Σημερινή

Πέμπτη, 19/07/2018
RSS

«Τα κακά δάνεια, όπως τα κακά κορίτσια, πάνε παντού»

| Εκτύπωση | 08 Ιούλιος 2018, 18:02 | Του Τίτου Χριστοδούλου

ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ, ΟΣΟΙ ΜΕ ΤΑ ΜΕΛΙΑ

Σε συνεννόηση με το Υπουργείο Οικονομικών, και εν μέσω καλοκαιρινών διακοπών, η Κεντρική Τραπεζίτις και με τη συνέργεια της Επιτροπής Οικονομικών, επεξεργάζονται το νομοσχέδιο που αφορά την τιτλοποίηση δανείων, εξυπηρετούμενων και μη, ολοκληρώνοντας την τελευταία πράξη του δράματος του «δεύτερου οικονομικού εγκλήματος της Κύπρου».

Πρόκειται, βέβαια, για την πιο ανάλγητη μετακύλιση του ρίσκου και του κόστους του προς τα κάτω, είτε στους αδυνάμους είτε στους αθώους της ευρύτερης κοινωνίας, που θα είναι ο τελικός παραλήπτης του λογαριασμού με την «καταστροφή των αξιών» και απόσπαση από ξένους του εθνικού πλούτου, στο πλαίσιο της πολιτικής πλεκτάνης ελάφρυνσης των τραπεζών από το κόστος και τις ευθύνες της δικής τους αρπακτικής ασυδοσίας, το μεθυστικό τότε «predatory lending»


Δέκα χρόνια μετά τη μεγάλη πιστωτική κρίση των τιτλοποιημένων δανείων, την εξαφάνιση της Lehman Brothers των $630 δισ. και το τραμπάκουλο της AIG, όπως, βέβαια, και το αμίμητο «η κρίση θα μας αφήσει αλώβητους» του Σταυράκη στην Κύπρο...., τώρα η κυβέρνηση επαναφέρει στο προσκήνιο ανερυθριάστως τον όρο «τιτλοποίηση». Και… θέλετε κι άλλο από ειρωνεία; Με ένα μεγα-καζίνο μάς «σώζει» αναπτυξιακά από τις συμφορές του «casino capitalism», όπως είχε ονομάσει την αλόγιστη πιστωτική επέκταση η διεθνολόγος της «δομικής δύναμης», Suzan Strange, των δυνατών που μπορούν να μετακυλίουν αέναα τα ρίσκα και να τρώνε τους μικρούς για να σωθούν οι μεγάλοι.

Φαεινή ιδέα της τιτλοποίησης, εξηγούμε, είναι να επιτευχθεί η απομόχλευση των τραπεζών επιτρέποντάς τους να ομολογοποιήσουν τα κακά τους δάνεια, ώστε αυτά να πωληθούν σε επίδοξους γύπες παρακάτω, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους μετέωρους δανειολήπτες ατομικά και την κυπριακή οικονομία και κοινωνία συνολικά. «Χαρτιά» (όπως ονομάζουν οι χρηματιστές τις ομολογιακές και κάθε λογής χρηματιστηριακές αξίες) που δεν διαφέρουν και πολύ από κάποια συγχωροχάρτια που εξέδιδαν κάποτε οι Πάπες.

Πρόκειται, βέβαια, για την πιο ανάλγητη μετακύλιση του ρίσκου και του κόστους του προς τα κάτω, είτε στους αδυνάμους είτε στους αθώους της ευρύτερης κοινωνίας, που θα είναι ο τελικός παραλήπτης του λογαριασμού με την «καταστροφή των αξιών» και απόσπαση από ξένους του εθνικού πλούτου, στο πλαίσιο της πολιτικής πλεκτάνης ελάφρυνσης των τραπεζών από το κόστος και τις ευθύνες της δικής τους αρπακτικής ασυδοσίας, το μεθυστικό τότε «predatory lending».

Θυμάσαι Χαμπή που σε κυνηγούσαν στον καφενέ οι μπιστικοί της τράπεζας για να πάρεις το «χαριστικό» δάνειο για το σπίτι, εκείνο που δεν λογάριαζες καν αν μπορείς να το εξυπηρετήσεις; Οι «μπιστικοί» της μπηχτικής τραπεζικής πίστης. Που περιγελά στο «Whoops» του ο Lanchester, τη διήγηση των ανεκδιηγήτων της μεθυστικής τραπεζικής επέκτασης, που τόσο «χρήσιμα» άργησε να μεταφραστεί στα Ελληνικά.

«Τα κακά δάνεια, όπως τα κακά κορίτσια, πάνε παντού», γράφαμε τότε για τα τοξικά δάνεια και την πονηρή μετακύλιση του ρίσκου, εξηγώντας την κρίση που ερχόταν, μόλις είχαμε επαναπατριστεί, αθώοι για το πόσο πουλημένα στις τράπεζες ήσαν όλα εδώ. Μας είπαν, με τον γνωστό κυπριακό «πολογιαστό», «σκάσε και κάτσε κάτω, μην μιλάς όταν οι άλλοι τρώνε!».

Σε συνεννόηση με το Υπουργείο Οικονομικών, και εν μέσω καλοκαιρινών διακοπών, η Κεντρική Τραπεζίτις και με τη συνέργεια της Επιτροπής Οικονομικών, επεξεργάζονται το νομοσχέδιο που αφορά την τιτλοποίηση δανείων, εξυπηρετούμενων και μη, ολοκληρώνοντας την τελευταία πράξη του δράματος του «δεύτερου οικονομικού εγκλήματος της Κύπρου».

