Σημερινή

Τετάρτη, 12/12/2018
RSS

Ισορροπώντας σε μισογκρεμισμένες γέφυρες

| Εκτύπωση | 04 Μάρτιος 2018, 18:04 | Του Χρίστου Χαραλάμπους

ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΟΖ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Οσμή δείπνου κοινωνικού χαρακτήρα αποπνέει η ατμόσφαιρα του Κυπριακού, ως αποτέλεσμα, όπως όλα δείχνουν, του τουρκικού τετελεσμένου στην Κυπριακή ΑΟΖ

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΠΙΕΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ Η Ε/Κ ΠΛΕΥΡΑ ΚΤΙΖΕΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΙΕΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Τ/Κ ΠΛΕΥΡΑ


Στον αστερισμό ακόμη ενός δείπνου, όπως όλα τα προηγούμενα τα οποία σημάδεψαν διαχρονικά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Κυπριακού -με αντανάκλαση όμως και στην ουσία του- κινούνται εσχάτως οι εσωτερικοί και διεθνείς δρώντες στο εθνικό ζήτημα.

Αγνοώντας, εν μέρει, αλλά ουσιαστικά, τα δραματικά απόνερα τής, τουρκικής επινοήσεως και υλοποίησης, κρίσης στο οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ, οι γνωστοί υποκινητές των νημάτων, του Προέδρου της Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένου, σπεύδουν να διερευνήσουν το έδαφος της επόμενης μέρας. Που φαίνεται πως για πολλοστή φορά θα στηριχθεί σε μια συνάντηση κοινωνικού χαρακτήρα, στο πλαίσιο και πάλι δείπνου. Κάτι που θα συνοδευτεί, βεβαίως, από τον υπαρκτό φόβο και το αναμενόμενο ρίσκο, που κατά προεδρικούς κύκλους είναι διαχειρίσιμο της εκούσιας εκμετάλλευσης του (δείπνου) από τους γνωστούς κύκλους, για επανάκαμψη και κορύφωση μιας νέας διαδικασίας εν μέσω τουρκικών προκλήσεων και ακραίων εκβιασμών περί διπλών γεωτρήσεων.

Πρωτοβουλία ρίσκου και στόχοι…

Δέον να τονισθεί ότι η πρωτοβουλία για κοινωνική συνάντηση εν μέσω αδιεξόδου, που μοιραία παραπέμπει, έστω και με διαφορετικά δεδομένα, στο δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου του 2016 που οδήγησε, τελικά, στην πρώτη διάσκεψη για την Κύπρο τον Ιανουάριο του 2017 στη Γενεύη, έχει ελληνοκυπριακή πατρότητα.
Χωρίς κάποιος να θεωρεί ότι μια τέτοια συνάντηση θα ήταν ένα κακό βήμα ή προηγούμενο, το γεγονός ότι προέρχεται ως ιδέα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ανοίγει ταυτόχρονα τη συζήτηση ως προς το τι στοχεύει και γιατί πριν καν στεγνώσει το μελάνι των όσων δικαίως γράφτηκαν εναντίον της Τουρκίας για τη στάση της στην ΑΟΖ, σπεύδει να συναντήσει το φερέφωνό της στην Κύπρο (έτσι κατάντησε) Μουσταφά Ακιντζί.

Προεδρικές πηγές με τις οποίες συνομίλησε η «Σ» επί του θέματος, χωρίς προσχήματα επιβεβαίωσαν ότι η σκέψη που ωρίμασε στο πλαίσιο συζήτησης του Προέδρου της Δημοκρατίας με τους στενούς του συνεργάτες είναι πως:

· Μέσα από μια κοινωνικού τύπου συνάντηση, ανοικτής συζήτησης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έχει την ευκαιρία να ρίξει την μπάλα των ευθυνών στον έχοντα το πραγματικό πρόβλημα, Μουσταφά Ακιντζί, που καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πρέπει να δεσμευτεί τόσο στον επιδιωκόμενο στόχο εντός των παραμέτρων των Ηνωμένων Εθνών, όσο και στο πλαίσιο Γκουτέρες, το οποίο θα πρέπει να υπερασπιστεί η εδώ εκπρόσωπός του Ελίζαμπεθ Σπέχαρ.

