Σημερινή

Τετάρτη, 18/07/2018
RSS

Στην τελική ευθεία χωρίς «μεγάλο αφήγημα»

| Εκτύπωση | 31 Δεκέμβριος 2017, 18:05 | Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

ΟΙ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΩΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΤΟ ΕΝΤΟΝΩΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΡΝΟ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΣΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ, ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ ΤΙΣ ΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, ΙΔΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ, ΑΦΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΪΟΥΣΑ ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ


Αν κάτι, ωστόσο, δίνει τον τόνο σ’ αυτή την ασθμαίνουσα παράσταση, είναι, ακριβώς, η έλλειψη τόνου, ο υποτονισμός των εντάσεων σε μια εκπομπή απελπιστικής μετριότητας, με κυρίαρχο μορφασμό την αποδυνάμωση του προγραμματικού λόγου, που τείνει να ενοφθαλμιστεί, αποσυρόμενος, στη «διαφάνεια» των επιφαινομένων

Ζητείται αφήγημα… Αλλά ποιος θα μπει στον ρόλο του μεγάλου αφηγητή, όταν ο ακροατής δεν υπάρχει ή έχει μισοκλείσει τ’ αυτιά του, προσβλέποντας ένα λυτρωτικό ξεγλίστρημα, μια ευάλωτη, έστω, γραμμή διαφυγής, στη διακοπή της ομιλίας;

Και τι γίνεται όταν όλα τα κυρίαρχα αφηγήματα έχουν αποβεί τα αποκρουστικά κουρέλια μιας δύσθυμης δημόσιας χρήσης, ανίκανα να εκπληρώσουν την τελεστική τους επίκληση;

Προφανώς, σ’ αυτήν τη μικρή βραχυκύκλωση του ρέοντος λόγου είναι που κάποιοι θα αναζητήσουν τη μετέωρη περι-συλλογή της απόφασης, προσφεύγοντας στην πάντα αναπόδραστη εμπειρία της ανεπικρισίας.

Γιατί, ολοένα και περισσότερο καθίσταται σαφές πως οι «λεγεώνες» της αποχής, μονίμως σταθερά πληθυνόμενες στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, αναμετρώνται, σ’ αυτές τις εκλογές, με τις λεγεώνες της μη αποφασισιμότητας, με μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων, που λεν ότι θα ψηφίσουν, αλλά δεν ξέρουν, ακόμα, ποιον θα ψηφίσουν και τι ακριβώς ψηφίζουν ψηφίζοντας τον υποψήφιο της επιλογής τους. Αυξάνοντας ή και πολλαπλασιάζοντας, έτσι, την «απροσδιόριστη» ρευστότητα των εκλογών, που αφήνει απρόβλεπτη την τελική εκλογική εξίσωση, όσο κι αν διατείνονται κάποιοι πως «οι δημοσκοπήσεις δεν λαθεύουν».

Αυτό το αμορφοποίητο ακόμα «κράμα» της ρευστότητας θα αποτελέσει, στον εναπομείναντα από τις εκλογές χρόνο, το πεδίο της κύριας απεύθυνσης των υποψηφίων και των εκλογικών τους επιτελείων. Συνυφαίνοντας, από τη μια, την «πραγματικότητα» των δημοσκοπήσεων - αυτήν που, υποτίθεται, καταγράφεται ως τάση - διάθεση του εκλογικού σώματος σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και οι πολιτικοί την παίρνουν όσο χρειάζεται σοβαρά για να τη «δικαιώσουν» ή για να την «απορρίψουν», ωσάν ένα είδος αμφιρρέπουσας προφητείας, και, από την άλλην, την «πραγματικότητα» της τρέχουσας «πολιτικής», σκηνοθετημένη περισσότερο παρά «αυθόρμητη», με κινήσεις προκάτ, αντεγκλήσεις, αλληλοϋπονομεύσεις, εντυπωσιοθηρικές τακτικές και επικοινωνιακούς ακροβατισμούς, η εκδίπλωση της οποίας πέπρωται να θεατρικοποείται ολοένα και περισσότερο, όσο βαθύτερα παρεισδύουν τα φώτα στη σκηνή της προεκλογικής φαντασμαγορίας.

