Σημερινή

Παρασκευή, 17/08/2018
RSS

Σύγκρουση δύο… «πλανητών»

| Εκτύπωση | 04 Φεβρουάριος 2018, 18:05 | Του Χρίστου Χαραλάμπους

DEJA VU ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕ ΑΡΩΜΑ 2013 ΚΑΙ ΕΝΤΟΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΛΩΣΗΣ

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ - ΜΑΛΑ ΣΥΓΚΡΟΥΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΚ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ, ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΙ ΟΜΩΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Στροφή στην πεπατημένη της διαχρονικής σύγκρουσης Αριστεράς - Δεξιάς έκανε το εκλογικό σώμα, που καλείται τώρα να επιλέξει με γνώμονα -όπως όλα δείχνουν- την οικονομική πολιτική, αφού το Κυπριακό ενώνει τους δύο μονομάχους με μόνο προεκλογικά διακριτές διαφορές


Ενώπιον ενός κλασικού, αλλά αναδιαμορφωμένου πολιτικού ανταγωνισμού Δεξιάς και Αριστεράς βρίσκεται σήμερα ο κυπριακός λαός, που καλείται να επιλέξει τον όγδοο στη σειρά ηγέτη του, σε ένα περιβάλλον σαφώς οξυμένου διπολισμού, ίδιον της κυπριακής πολιτικής πραγματικότητας διαχρονικά. Βρίσκεται ο καθένας ξεχωριστά ενώπιον μίας σύγκρουσης δύο αυτόνομων και αυτόφωτων πολιτικών πλανητών που κυριάρχησαν στο πολιτικό σύστημα επί πέντε τουλάχιστον δεκαετίες. Η μετωπική σύγκρουση δύο φιλοσοφιών στο κοινωνικο-οικονομικό κυρίως πεδίο, επεκτείνεται και στα θέματα Κυπριακού, το οποίο, παρά το ότι τους ενώνει εδώ και χρόνια, εντούτοις τώρα καταγράφει έντονα σημεία διαφωνιών, που απομένει να διαφανεί κατά πόσον είχαν απλώς έντονο προεκλογικό χρώμα.

Στη σκιά του χάρτη

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα επισκιάστηκαν έντονα από τη διαρροή από τα κατεχόμενα ότι ο Ακιντζί και η διαπραγματευτική του ομάδα απέσυραν τον χάρτη που είχαν καταθέσει στη Διάσκεψη της Γενεύης τον Ιανουάριο του 2017. Εξέλιξη που έλαβεν χώραν εδώ και ενάμιση μήνα και έγινε γνωστή μόλις πριν από μερικά εικοσιτετράωρα. Ό,τι και αν αυτό σημαίνει και όπως και αν αυτό επηρέασε ή επηρεάζει τη λαϊκή ετυμηγορία, γεγονός παραμένει πως πρόκειται για μια αρνητικότατη εξέλιξη, που ενισχύει τα εμπόδια που θα βρει ενώπιόν του ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και εδώ ακριβώς είναι που εντοπίζεται και η διαφορετικότητα στην αντίληψη των δύο μονομάχων.

Αναμενόμενη δράση ή αντίδραση;

Δεδομένου ότι τέτοιες στρατηγικές κινήσεις από την τ/κ πλευρά έχουν διαπραγματευτικό βάθος και είναι σχεδόν δεδομένες, όταν βρισκόμαστε προ των πυλών μιας νέας πρωτοβουλίας, καθώς, όπως μας εξηγούν πολιτικοί αναλυτές και διπλωμάτες, οι Τ/κ συνηθίζουν να στρεψοδικούν (υπαναχωρούν) με στόχο με την επανέναρξη διαπραγμάτευσης να κατοχυρώσουν ε/κ θέσεις που τους ευνοούν αλλά δεν είχαν κλειδώσει από προηγουμένως, οι δύο μονομάχοι για τον προεδρικό θώκο θα έχουν, πανθομολογουμένως, να υπερβούν ενισχυμένες δυσκολίες.

