Σημερινή

Κυριακή, 16/12/2018
RSS

Ο «πόλεμος» ΑΚΕΛ-Προεδρικού και το… φετίχ της ΔΔΟ

| Εκτύπωση | 05 Δεκέμβριος 2018, 12:02 | Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ, ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ, ΤΑΚΤΙΚΕΣ 'Η ΑΠΛΩΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΕΣ «ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΗΣΕΙΣ» ΚΑΙ «ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΕΙΣ» ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΝΑ ΑΡΘΡΩΣΕΙ ΕΝΑΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΙ ΑΡΡΑΓΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΟ -ΘΕΣΜΩ ΚΑΙ ΕΡΓΩ, ΠΛΕΟΝ- ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ

Είτε ο καβγάς γίνεται για το… πάπλωμα είτε για βαθύτερα αίτια, είναι αναντίλεκτο το γεγονός ότι προσδίδει τόσο τον τόνο όσο και το περιεχόμενο της αντιπολιτευτικής τακτικής του ΑΚΕΛ έναντι της Κυβέρνησης, αποκαθιστώντας τον, «νόθο» και «συμμιγή», λόγω προτέρου… συμπλέοντος βίου στο εθνικό θέμα, αντιπολιτευτικό ρόλο του στη συντεταγμένη θεσμική και πολιτική τάξη


Στην… κουρελιασμένη ποδιά της ΔΔΟ συνεχίζουν να ερίζουν ΑΚΕΛ και Προεδρικό, με το σκηνικό της αντιπαράθεσης να παραμένει αναβράζον, καθώς ούτε η πρόσφατη συνάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον Άντρο Κυπριανού, όπου ο Νίκος Αναστασιάδης ενημερώθηκε όσον αφορά τα διαμειφθέντα μεταξύ του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ και του Τούρκου ΥΠΕΞ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, αλλά και συζήτησε μαζί του για τη διαμορφούμενη κατάσταση στο εσωτερικό μέτωπο, μπόρεσε να μετριάσει τις δονήσεις.

Οι δύο πλευρές, με δηλώσεις και «αντιδηλώσεις», διατηρούν αμείωτους τους υψηλούς τόνους, μέσα σ’ ένα έντονο αντιπαραθετικό κλίμα που τείνει να διαλάβει χαρακτηριστικά «στρατηγικής πόλωσης», στην πιο κρίσιμη, ίσως, καμπή διαχείρισης του εθνικού προβλήματος, μετά τη διάσκεψη της Γενεύης και το Κραν Μοντανά.

Από κυβερνητικής πλευράς, παρά την ετοιμότητα αντίκρουσης των αλλεπάλληλων επιθέσεων της μείζονος αντιπολίτευσης προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, θεωρούν, επί της ουσίας, αναιτιολόγητες τις επικρίσεις του ΑΚΕΛ, οι οποίες, σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη, «ακυρώνονται τόσο από τα αδιαμφισβήτητα πεπραγμένα των τριών διασκέψεων στην Ελβετία και την τελευταία έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ, όσο και από τις, αδιάσειστες, στη σαφήνειά τους, αποκαλύψεις του τέως ΥΠΕΞ της Ελλάδας, Νίκου Κοτζιά, για το τι συνέβη στις κρίσιμες τελευταίες ημέρες της διάσκεψης στο Κραν Μοντανά, οι οποίες δικαιώνουν περίτρανα τόσο τους χειρισμούς όσο και τις θέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας».

Αποδίδουν, μάλιστα, τη συστηματική προσπάθεια αποδόμησης του Προέδρου Αναστασιάδη σε καθαρά αντιπολιτευτικούς σκοπούς, αλλά και σε μια… ανομολόγητη ατζέντα «πολιτικής διάσωσης» του Μουσταφά Ακιντζί, του οποίου ο ρόλος και η θέση, μετά το ναυάγιο στην Ελβετία, τίθενται εν αμφιβόλω, τόσο από δυνάμεις εξουσίας στην Τουρκία, όσο και από δυνάμεις εντός της τ/κ κοινότητας.

Όσον αφορά το ως άνω, ο αναβαθμισμένος ρόλος του λεγόμενου «υπεξ» του ψευδοκράτους Κουντρέντ Οζερσάι το τελευταίο διάστημα, εις βάρος του Μουσταφά Ακιντζί, αλλά και σειρά πρόσφατων δηλώσεων του κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου (ίδε, λ.χ., την αναφορά στη συνέντευξή του στον «Πολίτη» της 25ης Νοεμβρίου, ότι ο Τ/κ ηγέτης, ως προς το θέμα της λύσης, εκφράζει «προσωπικές απόψεις»), αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές, καθιστώντας, σύμφωνα και με τις εκτιμήσεις της Εζεκία Παπαϊωάννου, τις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού σχεδόν αδύνατες, σε περίπτωση εξοβελισμού του Μουσταφά Ακιντζί από την ηγεσία της τ/κ κοινότητας, «ο οποίος, παρά τις όποιες αδιαμφισβήτητες εξαρτήσεις από την Άγκυρα, παραμένει ο πλέον αξιόπιστος διαπραγματευτής της τ/κ πλευράς, με ξεκάθαρη τοποθέτηση υπέρ της λύσης διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας».