Τα διακυβεύματα

Αν κάτι, ωστόσο, δίνει τον τόνο σ’ αυτή την ασθμαίνουσα παράσταση, είναι, ακριβώς, η έλλειψη τόνου, ο υποτονισμός των εντάσεων σε μια εκπομπή απελπιστικής μετριότητας, με κυρίαρχο μορφασμό την αποδυνάμωση του προγραμματικού λόγου, που τείνει να ενοφθαλμιστεί, αποσυρόμενος, στη «διαφάνεια» των επιφαινομένων.

Η προχθεσινή, δε, «τελετή» υποβολής των υποψηφιοτήτων, με την ποικιλόχρωμη επικοινωνιακή της αμφίεση, συνέθεσε και το… ευφάνταστο σημειολογικό ντεκόρ τών όσων θα δούμε έως το κλείσιμο της προεκλογικής αυλαίας.

Το Κυπριακό, η οικονομία, η υγεία και, εσχάτως, η διαφθορά, με τον Γενικό Ελεγκτή, πρωτευόντως, και τον Γενικό Εισαγγελέα, δευτερευόντως, να δίνουν τον κεντρικό τόνο της αντιπαράθεσης, συνθέτουν το «κυβευτικό» παζλ της τελικής ευθείας προς τις εκλογές, αναλόγως, κάθε φορά, των προτεραιοποιήσεων και ιεραρχήσεων εκάστου των υποψηφίων.

Αυτή η τελευταία (διαφθορά), ωστόσο, με όλα τα αρνητικά πρόσημα που τη συνοδεύουν, ενδέχεται να ενισχύσει τις τάσεις αποστασιοποίησης του εκλογικού σώματος, ιδία των νέων, αφού έρχεται να επικυρώσει την προϊούσα κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, αποδυναμώνοντας τους όρους επανασυνάρθρωσης του πολιτικού δεσμού μέσα από μορφές πολιτικής κατάφασης

Στην τελική ευθεία, λοιπόν, προς την κάλπη, ευάριθμα και άκρως προσδιορισμένα είναι τα διακυβεύματα για έκαστο των πέντε βασικών υποψηφίων. Εξ αυτών, απορρέουν και οι στοχευμένες προτεραιοποιήσεις τους καθώς και η ιεράρχηση των διαφόρων θεμάτων.

Νίκος Αναστασιάδης

Για τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και το Επιτελείο του, πρωτεύον στόχος, πέραν από τη διασφάλιση της - δεδομένης, σύμφωνα με όλες τις έρευνες «κοινής γνώμης» - πρώτης θέσης στον πρώτο γύρο, είναι η εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής διαφοράς από τον δεύτερο, γεγονός που θα προσδώσει στην είσοδό του στον καθοριστικό δεύτερο γύρο, μια δυσεπίσχετη αριθμητική και ψυχολογική δυναμική. Σύμφωνα, δε, με εκτιμήσεις εκλογικών αναλυτών, όπως ο Νάσιος Ορεινός, η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου στον Α’ γύρο των εκλογών, θα επηρεάσει, σε σημαντικό βαθμό, και το μέγεθος της αποχής, το οποίο (μέγεθος), αναπόδραστα, θα βαρύνει αποφασιστικά στη διαμόρφωση του τελικού συσχετισμού δυνάμεων.

