Σημερινή

Τετάρτη, 19/09/2018
RSS

Προς τον Σολωμό Σολωμού: Οδός αιωνιότητος, αριθμός 14η Αυγούστου 1

| Εκτύπωση | 19 Αύγουστος 2018, 18:02 | Του Οδυσσέα Τηλιγάδα

Προς τον Σολωμό Σολωμού: Οδός αιωνιότητος, αριθμός 14η Αυγούστου 1996!

ΕΙΚΟΣΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΝΔΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΣΤΗ ΔΕΡΥΝΕΙΑ - Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΠΕΝΘΕΙ, ΑΛΛΑ ΑΝΑΓΟΡΕΥΕΙ ΣΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ

Το αίμα σου, όμως, αδερφέ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν πότισε το δέντρο του αγώνα. Δεν υπήρξε άλλος Αύγουστος, σαν τον δικό σου, στην Κύπρο. Δεν ξανατόλμησε κανείς να «πάει να κατεβάσει το πανί» της κατοχής. Δεν ξαναβρέθηκαν οι μαθητές και οι φοιτητές μπροστά στα συρματοπλέγματα. Άλλοι, αδελφέ, πεθαίνουν για τη σημαία και άλλοι την καίνε, την ευτελίζουν


Σήμερα, αδελφέ, που τα χρόνια περάσαν, ως επιτάφιο έπαινο, θα ήθελα να σου χαρίσω την Λευτεριά της Κύπρου, ως επάξιο δώρο στην μνήμη σου, αλλά δυστυχώς τα δικά μου τα «ΘΕΛΩ», όπως και η δική σου «ΘΥΣΙΑ» ΕΧΑΘΗΚΑΝ στη σκοπιμότητα των ΣΧΕΔΙΩΝ της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της Παγκοσμιοποιήσεως.

Σολάκη, το ξέρουμε και οι δυο ότι στα χρόνια που μεσολάβησαν, αντί για επιτάφιο έπαινο και εγκώμιο για την «αποκοτιά σου», στήθηκες πολλές φορές στον τοίχο και θάφτηκες ακόμα πιο βαθιά από τους πολιτικάντηδες, τους κατ’ επάγγελμα πατριώτες, τους επίδοξους εθνοπατέρες και τους συνήθεις τεθλιμμένους, που ξεχάσαν το χρέος τους. Τα δειλά ευνουχισμένα ανθρωπάκια βάφτισαν τη δειλία τους φιλειρηνισμό και το συμφέρον τους πρόοδο και, επιχειρώντας να πετύχουν την «ομαλοποίηση» διά του εξευμενισμού της κατοχής, λένε, «Δεν μας χωρίζει και τίποτε», «Ο στόχος είναι να τα βρουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι»!!!

Το αίμα σου, όμως, αδερφέ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν πότισε το δέντρο του αγώνα. Δεν υπήρξε άλλος Αύγουστος, σαν τον δικό σου, στην Κύπρο. Δεν ξανατόλμησε κανείς να «πάει να κατεβάσει το πανί» της κατοχής. Δεν ξαναβρέθηκαν οι μαθητές και οι φοιτητές μπροστά στα συρματοπλέγματα. Άλλοι, αδελφέ, πεθαίνουν για τη σημαία και άλλοι την καίνε, την ευτελίζουν. Τώρα, δεν τολμάει πλέον κανείς να αμφισβητήσει την «κυριαρχία» της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

Αν, όπως το είπε ο πατέρας σου ο κυρ Σπύρος, οι Τούρκοι δολοφόνοι σου, ο «Υπουργός Γεωργίας» του ψευδοκράτους Κενάν Ακίν, ο Αττίλας Σαβ, «Αρχηγός Αστυνομίας», ο Αντιστράτηγος Χασάν Κουντακσί, Διοικητής των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, ο Διοικητής της 28ης Μεραρχίας, Υποστράτηγος Μεχμέτ Καρλί, και ο Ανώτερος Υπαστυνόμος των ειδικών δυνάμεων Ερτάλ Εμανέτ, «ήξεραν ότι, για κάθε σφαίρα που ρίχνουν, θα τους ρίχνουμε δέκα, θα σκεφτόντουσαν πολύ αυτά που κάνουν...».