Με σκοπό την «απομόχλευση από τους ισολογισμούς των τραπεζών των μη εξυπηρετούμενων δανείων» -και μετά τα 11 δισ. που τους έχουν δοθεί για τη διάσωσή τους- όπως και το κούρεμα των καταθετών επί τω σκοπώ αυτώ, τα δόντια χώνονται πιο βαθιά. «Ο δους του οδόντος», όπως εννοούν τη διάσωση της οικονομίας οι ταγοί της συνταγής.

«Ο δους του οδόντος»

Τίτλοι τέλους, ή, ακριβώς αυτό, τιτλοποίηση τέλους. Κάποια Αλταμίρα θέλει να μας θυμίζει με το όνομά της την «ηθική» των σπηλαίων, όπου διά ροπάλου στηνόταν η πρώτη οικονομία της σφαγής των βοσκημάτων και τετραπόδων. «Ο δε χρηματιστής βίαιος εστιν», σημείωνε στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης. Στον ενικό ο χρηματιστής. Διότι εγνώριζεν ο φιλόσοφος ότι η ηθική είναι πάντα ατομική, δεν κρύβεται πίσω από «συστημικότητες», παγκοσμίων και παγκοσμιοποιητικών εξαρτήσεων και «ιστορικότητες των φαινομένων».

Κι ότι αν η οικονομία, το «νέμειν τα του οίκου», υπηρετεί (με όλη την έννοια της λέξης) ανάγκες, ως αδήριτες αναγκαιότητες, πεδίο της πολιτικής είναι η «πράξη», έκφραση ανθρώπινης ελευθερίας και ηθικής ευθύνης κι ευθύνη αυτή η ελευθερία ως όρος της ανθρώπινης ολοκλήρωσης κι ευδαιμονίας είναι το υπέρτατον κοινό αγαθό, το «» που δεν πρέπει να χάνει από τα μάτια του ο πολιτικός.

Ο οποίος, φευ, δείχνει υποχείριον μιας οικονομίας που έχει διαφύγει από τα όρια του οίκου για να διαφεντεύει αρρωστημένα το «πολιτικό». Ως «αδηφάγο», αχόρταγο τέρας που, όπως θα περιέγραφεν ο αρχαίος μύθος την αλόγιστη πιστωτική επέκταση που κατέφαγεν τον τόπο, ως ο «Ερυσίχθων» κατέφαγεν τελικώς τις δικές του σάρκες.

Ατομικές ευθύνες; Σχολιάζοντας το κραχ του 1929 Αμερικανός κεντρικός τραπεζίτης ανέφερε σε βιβλίο του που έδειχνε τις ομοιότητες με την κρίση της σύγχρονης πιστωτικής επέκτασης, ότι δουλειά του κεντρικού τραπεζίτη είναι, όταν δει ότι το κέφι και η μέθη ξεφεύγουν στο πάρτι, να αποσύρει το μπολ με το παντς, το ποτό, από το τραπέζι. Κύπριος κεντρικός τραπεζίτης, αντίθετα, στην κορυφή της χρηματιστηριακής ανόδου, είχε συνοδεύσει χρηματιστηριακούς οίκους που είχαν έλθει στο Λονδίνο για να μαζέψουν το προσφάγιν τους κι από τους προς σφαγήν παροίκους.

Κι όταν ταπεινός παροικιακός δημοσιογράφος τον ερώτησε, αν η παρουσία του σηματοδοτούσε ότι υπάρχει πραγματική αξία στην αλματώδη άνοδο, τον «ξέφρενο καλπασμό του ΧΑΚ», η απάντηση ήταν ότι «η άνοδος αυτή αντανακλούσε την ευρωστία της κυπριακής οικονομίας». Αγοράστε άφοβα, δηλαδή! Βουτήξτε χέρια πόδια στο μπολ με το παντς. Δεν θυμούμαι, αν μετά το κραχ, έψαξε ξηράν συκή να κρεμαστεί. Ίσως, πάλι, όχι!

Η Αριστοφάνεια «πετραίη συκή» δεν προσφέρεται στην Κύπρο. Καμία μεταμέλεια, όσοι με τα μέλια. Σπεύσατε εις το καζίνο. Απολέστε ό,τι αφήσει από σπίτια τα ξένα vulture funds, τα όρνεα ταμεία. Σπίτι μου σπιτάκι μου, casa μου, casino. To σφυρίζει ειρωνικά η λέξη. Εγκαλούνται τραπεζίτες για την πιστωτική κρίση; Θα τους ορθογραφήσει κανείς ως «τραπεζείτες», τους κυνικούς κύνες δίπλα στα φορτωμένα τραπέζια; Πίστη (τραπεζική) και προσευχή. Πιστεύσατε και θα σωθείτε.

Σε εκκλησία της ιταλικής Αναγέννησης, όπου οι μαικήνες της ήσαν οι Ερυσίχθονες τραπεζίτες, ένας εξ αυτών πλήρωσε φρεσκό που δείχνει τραπεζίτη να προσφέρει οικοδόμηση εκκλησίας για να σωθεί. Αλλά κι ο Αρετίνος, στα 1520, η μάστιγα των πριγκίπων και των παπών, με την ιοβόλο, τη φαρμακερή πένα του, σε τραπεζίτη σιτίσθηκε για να γράφει τις φαρμακερές αλήθειες του. Plus ca change.