Και τόσο στο Προεδρικό όσο και στην Πινδάρου γνωρίζουν πως η δυνατότητα εκλογικής ανατροπής στον δεύτερο γύρο, συναρτάται, ακριβώς, από τον συνδυασμό των προϋποθέσεων αριθμητικής και πολιτικής ανατροπής, με τον ψυχολογικό παράγοντα να διαδραματίζει, εδώ, καθοριστικό ρόλο. (Ειρήσθω εν παρόδω, ότι, την, κατά προσέγγιση, εκτίμηση ενός τέτοιου σκηνικού μπορεί να αποδώσει μόνο μια σφαιρική ανάγνωση του συνόλου των δημοσκοπικών ερευνών που διεξήχθησαν μέχρι σήμερα, στο επίπεδο των καταγεγραμμένων τάσεων, και όχι μια μονοσήμαντη, εξελικτική ανάγνωση, στο επίπεδο των αριθμών, που μπορεί να «διαψεύδονται» στο συνολικότερο πλαίσιο. Παρ’ όλα αυτά, παραμένει παρακινδυνευμένη οιαδήποτε απόπειρα πρόβλεψης, καθώς ο εναπομείνας προς τις εκλογές χρόνος, με την αύξουσα πολιτική πυκνότητά του, ενδέχεται να διαφοροποιήσει τα μέχρι στιγμής διαμορφούμενα δεδομένα).

Σ’ αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, το «κυβερνητικό» επιτελείο συνεχίζει να «κτίζει» και να προβάλλει το προεδρικό προφίλ του Νίκου Αναστασιάδη, προτάσσοντας τα κύρια «επιτεύγματα της διακυβέρνησής του» (σταθεροποίηση οικονομίας/έξοδος από το μνημόνιο/πορεία ανάκαμψης, διαχείριση του Κυπριακού, όπου, σύμφωνα με την προεδρική ανάγνωση, η διαπραγμάτευση ήχθη στο οριακότερο σημείο της από το 1974, ανάπτυξη ενεργειακού προγράμματος/τριμερείς και τετραμερείς συνεργασίες, μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο, κοινωνική πολιτική/ΕΕΕ, μείωση θητείας στρατευσίμων στην ΕΦ, κ.ά.), αλλά και την ικανότητά του να «αντεπεξέρχεται, με επιδέξιους χειρισμούς, δύσκολων και κρίσιμων καταστάσεων».

Ωστόσο, κυρίαρχο μοτίβο της επικοινωνιακής απεύθυνσης του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι οι επιτεύξεις στον τομέα της οικονομικής πολιτικής, με πρωτεύον τη «σταθεροποίηση μιας υπό κατάρρευση οικονομίας, ως επακόλουθο μιας λελογισμένης πολιτικής διαχείρισης».

Και, ως τέτοιο, θα αποτελέσει τον «επικοινωνιακό πολιορκητικό κριό» του προεδρικού επιτελείου έως και την ημέρα των εκλογών, αφού, λόγω των «απτών θετικών αποτελεσμάτων», προσφέρεται ως πεδίο σύζευξης ψηφοφόρων από ετερόκλητους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους.

Σ’ ένα μεταγενέστερο στάδιο, δε, και προϊόντος του χρόνου προς τις κάλπες, ανάλογης εργαλειοποίησης αναμένεται να τύχουν και τα θέματα της ενέργειας, με τις γεωτρητικές έρευνες στο τεμάχιο «Καλυψώ» να βρίσκονται στην πλήρη ανάπτυξή τους κατά την περίοδο των εκλογών.

Την ίδια ώρα, ο Νίκος Αναστασιάδης, πέρα από τη στήριξη του κυβερνώντος κόμματος, εμφανίζεται εξαιρετικά πολυσυλλεκτικός, αρυόμενος ψήφους απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, αλλά και από την αποχή, συγκεντρώνοντας, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, ποσοστό υψηλότερο του αθροίσματος του ΔΗΣΥ.
«Καταδεικνύοντας», με αυτό τον τρόπο, όπως τονίζουν άμεσοι συνεργάτες του, «ότι έχει ικανότητες συσπείρωσης ως ηγέτης», απευθυνόμενος, κυρίως, σ’ ένα εκλογικό ακροατήριο (ΔΗΣΥ), που, λόγω των συνεχών εκλογικών επιτυχιών των τελευταίων χρόνων, διατηρεί «ζεστή» σχέση με την κάλπη.

