Σημερινή

Τετάρτη, 14/11/2018
RSS

Τη στιγμή που ο επίγειος παράδεισος γίνεται κόλαση

| Εκτύπωση | 05 Αύγουστος 2018, 18:00 | Του Niyazi Kızılyürek

Ο ERDOGAN ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΕΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΑΡΧΙΣΕ ΠΑΛΙΝ Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ. ΑΝ Ο ERDOGAN ΣΚΟΠΕΥΕΙ ΟΝΤΩΣ ΝΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΘΕΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ

Οι γονείς άφησαν ένα γράμμα στην ακρογιαλιά κάτω απ’ την πλαγιά. Ακριβώς εκεί όπου η φονική πυρκαγιά πήρε την ψυχή του παιδιού τους…
Δίπλα στο γράμμα ένα κεράκι, λίγα λουλούδια και οι αποχαιρετιστήριες λέξεις των γονιών: «Αγάπη μου (…). Εδώ θα είμαστε κάθε καλοκαίρι και θα κάνουμε μαζί μπάνιο. Δίπλα στον παράδεισο που θα τον ξανακάνεις πράσινο».

Ένας νεαρός άντρας τρέχει μαζί με τον σκύλο του για να γλιτώσει και στο κατόπι του ο Θάνατος πλησιάζει με φόρα.

Η τηλεόραση πλημμυρίζει από φρίκη: Είκοσι πέντε άνθρωποι -νέοι, γέροι, παιδιά- αγκαλιάστηκαν μαζί για να καταφέρουν να αντισταθούν στη φωτιά. Η φωτιά, όμως, που δεν καταλαβαίνει από ανθρώπινα αγγίγματα και αγκαλιάσματα, τους απανθράκωσε.

Η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού στην τηλεόραση. Η μητέρα δείχνει τη φωτογραφία του αναζητώντας κάποιον που είδε, άκουσε και ξέρει…

Δύο μικρά δίδυμα κορίτσια, αγκαλιασμένα με τον παππού τους σε μια γωνιά του σπιτιού, προσεύχονται η φωτιά να περάσει και να τ’ αφήσει ανέγγιχτα. Ωστόσο, ο Θάνατος ορμά στο σπίτι και αφήνει πίσω του στάχτες.

Ένας άνδρας που η οικογένειά του βρίσκεται εγκλωβισμένη ζητά τη βοήθεια από αστυνομικό. Η μόνη απόκριση: «Κάνε τον σταυρό σου».

Ο τόπος μεταμορφώθηκε σε επίγεια κόλαση…

«Θεία Δίκη η πυρκαγιά» παραληρεί ένας παπάς. Τα μάτια του εκτοξεύουν μίσος: «Ο άθεος Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επισύρει την οργή του Θεού».

Πεθαίνοντας καιόμενος! «Δεν δέχομαι αυτόν τον θάνατο, ψυχή μου…».

Κανενός η ψυχή δεν μπορεί να το δεχτεί. Από κάθε μέρος του κόσμου εκφράζεται η συμπαράσταση…

Συλλυπητήρια μηνύματα φθάνουν από την Τουρκία και την τουρκοκυπριακή κοινότητα… Οι εφημερίδες κυκλοφορούν με ελληνικούς τίτλους, συμμετέχοντας στον πόνο των Ελλήνων.

Ανάμεσα στις εικόνες που αναμεταδίδει η ελληνική τηλεόραση από τα διεθνή μέσα υπάρχει μια που καθηλώνει όλους? στην Ίμβρο, Έλληνες και Τούρκοι συμπολίτες προσεύχονται μαζί με ένα κερί στο χέρι…

Η διπλωματία της καταστροφής

Ο Erdogan είναι ανάμεσα στους πρώτους ηγέτες που επικοινωνούν με τον Τσίπρα.

Όπως και με τους σεισμούς στο παρελθόν, άρχισε πάλιν η διπλωματία της καταστροφής.

Αν ο Erdogan σκοπεύει όντως να συμπαρασταθεί στον ελληνικό λαό, οφείλει αμέσως να απελευθερώσει τους δύο κρατούμενους Έλληνες αξιωματικούς.