«Αριστερόστροφη» αντιπολιτευτική ρότα

Ωστόσο, είτε ο καβγάς γίνεται για το… πάπλωμα είτε για βαθύτερα αίτια, είναι αναντίλεκτο το γεγονός ότι προσδίδει τόσο τον τόνο όσο και το περιεχόμενο της αντιπολιτευτικής τακτικής του ΑΚΕΛ έναντι της Κυβέρνησης, αποκαθιστώντας τον, «νόθο» και «συμμιγή», λόγω προτέρου… συμπλέοντος βίου στο εθνικό θέμα, αντιπολιτευτικό ρόλο του στη συντεταγμένη θεσμική και πολιτική τάξη.

Οι πραγματικές, εικονικές, τακτικές ή απλώς υποθετικές «παλινδρομήσεις» και «μετατοπίσεις» του Προέδρου της Δημοκρατίας στο Κυπριακό δίνουν τη δυνατότητα στο κόμμα της Αριστεράς να αρθρώσει έναν πλήρη και αρραγή αντιπολιτευτικό λόγο έναντι της κυβερνητικής πολιτικής, αναδεικνυόμενο -θεσμώ και έργω, πλέον- στην κυρίαρχη αντιπολιτευτική δύναμη, μετά, μάλιστα, το διαφαινόμενο consensus της Κυβέρνησης με το Δημοκρατικό Κόμμα στα θέματα της οικονομίας και της κοινωνικής πολιτικής, αλλά και την απίσχνανση της εκφερόμενης, από μέρους των δυνάμεων του Κέντρου, κριτικής κατά του Νίκου Αναστασιάδη όσον αφορά τη διαχείριση του εθνικού προβλήματος.

Ως προς τούτο, δεν είναι καθόλου τυχαία, πρόσφατη, off the record, επισήμανση σημαίνοντος πολιτικού στελέχους του Κέντρου περί «σαφούς μετατόπισης του Προέδρου Αναστασιάδη προς τις θέσεις μας, όσον αφορά την αποφυγή ‘μιας λύσης για τη λύση’, η οποία θα έχει, ως αποτέλεσμα, ολέθριες συνέπειες για το μέλλον το Κυπριακού Ελληνισμού, κάτι που δεν φαίνεται να συμμερίζονται ούτε το ΑΚΕΛ, ούτε ο Δημοκρατικός Συναγερμός».

Είναι, επίσης, αναντίλεκτο γεγονός ότι το ΑΚΕΛ έφερε περίπου ως… μίασμα στη σκευή των ιδεολογικών συμβολισμών του τη συμπόρευση με την Κυβέρνηση της δεξιάς και… ακόμη χειρότερα τον Νίκο Αναστασιάδη στα του Κυπριακού, αφού, στο φαντασιακό της κυπριακής αριστεράς, οι τελευταίοι και ό,τι, ιστορικά και ιδεολογικά, εκπροσωπούν, αποτελούν την… εγχώρια «συνωνυμία» της «μειοδοσίας» έναντι του κυπριακού λαού.

Υπό αυτήν την έννοια, οι όποιες, πραγματικές ή κατ’ ευφημισμόν, μετατοπίσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας «από τις συμφωνημένες θέσεις του Εθνικού Συμβουλίου αναφορικά με τη λύση του Κυπριακού», δίνουν την ευκαιρία στο κόμμα της Αριστεράς, με διπλή απεύθυνση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, να επιτελέσει την αναγκαία πολιτική του αυτοκάθαρση, αποκαθιστώντας την καθαρότητα των πολιτικών του συμβολισμών, έπειτα από τις… ωδίνες μιας πολύχρονης βασανιστικής συνοδοιπορίας με τον «ορκισμένο» ταξικό και ιδεολογικό εχθρό.

Σε βαθμό που, ακόμη και όταν η επιθετική ρητορική του γέμει αμφισημιών ή περιπίπτει σε αντιφάσεις, αφού οι κατηγορίες για «εθνικιστική» παλινδρόμηση του Νίκου Αναστασιάδη και η υιοθέτηση, εκ μέρους του, «ακροδεξιών θέσεων», δεν συνάδουν με τις επικρίσεις για επιλογή λύσης συνομοσπονδίας ή δύο κρατών, ο αντιπολιτευτικός ζήλος του προσλαμβάνει χαρακτηριστικά «παθολογικής» εμμονής.