Το ερώτημα, ωστόσο, για τον Νίκο Αναστασιάδη, είναι πού βρίσκεται η οροφή αυτής της πολυσυλλεκτικής δυναμικής και κατά πόσον ο δεύτερος γύρος θα του προσφέρει τα ίδια αποθέματα επικράτησης.

Νικόλας Παπαδόπουλος

Το Κυπριακό εξακολουθεί να παραμένει η προμετωπίδα της προεκλογικής απεύθυνσης του Νικόλα Παπαδόπουλου, καθώς συνιστά το κύριο σημείο διαφοροποίησής του και από τους δύο βασικούς ανταγωνιστές του, Νίκο Αναστασιάδη και Σταύρο Μαλά. Και συνεχίζει να λειτουργεί ως μοχλός εφέλκυσης ψηφοφόρων ένθεν και ένθεν του πολιτικοϊδεολογικού διπόλου δεξιά-αριστερά, ενόψει, μάλιστα, και των συντελούμενων διεργασιών επανεκκίνησης της διαπραγματευτικής διαδικασίας αμέσως μετά τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες ενδέχεται να εκτυλιχθούν με ρυθμούς ιδιαίτερα καταιγιστικούς, συναρτώμενες και με τις εξελίξεις στα θέματα της ενέργειας.

Την ίδια ώρα, ο κ. Παπαδόπουλος συνεχίζει να κτίζει το δικό του ηγετικό προφίλ, προβάλλοντας την ικανότητα συσπείρωσης ευρέων στρωμάτων απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, επί τη βάσει ενός ολοκληρωμένου προγράμματος διακυβέρνησης που να απαντά τόσο στα υπαρκτά προβλήματα όσο και στις επείγουσες απαιτήσεις της εξαγγελλόμενης αλλαγής.

Μάλιστα, διαρρέοντος του χρόνου προς τις εκλογές, η επίταση του προγραμματικού του λόγου αναμένεται να καταστεί περισσότερο ευκρινής, ενώ ένα άλλο στοιχείο που επιχειρεί να αναδείξει και να εργαλειοποιήσει επικοινωνιακά, είναι αυτό της πολιτικής υπευθυνότητας, προβάλλοντας την εικόνα του «υπεύθυνου ηγέτη, ο οποίος στηρίζει την Κυβέρνηση στα δύσκολα», μακριά από «μικρόψυχους συναισθηματισμούς και μικροπολιτικές σκοπιμότητες» - όπως, λ.χ. στα θέματα της οικονομίας, εκεί όπου και χρειάστηκε να προσφέρει στήριξη, προκειμένου να μην καταρρεύσει η οικονομική πολιτική του κράτους.

Επιχειρεί, με άλλα λόγια, να πορευθεί με κινήσεις που περιεχομενοποιούν το κεντρικό προεκλογικό του σύνθημα, «αξιοπιστία, αλλαγή, ελπίδα».
Την ίδια ώρα, εμφανίζεται με μια ισχυρή πολυσυλλεκτική ικανότητα, καθώς, πέραν από την υποστήριξή του από τέσσερα πολιτικά κόμματα αλλά και σειρά κοινωνικών και πολιτικών ομάδων, αντλεί ψήφους τόσο από τον ΔΗΣΥ όσο και από το ΑΚΕΛ.

Το κρίσιμο ερώτημα για τον Νικόλα Παπαδόπουλο, ωστόσο, όπως και για τον Νίκο Αναστασιάδη, αφορά στα όρια αυτής της πολυσυλλεκτικότητας και στην προοπτική της δυναμικής της. Αφορά, δηλαδή, στο κατά πόσο, αυτή έχει εξαντλήσει τα αποθέματά της, ή έχει ακόμη πράγματα να δώσει.