Ο τρόπος χειρισμού αυτών των δυσκολιών είναι που μπορεί να αποκρυσταλλώσει στο μέτρο του δυνατού και τη διαφορετικότητά τους, όχι σε ό,τι αφορά τον κεντρικό πυρήνα του προβλήματος (βάση λύσης και τρόπο διαπραγμάτευσης), αλλά στο πώς οι τ/κ κινήσεις επηρεάζουν την ετοιμότητά τους να «τρέξουν» μια νέα διαδικασία υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Θα τηρήσουν τη δέσμευσή τους, όπως αυτή εκφράστηκε προεκλογικά, ότι δηλαδή την επομένη των εκλογών θα επικοινωνήσουν με τον κατοχικό ηγέτη για να διερευνήσουν τις πιθανότητες επανέναρξης του διαλόγου; Και αν ναι, υπό ποίες προϋποθέσεις; Στη δύσκολη εργασία εντοπισμού διαφορών μπορεί κάποιος να καταλήξει στα εξής συμπεράσματα:

· Σε ό,τι αφορά τον Νίκο Αναστασιάδη είναι σαφές, με βάση και τον τρόπο που πολιτεύτηκε αλλά και το άνοιγμα που έκανε προς το σύνολο των δυνάμεων, αλλά και λόγω του ότι ο ίδιος είναι αυτός που έφερε τα πράγματα εδώ που βρίσκονται, πως χωρίς επανακατάθεση του χάρτη από τους Τ/κ σε πρώτο χρόνο, αλλά και σαφή δέσμευση της Τουρκίας επί του πλαισίου Γκιουτέρες, δεν θα σπεύσει να επιστρέψει στο τραπέζι των συνομιλιών.

Έχοντας ήδη στη φαρέτρα του την αναγνωρισθείσα, όπως δηλώνει το περιβάλλον του, ετοιμότητά του για λύση, δεν μπορεί να κατηγορηθεί για κάτι άλλο, αν απαιτήσει τα όσα αναφέραμε προηγουμένως. Μάλιστα, αν κάποιος λάβει υπόψη ότι καθ’ όλην τη διάρκεια της θητείας του είχε αναγάγει ως ένα από τα πολύ σημαντικά επιτεύγματά του το γεγονός πως για πρώτη φορά, μετά από 44 χρόνια, κατάφερε να πείσει την άλλη πλευρά να καταθέσει χάρτη με εδαφικές αναπροσαρμογές, θα ήταν τουλάχιστον μη αναμενόμενο να συρθεί σε διάλογο αν πριν δεν αποκαθίστατο η προηγούμενη τάξη πραγμάτων.

· Σε ό,τι αφορά τον Σταύρο Μαλά, είναι πέρα από προφανές ότι, πάρα τα πισωγυρίσματα της τ/κ πλευράς, με βάση και τη ρητορική που ανέπτυξε τόσον καιρό, θα σπεύσει άμεσα να κεφαλαιοποιήσει τα όσα δήλωνε και θα προχωρήσει σε συνάντηση με τον κ. Ακιντζί, η οποία αναμένεται, όπως λένε και διπλωματικοί κύκλοι, ότι θα οδηγήσει σε επανασύσταση του διαλόγου.

Αυτό που προκύπτει ως ερώτημα είναι πώς θα δράσει, σε μια τέτοια περίπτωση, ο Μουσταφά Ακιντζί, την ίδια ώρα που στην εξίσωση θα πρέπει να μπει και το θέμα του εγγράφου με τις αρμοδιότητες των Προέδρου - Αντιπροέδρου, όπως αυτό ανήχθη στην επικαιρότητα μετά την τηλεμαχία. Και το θέμα αυτό δεν μπορεί παρά να είναι ένα βαρίδι σε μια τέτοια πιθανή διαπραγμάτευση υπό τον κ. Μαλά καθώς θα πρέπει, με βάση τη δική του πάντα ρητορική, να αλλάξει τα όσα ισχυρίζεται ότι συμφωνήθηκαν για τα λεγόμενα βέτο σε τρεις πυλώνες (εξωτερικές σχέσεις, άμυνα, ασφάλεια), γεγονός που θα τον φέρει αντιμέτωπο με την τ/κ πλευρά.

Σημειώνεται ότι, με βάση τον τρόπο επικοινωνίας των θέσεων τους στο εθνικό ζήτημα, δεν φαίνεται, στο ζήτημα της διεθνούς διάσκεψης για την Κύπρο, να έχουν διαφορετικές θέσεις - κυρίως σε ότι αφορά τη σύνθεση και τον σκοπό της.