· Θα ξεκαθαρίσει ενώπιος ενωπίω προς τον κατοχικό ηγέτη ότι η προσπάθεια διασύνδεσης των ενεργειακών ζητημάτων με το Κυπριακό όχι μόνο δεν γίνεται αποδεκτή και ρίχνει κάθε γέφυρα επικοινωνίας, αλλά την ίδια ώρα δεν σέβεται και το κεκτημένο των μέχρι σήμερα συνομιλιών, καθότι θέτει στο περιθώριο ή, στην καλύτερη, υποβαθμίζει μια σημαντικότατη σύγκλιση, που αναζητούσε και ο διεθνής παράγοντας, με την οποία λύνεται το θέμα με καθορισμό ομοσπονδιακής αρμοδιότητας και τρόπο διαμοιρασμού των εσόδων.

Απόνερα της κρίσης

Μπορεί πολλοί να ισχυρίζονται ή για πολλούς να θεωρείται πως η κρίση στο οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ πέρασε αναίμακτα -πέραν, βεβαίως, της αναβολής της γεώτρησης- ωστόσο τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Αντίθετα, θα πρέπει να υπομνηστεί πως, δυστυχώς, δεν επρόκειτο για επιχείρηση να δημιουργηθεί τετελεσμένο, αλλά, αντίθετα, επιτυχής δημιουργία τετελεσμένου. Και, ως αποτέλεσμα αυτού τούτου του τετελεσμένου, θα πρέπει να θεωρηθεί και η επιμονή του Προέδρου της Δημοκρατίας να αναζητεί και επιζητεί συνάντηση με τον κατοχικό ηγέτη -κοινωνικού περιεχομένου- ως μαγιά ή προζύμι, καλύτερα, για μια νέα περίοδο, έπειτα από μήνες παγιωμένου αδιεξόδου, που τελικά να οδηγήσει σε ουσιαστικές συνομιλίες.

Η κίνηση - πρωτοβουλία του Νίκου Αναστασιάδη δεν ερμηνεύεται σε καμία περίπτωση ως πολιτική φόβου ή ανασφάλειας, αλλά, όπως μας έλεγαν χαρακτηριστικά πηγές που γνωρίζουν το πώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σκέφτεται, ως απάντηση στα όσα ο διεθνής παράγοντας υποδείκνυε επί μέρες, περί της ανάγκης για νέες συνομιλίες, παράλληλα και ταυτόχρονα με τη ρητορική καταγγελία της Τουρκίας που προωθούσε την πολιτική των κανονιοφόρων.

«Το να κάτσουμε κλούβα και να ακολουθούμε μόνο την δίκαια καταγγελτική μας ρητορική, δεν είναι κάτι που θα προσθέσει πόντους στην πλευρά μας, αλλά ενδεχομένως να κρύβει κινδύνους, γνωρίζοντας τον τρόπο σκέψης των ισχυρών παικτών του διεθνούς παράγοντα. Αντίθετα, με αυτήν του την κίνηση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναλαμβάνει ρίσκο, αλλά με ορθό σχεδιασμό και με βάση την αλήθεια του, θα δακτυλοδείξει προς τη διεθνή κοινότητα ποιος και γιατί βλάπτει ανεπανόρθωτα κάθε προοπτική για νέες συνομιλίες», υπέδειξε με νόημα στη «Σημερινή» η ίδια πηγή.

Την ίδια ώρα, βεβαίως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα βρεθεί και αυτός ενώπιον θέσης του κατοχικού ηγέτη, που φαίνεται να βρίσκει ανταπόκριση εντός των Ηνωμένων Εθνών και που αφορά σε πακετοποιημένη συζήτηση στο Κυπριακό. Που αποτελεί κάτι διαφορετικό από αυτό που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δηλώνει, περί ετοιμότητας για συνομιλίες ενδοκοινοτικού χαρακτήρα για τις εσωτερικές πτυχές, μέχρι να προετοιμαστεί κατάλληλα μια νέα διάσκεψη για την Κύπρο.

Οι «πιέσεις» του περιθωρίου…

Χαρτογραφώντας το πώς ο διεθνής παράγοντας αναγιγνώσκει τα δεδομένα, είναι σαφές πως διαβλέπει μια “τελευταία ευκαιρία” για ουσιαστική προσπάθεια λύσης του Κυπριακού, η οποία εξαντλείται τον ερχόμενο Οκτώβριο.