Τώρα ζητούν, απλώς, διαβατήρια…

Τώρα, στα οδοφράγματα οι Τούρκοι δεν στέλνουν τους «γκρίζους λύκους» του Mεχμέτ Aρσλάν, για να ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου τους Ελληνοκύπριους. Τους ζητούν, απλώς, τα διαβατήριά τους για μια επίσκεψη των «Ελληναράδων» στα καζίνα και στους οίκους ανοχής των κατεχόμενων, και η χώρα βουλιάζει όλο και πιο βαθιά κυριαρχούμενη από τα σύνδρομα της ήττας επιτρέποντας την εδραίωση των κατοχικών δεδομένων. Και εγώ, πλέριος λύπης και οργής, αναρωτιέμαι, αδερφέ: «Εκεί κατάντησε ο Έλληνας άνθρωπος;» Αιδώς Αργείοι!!!!

Αδελφέ, τιμώντας σε, δέξου, σε παρακαλώ, αυτά τα λίγα λόγια της ψυχής μου, ως δώρο, της τιμής σου και προς μνημόσυνο αιώνιο. Για σήμερα, με συγχωρείς, αυτά μονάχα έχω να σου προσφέρω. Αύριο… Ίσως!!! Ελπίζω!!! Ακόμα ελπίζω πως θ’ αστράψει ξανά το ΦΩΣ του Ελληνισμού!!! Ελπίζω, αδελφέ, ακόμα ελπίζω!!! Σε μια χώρα που την πνίγει το άδικο, σε μια χώρα σε πένθος, ο αγώνας συνεχίζεται από ανθρώπους που σέβονται τον εαυτό τους!!! Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν πολλούς μάρτυρες που αγωνίσθηκαν με αυταπάρνηση και αρετή και προσφέρθηκαν ως θυσία και σπονδή στον υπέρ πατρίδος βωμό, διότι «ού περί χρημάτων, αλλά περί Αρετής, Τιμής και Αξιοπρέπειας τον Αγώνα οφείλουμε ποιούμενοι», γνωρίζοντας ότι: ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!!!!

Ωδή

Μέρα μηδέν τό έλαβες τό μήνυμα εκείνο
τό χαραγμένο στων αλύγιστων ηρώων μας τήν μνήμη
μέ του δίκιου τους τήν λάμψη.

Και στην ομίχλη απ’ τό χθές, μέσα στή θύμησή σου,
ως σάλπισμα εξέγερσης πελώριο ξεπροβάλλει
τής νιότης σου τό όραμα που στένεψε τόν χρόνο.

Ξάφνου η καρδία σου τράνεψε κι απλώνοντας τά χέρια
πλάτυνες τούς ορίζοντες κι ύψωσες στά ουράνια
της σκλάβας Κύπρου τήν κραυγή:

«Τούρκε, Αττίλα φονευτή, δέν σου ανήκει τούτ’ η γή!»
Έτσι ενόγαγες εσύ τήν Λευτεριά
κι έγινες θρύλος, ύμνος μας τρανός κι υπόσχεση αντάμα
νά πληρωθεί του έθνους μας το ακριβό τό τάμα.

Κι εμείς, κρατώντας ταπεινά ως μόνο φυλαχτό
τήν καύτρα του τσιγάρου σου που κρέμοταν στά χείλη,
σαν πυροκόκκινη φωτιά σέ Λευτεριάς καντήλι,
ως ακριβό θυμίαμα τήν ώρια θύμησή σου
καί σαν τό θείο άγιασμα τό αίμα της πληγής σου,
παρουσιάζουμε σεμνά τά όπλα της ψυχής
καί σου ευχόμαστε θερμά μ’ ένα λεπτό σιγής:

«Καλό ταξίδι, Σολωμέ! Πήγαινε στο καλό.
Εμείς σέ συντροφεύουμε μέ ένα ευχαριστώ!
Σ’ ευχαριστούμε όλοι εμείς, της ελπίδας η γενιά
που κέρδισε μιά ματωμένη σπιθαμή ελευθεριά!
Σ’ ευχαριστούμε! Έχε γειά!».