Σημερινή

Παρασκευή, 16/11/2018
RSS

Ίστορες ή τρανζίστορες;

| Εκτύπωση | 22 Ιούλιος 2018, 18:00 | Του Τίτου Χριστοδούλου

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια μάχη των σημασιών. Η ιστορία μιας σύγκρουσης μοιραία γράφεται σαν σύγκρουση με την ιστορία. Αλλά και η αποϊδεολογικοποίηση της ιστορίας, της διδασκαλίας εν προκειμένω της ιστορίας, μπορεί να φέρει μαζί της την δική της ιδεολογικοποίηση, την δική της ανελαστική και ξύλινη ιδεολογία. Κι η αλήθεια της ιστορίας κρύβεται στην αχλύ της ιστορίας της αλήθειας.Επιδιώκεται μια «κριτική» αποστασιοποίηση από την εθνική ή θρησκευτική ταυτότητα, σαρώνοντας κάτω από την «ελευθερία» αυτή την απόπλυση από κάθε ίχνος κοινοτικής ταυτότητας και των ηθικών δεόντων που απορρέουν από αυτήν. Εννοείται η απόσπαση του ανθρώπου απο κάθε έννοια του δεδομένως ανήκειν, της κοινοτικής ταυτότητας, για να παραχθεί με την νεωτερική αποτελεσματικότητα ο Μακντοναλντο-ποιημένος (πώς θα τον έλεγεν ο Ritzer), πανομοιότυπος, καθαρός ταυτότητας, ευχείριστος στα διαφημιζόμενα πρότυπα, ελεγχόμενος κι ελέγξιμος, ο προβλέψιμος άνθρωπος του νεοφιλελευθερισμού.

Δηλώσεις περί «Κυπριακής παιδείας», σε άγνοια ή παραβίαση του συντάγματος της χώρας, δίνουν ένα πιο βαθύ κι επικίνδυνο χρώμα στην αποεθνικοποίηση της παιδείας μας και της διδασκαλίας της ιστορίας. Παίρνουν στις κρίσιμες περιστάσεις μας ένα απειλητικό νόημα, σαν προετοιμασία ενός. αποεθνικοποιημένου κράτους και μιας ουδέτερης, ευνουχισμένης εθνο-πολιτιστικά παιδείας που μας αφήνει έκθετους, καθαρούς ταυτότητας που να διασώζουμε ή να μας διασώζει, όχι μόνο στα ρεύματα μιας ευρύτερης φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και τους πιο άμεσους κινδύνους αφελληνισμού και πληθυσμιακής αφομοίωσης, σε μια λαίλαπα, όχι αποεθνικοποιημένη αυτή, αλλά αντίθετα... επεκτατικά εθνικιστική.

Κι έωλοι, χωρίς το έρμα της ταυτότητας και της ιστορίας, να φερόμαστε, σαν φελλοί αφελώς, από τα αιολικά ρεύματα των καιρών. Διαβλητοί κι ευμετάβλητοι, αντί δότες μεταδότες, αν-ίστορες κι άρα τρανζίστορες.

Η φερόμενη «απάλειψη των στενά εθνοκεντρικών, μονοπολιτισμικών και κατ' επέκταση εθνικιστικών στοιχείων», που διασαλπίζουν οι ταγοί της “Παιδείας” μας, ακούγεται περισσότερο σαν παραίτηση από αξιώσεις πολιτισμικής ταυτότητας, και όσων αντιστάσεων στην επεκτατική αφομοίωση που απειλείται σε μια «νέα Κύπρο» που θα κατοικείται από «νέους Κυπρίους» με κριτική, αποστασιοποιημένη και. απελευθερωμένη σχέση με αυτό που ήταν και που ετοιμάζονται να μην θέλουν πια να είναι.

Και τί να κρύβεται. άραγε, πίσω από τα απρόσωπα προσωπεία των ανιστόρων;

Τίτος Ίστωρ Χριστοδούλου

Επιδιώκεται μια «κριτική» αποστασιοποίηση από την εθνική ή θρησκευτική ταυτότητα, σαρώνοντας κάτω από την «ελευθερία» αυτή την απόπλυση από κάθε ίχνος κοινοτικής ταυτότητας και των ηθικών δεόντων που απορρέουν από αυτήν. Εννοείται η απόσπαση του ανθρώπου απο κάθε έννοια του δεδομένως ανήκειν, της κοινοτικής ταυτότητας, για να παραχθεί με την νεωτερική αποτελεσματικότητα ο Μακντοναλντο-ποιημένος (πώς θα τον έλεγεν ο Ritzer), πανομοιότυπος, καθαρός ταυτότητας, ευχείριστος στα διαφημιζόμενα πρότυπα, ελεγχόμενος κι ελέγξιμος, ο προβλέψιμος άνθρωπος του νεοφιλελευθερισμού.

