έναντι 163 και 89 αποχές, στο οποίο προβαίνει σε αποτίμηση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης μεταξύ της Ε.Ε. και της Ρωσίας και προτείνουν περισσότερες κυρώσεις. Οι άκρως ανυπόστατοι ισχυρισμοί που παραθέτουν είναι «λόγω των ρωσικών επεμβάσεων στη Συρία, των παρεμβάσεων σε χώρες όπως η Λιβύη και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, καθώς και των συνεχιζόμενων επιθετικών ενεργειών στην Ουκρανία».

Ωστόσο, το Ευρωκοινοβούλιο ποτέ δεν πρότεινε κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας. Ακόμα και την Τετάρτη στην εισήγηση τής κας Πίριν στην έκθεση προόδου της Τουρκίας, δεν υπάρχει καμιά αναφορά.

Τώρα οι ΗΠΑ ετοιμάζουν έναν ειδικό προϋπολογισμό πέραν των 500 εκατομμυρίων δολαρίων, για «την καταπολέμηση της ρωσικής επιρροής στη Δύση». Τι σημαίνει αυτό; Απειλές, νέες κυρώσεις, χρηματοδοτήσεις, εξαγορά συμμάχων και συνειδήσεων. Την ίδια ώρα απειλούν τους συμμάχους τους στην Ευρώπη που υποστηρίζουν την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2, προκειμένου να τους οδηγήσουν στην αγορά του ακριβού αμερικανικού φυσικού αερίου.

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα δεν βλέπουμε την Αριστερά του κόσμου να κατεβάζει διαδηλωτές στους δρόμους. Να ζητά από τις ΗΠΑ να τερματίσουν τον οικονομικό πόλεμο δολιοφθοράς εναντίον της Βενεζουέλας. Δεν βλέπουμε τους πνευματικούς ανθρώπους, τη διανόηση να διαμαρτύρεται. Βλέπουμε μια επικίνδυνη συσκότιση και το νέο δόγμα των ΗΠΑ να προωθείται επικίνδυνα.