Σημερινή

Δευτέρα, 19/11/2018
RSS

Αγκαλιασμένοι στον θάνατο

| Εκτύπωση | 29 Ιούλιος 2018, 18:00 | Του Σωτήρη Παπαδόπουλου

ΜΗΠΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ 87 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΕΘΑΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ «ΠΕΣΕΙ» ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ; ΕΙΣΑΙ Ή ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΡΑΤΟΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΟΥ ΑΠ' ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ;

Κλαίω! Μόνο αυτό μπορώ να κάνω. Και οι εννιάχρονες δίδυμες κουκλίτσες, αγκαλιασμένες με τον παππού και τη γιαγιά, ταξίδεψαν στον Παράδεισο. Εκεί, στο καταραμένο χωράφι της φρίκης. Εκεί που τόσες πολλές καρδιές έπαψαν να χτυπούν. Ούρλιαζαν την ώρα του θανάτου. Δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους.

Έπειτα από 4 ημέρες στο πολύπαθο Μάτι Αττικής, έγινα ένας άλλος άνθρωπος. Ξέρετε γιατί; Επειδή συνομίλησα για να κάνω τα καθημερινά ρεπορτάζ μου με «ήρωες», που αναφέρονταν σε άλλους «ήρωες». Με ανθρώπους που έχουν υπερδύναμη ψυχής, καρδιάς και συναισθημάτων.

Μιλάμε για ανθρώπους που έχασαν τον άνθρωπό τους, τον φίλο τους, τον γνωστό τους, τον πελάτη τους, τον γείτονά τους. Μιλάμε για ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους, το μαγαζί τους, την ίδια την καθημερινότητά τους.

Δεν θα σας ξεχάσω. Έμαθα πολλά από εσάς. Ο κ. Χάρης ήταν έτοιμος να πεθάνει μέσα στο σπίτι του μαζί με τους… φίλους του, τρία όμορφα σκυλιά. «Τι να έκανα; Να έφευγα και τα ζώα μου να καίγονταν; Και μετά πώς θα ζούσα; Είναι στάση ζωής η απόφασή μου». Ο κ. Δημήτρης να μου λέει ότι πλέον έχει μάθει να ζει με «απώλειες» τα τελευταία οκτώ χρόνια.

Ο κ. Αντώνης, με δάκρυα στα μάτια, να μου ψελλίζει πως σώθηκε στο παραπέντε το μόλις 15 ημερών εγγονάκι του. Ο κ. Γιώργος, που μάζευε την κατεστραμμένη μηχανή του, που τον έσωσε, όπως λέει, και προσθέτει: «Αγόρι μου, δεν θέλω να μιλήσω στην κάμερα. Τι να πω; Γύρω μου έχουν πεθάνει 30 άνθρωποι».

Η κ. Μαρία, που για τέσσερεις και πλέον ώρες κολυμπούσε μαζί με τον άντρα της για να σωθούν. Ο κ. Νίκος, που η ταβέρνα και το σπίτι του καταστράφηκαν και πλέον μένει στις παιδικές κατασκηνώσεις. Ιστορίες αληθινές, που όμοιές τους θα ζήλευε ο καλύτερος συγγραφέας για να γράψει.

Με τον κινηματογραφιστή Γιάννο Σωτηρίου περπατήσαμε πολλές ώρες μέσα στα καμένα. Αυτή η οσμή, νομίζω ότι θα είναι πάντα επάνω μου πλέον. Στάχτες και αποκαΐδια μια τοποθεσία σπάνιας φυσικής ομορφιάς. Βιώσαμε το μεγαλείο της αγάπης του κόσμου για τον κυπριακό Ελληνισμό. Μας έδινε δύναμη να συνεχίσουμε τη δουλειά μας μέσα σ’ ένα σκηνικό τρόμου.

Είμαι συντετριμμένος. Η Ελλάδα είναι μια διαλυμένη χώρα. Σε όλα τα επίπεδα. Μέσα σε 10 χρόνια χάνει ανθρώπινες ζωές από πυρκαγιές. Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο. Ένας Πρωθυπουργός, που αναλαμβάνει πολιτικές ευθύνες, αλλά δεν παραιτείται. Υπουργοί που υποστηρίζουν ότι σχεδόν όλα λειτούργησαν τέλεια. Πολιτικά κόμματα, που, αποσβολωμένα, απλώς κοιτούν. Σαν κακόγουστες μαριονέτες, προσπαθούσαν, σε ζωντανή μετάδοση, να μας εξηγήσουν ότι ψάχνουν να βρουν ότι έκαναν λάθος.

Ογδόντα επτά νεκροί, 190 τραυματίες, 45 αγνοούμενοι, 1.212 σπίτια μη κατοικήσιμα, ένας ολόκληρος οικισμός να έχει διαγραφεί από τον χάρτη και να μη φταίει κανείς! Τι άλλο, δηλαδή, θα έπρεπε να συμβεί; Πόσο πιο μεγάλη τραγωδία θέλετε; Μήπως πιστεύετε ότι 87 άνθρωποι πέθαναν για να «πέσει» μια Κυβέρνηση; Και τι θα πει ασύμμετρη απειλή και οργανωμένο σχέδιο; Είσαι ή δεν είσαι κράτος να προστατεύσεις τους πολίτες σου απ' όλες τις απειλές;

Ένα τεράστιο «Μπράβο» στον Δήμαρχο Ραφήνας. Ο μοναδικός, που είπε «Συγγνώμη». Όσες φορές τον συνάντησα, είχε σκυμμένο το κεφάλι, σαν να ντρεπόταν για το χάλι μας. Δεν ήθελε να κοιτάξει την καταστροφή. Και μόνο δούλευε. Αγωνιούσε να βρει στέγη και τροφή για τους «λαβωμένους» κατοίκους. Η επόμενη μέρα στο Μάτι είναι πολύ δύσκολη. Ρεύμα και τηλέφωνο θα αργήσουν να επανέλθουν. Οι ζημιές είναι ανυπολόγιστης αξίας.

Δυστυχώς, είμαστε πλέον με εγκαύματα, ηθικά και πνευματικά. Κλαίω, Πατρίδα…