Δηλώσεις περί «Κυπριακής παιδείας», σε άγνοια ή παραβίαση του συντάγματος της χώρας, δίνουν ένα πιο βαθύ κι επικίνδυνο χρώμα στην αποεθνικοποίηση της παιδείας μας και της διδασκαλίας της ιστορίας. Παίρνουν στις κρίσιμες περιστάσεις μας ένα απειλητικό νόημα, σαν προετοιμασία ενός. αποεθνικοποιημένου κράτους και μιας ουδέτερης, ευνουχισμένης εθνο-πολιτιστικά παιδείας που μας αφήνει έκθετους, καθαρούς ταυτότητας που να διασώζουμε ή να μας διασώζει, όχι μόνο στα ρεύματα μιας ευρύτερης φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και τους πιο άμεσους κινδύνους αφελληνισμού και πληθυσμιακής αφομοίωσης, σε μια λαίλαπα, όχι αποεθνικοποιημένη αυτή, αλλά αντίθετα... επεκτατικά εθνικιστική.

Κι έωλοι, χωρίς το έρμα της ταυτότητας και της ιστορίας, να φερόμαστε, σαν φελλοί αφελώς, από τα αιολικά ρεύματα των καιρών. Διαβλητοί κι ευμετάβλητοι, αντί δότες μεταδότες, αν-ίστορες κι άρα τρανζίστορες.

Η φερόμενη «απάλειψη των στενά εθνοκεντρικών, μονοπολιτισμικών και κατ' επέκταση εθνικιστικών στοιχείων», που διασαλπίζουν οι ταγοί της “Παιδείας” μας, ακούγεται περισσότερο σαν παραίτηση από αξιώσεις πολιτισμικής ταυτότητας, και όσων αντιστάσεων στην επεκτατική αφομοίωση που απειλείται σε μια «νέα Κύπρο» που θα κατοικείται από «νέους Κυπρίους» με κριτική, αποστασιοποιημένη και. απελευθερωμένη σχέση με αυτό που ήταν και που ετοιμάζονται να μην θέλουν πια να είναι.

Και τί να κρύβεται. άραγε, πίσω από τα απρόσωπα προσωπεία των ανιστόρων;

Τίτος Ίστωρ Χριστοδούλου

Επιδιώκεται μια «κριτική» αποστασιοποίηση από την εθνική ή θρησκευτική ταυτότητα, σαρώνοντας κάτω από την «ελευθερία» αυτή την απόπλυση από κάθε ίχνος κοινοτικής ταυτότητας και των ηθικών δεόντων που απορρέουν από αυτήν. Εννοείται η απόσπαση του ανθρώπου από κάθε έννοια του δεδομένως ανήκειν, της κοινοτικής ταυτότητας, για να παραχθεί με την νεωτερική αποτελεσματικότητα ο Μακντοναλντο-ποιημένος (πώς θα τον έλεγεν ο Ritzer), πανομοιότυπος, καθαρός ταυτότητας, ευχείριστος στα διαφημιζόμενα πρότυπα, ελεγχόμενος κι ελέγξιμος, ο προβλέψιμος άνθρωπος του νεοφιλελευθερισμού.

Δηλώσεις περί «Κυπριακής παιδείας», σε άγνοια ή παραβίαση του συντάγματος της χώρας, δίνουν ένα πιο βαθύ κι επικίνδυνο χρώμα στην αποεθνικοποίηση της παιδείας μας και της διδασκαλίας της ιστορίας. Παίρνουν στις κρίσιμες περιστάσεις μας ένα απειλητικό νόημα, σαν προετοιμασία ενός αποεθνικοποιημένου κράτους και μιας ουδέτερης, ευνουχισμένης εθνο-πολιτιστικά παιδείας που μας αφήνει έκθετους, καθαρούς ταυτότητας που να διασώζουμε ή να μας διασώζει, όχι μόνο στα ρεύματα μιας ευρύτερης φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και τους πιο άμεσους κινδύνους αφελληνισμού και πληθυσμιακής αφομοίωσης, σε μια λαίλαπα, όχι αποεθνικοποιημένη αυτή, αλλά αντίθετα... επεκτατικά εθνικιστική.

Κι αίολοι, χωρίς το έρμα της ταυτότητας και της ιστορίας, να φερόμαστε, σαν φελλοί αφελώς, από τα αιολικά ρεύματα των καιρών. Διαβλητοί κι ευμετάβλητοι, αντί δότες μεταδότες, αν-ίστορες κι άρα τρανζίστορες.

Η φερόμενη «απάλειψη των στενά εθνοκεντρικών, μονοπολιτισμικών και κατ' επέκτασιν εθνικιστικών στοιχείων», που διασαλπίζουν οι ταγοί της «Παιδείας» μας, ακούγεται περισσότερο σαν παραίτηση από αξιώσεις πολιτισμικής ταυτότητας, και όσων αντιστάσεων στην επεκτατική αφομοίωση που απειλείται σε μια «νέα Κύπρο» που θα κατοικείται από «νέους Κυπρίους» με κριτική, αποστασιοποιημένη και απελευθερωμένη σχέση με αυτό που ήταν και που ετοιμάζονται να μην θέλουν πια να είναι. Και τι να κρύβεται, άραγε, πίσω από τα απρόσωπα προσωπεία των ανιστόρων;