Το… ταμπού της διζωνικής

Ένας επιπλέον λόγος που εξηγεί το συνεχιζόμενο επικριτικό κρεσέντο της Εζεκία Παπαϊωάννου είναι η καθοσίωση, εκ μέρους της Αριστεράς, αλλά και των άλλων «δυνάμεων της λύσης», της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας ως της μοναδικής μορφής διευθέτησης του κυπριακού προβλήματος, της μόνης η οποία «μπορεί πραγματικά να επανενώσει την κοινή πατρίδα, καθιστώντας την ένα σύγχρονο, ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος». Τοσούτω μάλλον, σε μια συγκυρία που, όπως διαφαίνεται, για πολλούς στο εσωτερικό, η λύση ΔΔΟ έχει πάψει να αποτελεί τον λυσιτελή ιστορικό μονόδρομο για το μέλλον της Κύπρου αλλά ούτε και την μοναδική μορφή του εφικτού, τοποθετούμενη, κι αυτή, στην ατελεύτητη χορεία του οδυνηρώς ανέφικτου.

Ταυτόχρονα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ θεωρεί ότι, ενδεχόμενη απεμπόληση της ΔΔΟ, θα κλείσει, οριστικά, την πόρτα και θα εξουδετερώσει, πολιτικά, όσες δυνάμεις στην τ/κ κοινότητα εξακολουθούν να υποστηρίζουν μια βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος, που θα επανενώνει το κράτος σε μια ομόσπονδη πολιτειακή δομή, αλλά και θα διασφαλίζει τους Τουρκοκυπρίους έναντι του κινδύνου της πλήρους αφομοίωσης από την Τουρκία - όπερ ειπείν, την ολοσχερή υπαρκτική τους εξαφάνιση.

Θεμελιώνει, δε, την κριτική του στους «επικίνδυνους ακροβατισμούς» του Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς, όπως επισημαίνουν υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη, «οι προφανείς παλινδρομήσεις της τακτικής του Νίκου Αναστασιάδη, ήδη από το Κραν Μοντανά και εντεύθεν, προκαλούν μια επικίνδυνη ασάφεια στους επιδιωκόμενους στόχους της πλευράς μας, γεγονός που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ευόδωσης των τουρκικών προσπαθειών για αλλαγή της βάσης λύσης». Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, προσθέτουν, θα φέρει την ε/κ πλευρά ενώπιον του οδυνηρού διαζεύγματος «λύση συνομοσπονδίας ή λύση δύο κρατών», που θα σημάνει την οριστική διχοτόμηση της Κύπρου...

Αντιπολιτευτικό momentum…

Τούτων δοθέντων, σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές, η αντιπολιτευτική τακτική του ΑΚΕΛ δεν αναμένεται να σημειώσει ύφεση κατά το προσεχές διάστημα, περίοδο κορύφωσης των διεργασιών για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, υπό το… φως και της επισήμανσης του ΓΓ των ΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, για την αναγκαιότητα εμβολιασμού της διαδικασίας με «νέες ιδέες». Καθ’ ότι, όσο περισσότερο «θολό και ασαφές» παραμένει το τοπίο, κάτω από την επήρεια μιας νεφελώδους περιρρέουσας ατμόσφαιρας, τόσο περισσότερο θα καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για ξεκάθαρες τοποθετήσεις και χειρισμούς, που δεν θα επιτρέπουν τη δυνατότητα διεμβολισμού της διαδικασίας με θέσεις και ιδέες που ενδέχεται να εκτρέψουν τη συμφωνημένη βάση λύσης προς άλλε κατευθύνσεις.

Ούτε διαφαίνεται πιθανό η Εζεκία Παπαϊωάννου να ανακόψει η ίδια το αντιπολιτευτικό της momentum, σε μια συγκυρία πολύμορφων διεργασιών και μετατοπίσεων στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, που αναδιαμορφώνουν τους συσχετισμούς ισχύος και τις συμμαχίες.

Άλλωστε, με τη στάση της να κρατάει, συχνά, «ίσες αποστάσεις» από τους δύο ηγέτες, επικρίνοντας περισσότερο τον Νίκο Αναστασιάδη παρά τον Μουσταφά Ακιντζί, έχει, για τους πολιτικούς της αντιπάλους, «διαβεί προ καιρού τον Ρουβίκωνα». Για ποιο λόγο, λοιπόν, να προσφέρει, εκ νέου, στήριξη στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, «εάν εκείνος δεν επανευθυγραμμιστεί, πειστικά και με αποδείξεις, με τη συμφωνημένη γραμμή της λύσης»; Έστω κι αν οι δύο πλευρές αντιλαμβάνονται, με διαφορετικό τρόπο, το ίδιο ακριβώς πράγμα...