Ένα άλλο, εξίσου σημαντικό, ζήτημα για το επιτελείο του κ. Παπαδόπουλου είναι η συσπείρωση των «οικείων πολιτικών χώρων», ιδιαίτερα, δε, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, όπου βρίσκεται η μεγαλύτερη μάζα των ψηφοφόρων του Κέντρου. Και είναι ενδιαφέρον να επισημανθεί ότι, από την οπτική της συσπείρωσης, το εμφανές, εκ πρώτης όψεως, πλεονέκτημα της πολυκομματικής και οριζοντιοποιημένης υποστήριξης που τυγχάνει η υποψηφιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος, ενδέχεται να λειτουργήσει και ως «αχίλλειος πτέρνα» του, καθώς η δυνατότητα υψηλής συσπείρωσης ενός ευρέος και πολυκερματισμένου πολιτικού φάσματος όπως ο ενδιάμεσος χώρος, με τις αντιθέσεις, τα προβλήματα και τους εσωτερικούς διαφορισμούς του, δεν αποτελεί εύκολο εγχείρημα.

Όπως, επισημαίνει, εξάλλου, ο εκλογολόγος, Νάσιος Ορεινός, καθώς ο κ. Παπαδόπουλος είναι αναγκασμένος να απευθύνεται σε πολλά και διαφορετικά κομματικά ακροατήρια, σε οριακές, μάλιστα, συνθήκες άντλησης ψήφων, η ικανότητα συσπείρωσης και των μικρών, θεωρούμενων, κομμάτων του Κέντρου, καθίσταται αποφασιστικής σημασίας για τον βασικό στόχο της πρόκρισης στον δεύτερο γύρο.

Σταύρος Μαλάς

Από την άλλη πλευρά, ο βασικός αντίπαλος του Νικόλα Παπαδόπουλου, Σταύρος Μαλάς, έχει ως κύρια στρατηγική στόχευση τη συσπείρωση του ενός κόμματος που επισήμως τον υποστηρίζει (ΑΚΕΛ), και, προς αυτή την κατεύθυνση, η πρόσφατη «επιστράτευση» και του Νίκου Κατσουρίδη στον προεκλογικό αγώνα αναμένεται να αποβεί ιδιαιτέρως αποφασιστική, τόσο σε πρακτικό-πολιτικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο των συμβολισμών.

Ο Σταύρος Μαλάς, όμως, για να σπάσει το… φράγμα της εισόδου στον β’ γύρο των εκλογών, σύμφωνα, τουλάχιστον, με τα διαμορφούμενα, αυτήν τη στιγμή, δημοσκοπικά δεδομένα, θα χρειαστεί και τη «συνδρομή» ψήφων και από άλλους πολιτικούς χώρους. Γι’ αυτό, ένα από τα κύρια μελήματά του στο καθ’ αυτό επικοινωνιακό επίπεδο, είναι η εστίαση και η ανάδειξη του «ανεξάρτητου στοιχείου» της υποψηφιότητάς του, δεδομένου ότι, ακόμη και τώρα, πέντε χρόνια μετά την κυβερνητική αλλαγή που επεσυνέβη στις εκλογές του 2013, η διακυβέρνηση ΑΚΕΛ αξιολογείται αρκετά χαμηλά στις διάφορες έρευνες κοινής γνώμης.

Ένα στοιχείο που, ασφαλώς, κατ’ αντιστροφήν, μπορεί να λειτουργήσει λυσιτελώς για τους δύο κύριους ανθυποψηφίους του, κυρίως, δε, για τον Ν. Αναστασιάδη, καθώς είναι «απτώς» συγκρίσιμα τα αποτελέσματα των δύο τελευταίων διακυβερνήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Μαλάς θα αναλώσει τις τέσσερεις εναπομείνασες βδομάδες από τις εκλογές κινούμενος σε δύο επίπεδα: Στο εσωκομματικό του ΑΚΕΛ, με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση - έργο, βεβαίως, που αναλαμβάνεται σε συνέργεια με τους μηχανισμούς του κόμματος, και στο ευρύτερο πολιτικό, με κεντρικό άξονα «τη διαφοροποιημένη προσέγγισή του τόσο στο Κυπριακό όσο και στα θέματα της οικονομίας και της κοινωνικής πολιτικής, σε σχέση προς τους Ν. Αναστασιάδη και Ν. Παπαδόπουλο».