Κοινωνικο-οικονομικό χάσμα

Η επόμενη μέρα των σημερινών εκλογών θα δείξει και την κατεύθυνση που θα ακολουθήσει η χώρα στα κοινωνικο-οικονομικά ζητήματα, με τα δείγματα γραφής των δύο μονομάχων να παραπέμπουν σε αυτό που αναφέραμε στην αρχή του ρεπορτάζ. Ότι δηλαδή στην ουσία συγκρούονται μετωπικά δύο διαφορετικές φιλοσοφίες, δύο κόσμοι που δεν έχουν σημείο επαφής. Βεβαίως στην πορεία διαχείρισης των ζητημάτων αυτών έκαστος μονομάχος θα έχει τα υπέρ και τα κατά του, κυρίως σε ό,τι αφορά δεσμεύσεις που ανέλαβε όλο αυτό το διάστημα.

· Φιλελεύθερη πολιτική, συνετή διαχείριση των δημοσίων οικονομικών με περιορισμένη στα αναγκαία κρατική παρέμβαση είναι η πολιτική του Νίκου Αναστασιάδη. Πολιτική την οποία όχι μόνο υπερασπίστηκε αλλά και προέβαλε ως το πραγματικό δίλημμα των εκλογών σε σχέση με άλλες πρακτικές που ακολουθήθηκαν. Δεδομένο είναι ότι η επόμενη μέρα των εκλογών, αν επιστρέψει στο Προεδρικό, θα έχει μεγάλες προκλήσεις που εστιάζονται πρωτίστως στο ζήτημα των Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων, που χρειάζεται ρηξικέλευθες πλέον λύσεις.

Σε αυτό το ζήτημα ο Νίκος Αναστασιάδης ισορροπεί μεταξύ δύο κατευθύνσεων. Του ότι στην ουσία του αποτελεί ζήτημα ιδιωτικό, επί του οποίου η κρατική παρέμβαση περιορίζεται στα εργαλεία που το κράτος δίνει για λύσεις και της δημιουργίας φορέα διαχείρισης με περιορισμένη κρατική συμμετοχή (λόγω κόστους), το οποίο όμως άπτεται μελετών σε βάθος ώστε να είναι βιώσιμο.

· Πολιτική επανακατανομής του εθνικού πλούτου δικαιότερα, με μεγαλύτερη στήριξη προς τις μικρομεσαίες τάξεις, ευνοεί ο έτερος μονομάχος Σταύρος Μαλάς. Αναπτύσσοντας μια λογική ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι απλός θεατής και η ανάπτυξη να απολαμβάνεται από τους λίγους, παραπέμπει σε εντονότερο κρατικό παρεμβατισμό. Κάτι που προφανώς εξυφαίνεται και από την πρότασή του για άμεση δημιουργία φορέα διαχείρισης μη εξυπηρετούμενων δανείων, με το κράτος να έχει το πάνω χέρι, ώστε να είναι προς όφελος των δανειοληπτών.

Γενικότερα, πάντως, θα πρέπει να λεχθεί ότι από τη μια ο Νίκος Αναστασιάδης έχει στα υπέρ του το γεγονός ότι γνωρίζει πολύ καλά τα δημόσια οικονομικά, ενώ ως “βάρος” θα πρέπει να λεχθεί πως έχει τις δεσμεύσεις που ανέλαβε έναντι κοινωνικών ομάδων. Από την άλλη ο Σταύρος Μαλάς οδεύει προς την κάλπη “καθαρός” από ανέφικτες δεσμεύσεις, την ίδια ώρα όμως που δείχνει να φλερτάρει με πολιτικές που ακολουθήθηκαν στο παρελθόν και που δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα.

Εξ ου και συζητήθηκε έντονα το ζήτημα του κατώτατου μισθού για όλα τα επαγγέλματα και το κατά πόσον μια τέτοια πολιτική, με τέτοια νούμερα ανεργίας, είναι ορθή. Τη δική του σημασία έχει και το γεγονός πως σε ό,τι αφορά τον Υπουργό Οικονομικών έκανε στροφή εκτός αριστεράς, ώστε να διασκεδάσει ανησυχίες. Που προφανώς αποτελεί και παραδοχή για αναπροσαρμογή σκέψεων που επικράτησαν το 2013.