Θέση που θέλει να εκμεταλλευτεί την επί του εδάφους απουσία ουσιαστικών πράξεων για το ενεργειακό πρόγραμμα μέχρι και τα μέσα φθινοπώρου, που είναι προγραμματισμένες οι γεωτρήσεις της Exxon Mobil στο οικόπεδο 10. Πρόκειται για μια θέση που σαφώς μπορεί να ερμηνευτεί αρνητικά, καθώς είναι σαν να θεωρεί το ενεργειακό ζήτημα ως εμπόδιο για συνομιλίες. Την ίδια ώρα, ωστόσο, μπορεί να ιδωθεί αντίστροφα, ότι πρόκειται για μια νεκρή περίοδο που επιτρέπει και στους δύο ηγέτες των κοινοτήτων να επανέλθουν στο τραπέζι, σε μια λογική αμοιβαίου οφέλους και με κανέναν εκ των δύο να φαντάζει ηττημένος.

Έχοντας τα πιο πάνω στο πίσω μέρος του μυαλού τους, στο Προεδρικό γνωρίζουν ότι θα υπάρξει εκ μέρους του διεθνούς παράγοντα μια λελογισμένη πίεση να προχωρήσουν τα πράγματα, πολλώ, δε, μάλλον, που φαίνεται να ξυπνούν από τον λήθαργο και οι Ηνωμένες Πολιτείες, που έχουν πολλά να χάσουν από τη συνέχιση της έντασης στην περιοχή, αφού ο επόμενος παίκτης στην Κυπριακή ΑΟΖ θα είναι ο κολοσσός Exxon Mobil, που, όσο και αν δεν λέγεται δημοσίως, ανεβάζει και κατεβάζει Κυβερνήσεις στον Λευκό Οίκο.

Η συνάντηση την περασμένη Παρασκευή της Αμερικανίδας Πρέσβεως στη Λευκωσία, Κάθλιν Ντόχερτι, με τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, δεν ήταν άλλη μια συνάντηση στο πλαίσιο του διαχρονικού διπλωματικού διαλόγου, αλλά μια πρώτη πράξη υλοποίησης του αυξημένου αμερικανικού ενδιαφέροντος, καθώς οι ΗΠΑ θέλουν να δουν την κρίση να καταλαγιάζει και σιγά-σιγά τις “αντιμαχόμενες” πλευρές να βάζουν τα όπλα στα θηκάρια και να επιστρέφουν στην πεπατημένη και διαχρονικά αποτυχημένη οδό της διαπραγμάτευσης.

Σπεύδουν για ταμείο υδρογονανθράκων

Ακριβώς επειδή ο στόχος είναι σε κάποια στιγμή να δημιουργηθούν οι συνθήκες για επανέναρξη του διαλόγου και για τον φόβο των Ιουδαίων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ζήτησε από τους πολιτικούς αρχηγούς, τους οποίους συνάντησε εν μέσω της κρίσης στο οικόπεδο 3, να συναινέσουν (κάτι που έγινε) για άμεση προώθηση του νομοσχεδίου για σύσταση του κρατικού ταμείου διαχείρισης εσόδων από τους υδρογονάνθρακες.

Ο Πρόεδρος του ΔΗ.ΣΥ. και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών, Αβέρωφ Νεοφύτου, πήρε το πράσινο φως και ενέγραψε ως πρώτο θέμα συζήτησης αύριο Δευτέρα το εν λόγω ζήτημα.

Ουσιαστικά, η ε/κ πλευρά, ως ένα σώμα, θέλει να θωρακίσει τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ώστε, μέσα από τη γνωστή σύγκλιση, αλλά και τη θεσμοθέτηση του Ταμείου, να αφαιρέσει κάθε λογικό ή παράλογο επιχείρημα από την τουρκοκυπριακή πλευρά, ώστε πιθανή επανέναρξη του διαλόγου να μη συνοδευτεί από άλλη μια υποχώρηση που θα παραπέμπει σε συνδιαχείριση του ενεργειακού προγράμματος, όπως μετ’ επιτάσεως απαιτεί η Άγκυρα και προωθεί μέσω του φερεφώνου της στην Κύπρο.