Γιατί να μην το πράξει; Η ενσυναίσθηση εκφράζεται μόνον όταν προκύψουν φυσικές καταστροφές;

Ακόμα και μετά από μια τέτοια καταστροφή, στην Ελλάδα δεν επικρατεί ομοψυχία, αλλά μια συνεχής κακοφωνία… Όλοι κατηγορούν όλους.

Κάποιοι ζητούν την παραίτηση της Κυβέρνησης.

Άλλοι κηρύττουν ότι ο άνθρωπος είναι αδύναμος μπροστά στη μανία της φύσης.

Άλλοι είναι «ανακουφισμένοι που γλίτωσαν με ελάχιστες ζημιές».

Και άλλοι λένε «ας μην έχτιζαν αυθαίρετα εκεί, να μην καίγονταν».

Ό,τι και να λέγεται, είναι ξεκάθαρο ότι υπήρξαν σοβαρά προβλήματα στις επιχειρήσεις διάσωσης.

Η έλλειψη οργάνωσης και συντονισμού ανάμεσα στους θεσμούς παρέδωσε σπίτια μαζί με τους κατοίκους τους στις φλόγες. Το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης των πολιτών δεν λειτούργησε…

Ένα μέρος όσων κατάφεραν να διαφύγουν στη θάλασσα περίμενε για ώρες στο νερό...

Μια Βρετανίδα περιέγραψε την περιπέτεια που έζησε για 8 ολόκληρες ώρες στο νερό…

Η Ελλάδα, γι' ακόμα μια φορά, αιμορραγεί. Αρκετοί λένε ότι αυτή είναι η τρίτη μεγάλη καταστροφή που συμβαίνει μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προηγήθηκαν οι μεγάλοι σεισμοί στην Κεφαλλονιά το 1953 -με 455 θύματα- και ο σεισμός στην Αττική το 1999.

Στην Ελλάδα μερικά πράγματα αλλάζουν, ωστόσο κάποια αλλάζουν δύσκολα ή δεν αλλάζουν καθόλου. Κυριότερο πρόβλημα είναι το γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα πολιτών αδιαφορούν για το κοινό συμφέρον σε συνδυασμό με τους δυσλειτουργικούς θεσμούς που οφείλουν να καθοδηγούν τους πολίτες.

Για όσο δεν επικρατεί το συλλογικό αίσθημα ευθύνης ανάμεσα στους πολίτες, ποια διαφορά θα επιφέρει η οποιαδήποτε κυβερνητική μεταρρύθμιση;

Μάλιστα, οι δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα ήταν ακριβώς προς αυτήν την κατεύθυνση. Λέγοντας ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του, συμπλήρωσε ότι η δική του κυβέρνηση δεν πρόκειται να αποδράσει από τις ευθύνες της, όπως διαχρονικά έπρατταν άλλοι στο παρελθόν.

Ο Τσίπρας, δηλώνοντας ότι ως Πρωθυπουργός αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τις φονικές φωτιές, κατέστησε σαφές ότι δεν πρόκειται να κρυφτεί πίσω από θεωρίες συνωμοσίας για να δώσει εύκολες απαντήσεις.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός παρουσιάστηκε να έχει συνείδηση των ευθυνών του και, δηλώνοντας ότι το ελληνικό κράτος εθελοτυφλεί για δεκαετίες μπροστά στις δομικές του στρεβλώσεις, πρόσθεσε το εξής: «Ωστόσο, σήμερα, εμείς διοικούμε αυτό το κράτος, σ’ εμάς ανήκει η ευθύνη».

Η καλλιέργεια του αισθήματος ευθύνης είναι πολύ σημαντική για το μέλλον της Ελλάδας. Για όσο αυξάνεται ο αριθμός των πολιτών που δεν αποφεύγουν την προσωπική τους ευθύνη, δεν υιοθετούν άκριτα τις θεωρίες συνωμοσίας και δεν μεταθέτουν την ευθύνη στις πλάτες άλλων, η Ελλάδα θα βαδίζει προς ένα καλύτερο μέλλον. Η σωτηρία της Ελλάδας περνά μέσα από την καλλιέργεια συνείδησης ευθύνης ανάμεσα στους πολίτες της.