Γιώργος Λιλλήκας

Στο επιτελείο του Γιώργου Λιλλήκα, το επιχείρημα για τη δυνατότητα επικράτησης του Προέδρου της Συμμαχίας Πολιτών έναντι του Νίκου Αναστασιάδη στον δεύτερο γύρο των εκλογών παραμένει στην πρώτη γραμμή, μαζί με μια εξόχως «πολιτική» ανάγνωση των δημοσκοπήσεων σε σχέση με τη λειτουργία της «κρυφής ψήφου» και την εκλογική συμπεριφορά των αναποφάσιστων ψηφοφόρων.

Στο πλαίσιο αυτό, το αφήγημα για την πρόκριση στον δεύτερο γύρο παραμένει, εκ των πραγμάτων, ενεργές, το ουσιώδες ζητούμενο, ωστόσο, για τον Γ. Λιλλήκα είναι η εξασφάλιση του μεγαλύτερου δυνατού εκλογικού ποσοστού, το οποίο, αφενός, θα κατοχυρώσει τη θέση του στο υφιστάμενο πεδίο των πολιτικών συσχετισμών («πλασάρισμα» πάνω από το ΕΛΑΜ), και, αφετέρου, θα ενισχύσει την προοπτική επιρροής του στον ευρύτερο ενδιάμεσο χώρο την επαύριον της προεδρικής εκλογής, ιδία, δε, εάν ο Νικόλας Παπαδόπουλο αποτύχει να προκριθεί στον δεύτερο γύρο. Γεγονός που θα καθορίσει (μια ενδεχόμενη επικράτηση ή μια ενδεχόμενη αποτυχία του κ. Παπαδόπουλου), σε μεγάλο βαθμό, κάτω από ποιους όρους θα εκτυλιχθεί το αποφασιστικό παίγνιο για την πολιτική ηγεμονία στον χώρο του Κέντρου.

Χρήστος Χρήστου

Την ίδια ώρα, με θετική δυναμική εμφανίζεται η υποψηφιότητα του Προέδρου του ΕΛΑΜ, Χρήστου Χρήστου, παρότι εισήλθε στον προεκλογικό αγώνα μόλις πριν από ένα μήνα.

Δύο, εξάλλου, δημοσκοπικά δεδομένα, ενδέχεται να προσδώσουν στον ηγέτη του εθνικιστικού κινήματος, περαιτέρω ώθηση στη συνέχεια, που μπορεί να τον καταστήσουν ικανό να διεκδικήσει ακόμη και την τέταρτη θέση.

Πρώτο είναι η «κρυφή ψήφος», από την αύξουσα κύμανση της οποίας αναμένεται να επωφεληθεί, κατά κύριο λόγο, το ΕΛΑΜ. Δεύτερο, είναι το γεγονός πως, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ο κ. Χρήστου εμφανίζεται να εφελκύει ψηφοφόρους απ’ όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους, έστω σε χαμηλούς, ποσοστιαία, αριθμούς, σε αντίθεση με προηγούμενες δημοσκοπήσεις που τον έδειχναν να αντλεί μόνον από ψηφοφόρους οι οποίοι κατευθύνονταν είτε προς τον Νίκο Αναστασιάδη, είτε προς τον Νικόλα Παπαδόπουλο.

Όπως, δε, εμφανίζεται αυτήν τη στιγμή η «δημοσκοπική γεωγραφία» των εκλογών, αναγκάζει αρκετούς εκλογολόγους να δηλώνουν ότι η τελική επίδοση του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου ίσως αποτελέσει ένα από τα πλέον σημαίνοντα πολιτικά επιγενόμενα των επικείμενων προεδρικών εκλογών.