Σημερινή

Δευτέρα, 25/09/2017
RSS

Οι κινήσεις στη σκακιέρα

| Εκτύπωση | 10 Σεπτέμβριος 2017, 18:00 | Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΤΔ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ, ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ, ΤΟ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΑΖΛ

Δεν αποκλείεται, δε, ο Νίκος Αναστασιάδης, με την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση των ΗΕ και τις επαφές που θα έχει στη Νέα Υόρκη, να επιχειρήσει να ξανανοίξει «επιτακτικά» το κεφάλαιο του Κυπριακού, αναδιατάσσοντας τα δεδομένα στην προεκλογική σκακιέρα

Στο παρόν στάδιο και εν όψει της τελικής ευθείας προς τις εκλογές, όλες οι πλευρές προβαίνουν σε μια τελική ανίχνευση του προεκλογικού σκηνικού, σταθμίζουν τους τακτικούς βηματισμούς τους, εντοπίζουν αδυναμίες και ευάλωτα σημεία των αντιπάλων, και επιχειρούν να αξιοποιήσουν τα δικά τους δυνατά χαρτιά και επιχειρήματα


Ο κύβος ερρίφθη για την υποψηφιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας στις προσεχείς προεδρικές εκλογές. Ο Νίκος Αναστασιάδης, με δήλωσή του την περασμένη Παρασκευή, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει εκ νέου την Προεδρία της Δημοκρατίας, διευκρινίζοντας πως η επίσημη εξαγγελία θα γίνει στις 14 Οκτωβρίου.

Έτσι, ολοκληρώνεται, επί της ουσίας, το προεκλογικό παζλ, με όλους τους κύριους υποψηφίους για τις προεδρικές εκλογές και τις πολιτικές δυνάμεις που τους υποστηρίζουν σε πλήρη διάταξη μάχης.

Στο παρόν στάδιο και εν όψει της τελικής ευθείας προς τις εκλογές, όλες οι πλευρές προβαίνουν σε μια τελική ανίχνευση του προεκλογικού σκηνικού, σταθμίζουν τους τακτικούς βηματισμούς τους, εντοπίζουν αδυναμίες και ευάλωτα σημεία των αντιπάλων, και επιχειρούν να αξιοποιήσουν τα δικά τους δυνατά χαρτιά και επιχειρήματα.

Από κυβερνητικής πλευράς, στενοί συνεργάτες του ΠτΔ σημειώνουν ότι η κίνηση αυτή του Προέδρου, αν και, όσον αφορά το timing, προβάλλει, σε σημαντικό βαθμό, επιβεβλημένη εκ των εξελίξεων, προσδίδει στην υποψηφιότητα του Νίκου Αναστασιάδη το συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των ανθυποψηφίων του, αφού «‘κατοχυρώνει’, στρατηγικά, στον Πρόεδρο, το πεδίο ανάληψης πρωτοβουλιών», τόσο όσον αφορά το Κυπριακό, που θα είναι το κυρίαρχο θέμα της προεκλογικής ατζέντας, όσο και όσον αφορά τα άλλα μείζονα θέματα της προεκλογικής αντιπαράθεσης.

Δύο είναι τα κύρια επιχειρήματα επί των οποίων ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα «τεκμηριώσει» την απόφασή του να επαναδιεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας: Αφ’ ενός η επιτυχία της διακυβέρνησής του για διάσωση της «ευρισκόμενης σε πλήρη κατάρρευση» κυπριακής οικονομίας και η επαναφορά της σε ρυθμούς ανάπτυξης, και αφ’ ετέρου τα σημαντικά βήματα που επιτεύχθηκαν στο Κυπριακό, το οποίο, «μέσα από συνετούς, λελογισμένους και αποφασιστικούς χειρισμούς», ήχθη στο παρά πέντε της λύσης, «με την Τουρκία υποχρεωμένη να συζητά, στο πλαίσιο διεθνούς διάσκεψης, τα θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων», τα οποία αναδείχθηκαν ως τα μείζονα της διαπραγματευτικής διαδικασίας για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Αμφότερα, υπό το πρόσημο της αναγκαιότητας να ολοκληρωθεί αυτή η προσπάθεια σε μια δεύτερη πενταετία, η οποία (προσπάθεια) διήλθε μέσα από τις Συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης και τους δύσβατους σκοπέλους του Κυπριακού.

Ταυτόχρονα, θα αναδείξει στο έπακρον την «παγκοίνως αναγνωρισμένη επιτυχία του ΓεΣΥ», η συμφωνία για το οποίο εμφανίζεται ως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της πενταετούς διακυβέρνησής του, αλλά και τις εξελίξεις στα θέματα της ενέργειας, με τα αναμενόμενα αποτελέσματα των γεωτρητικών ερευνών της TOTAL - ENI στο τεμάχιο 11 της κυπριακής ΑΟΖ, να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του «κλίματος των εκλογών».

Με άλλα λόγια, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα ζητήσει ανανέωση και επανεπικύρωση του «κοινωνικού συμβολαίου» που συνήψε με τον λαό τον Φεβρουάριο του 2013, μέσα από την παράθεση τού μέχρι στιγμής επιτευχθέντος έργου, με στόχο την ολοκλήρωση του κυβερνητικού του προγράμματος, «που θα παραδώσει στις επόμενες γενεές μια εντελώς διαφορετική Κύπρο σε σχέση με αυτήν που παρέλαβε».

Αυτοί θα είναι και οι κύριοι άξονες επί των οποίων θα εστιαστεί η προεκλογική προσπάθεια του κυβερνητικού στρατοπέδου, το οποίο θα επιχειρήσει, ταυτόχρονα, να αντικρούσει και να αποδομήσει τα εξ αριστερών και εξ «ευωνύμων» αντιπολιτευτικά πυρά, κυρίως στο Κυπριακό, στην οικονομία, αλλά και στην εσωτερική διακυβέρνηση.

Δεν αποκλείεται, δε, ο Νίκος Αναστασιάδης, με την ομιλία του στη Γενική Συνέλευση των ΗΕ και τις επαφές που θα έχει στη Νέα Υόρκη, να επιχειρήσει να ξανανοίξει «επιτακτικά» το κεφάλαιο του Κυπριακού, αναδιατάσσοντας τα δεδομένα στην προεκλογική σκακιέρα.

Στα συγκριτικά πλεονεκτήματα του ΠτΔ συμπεριλαμβάνονται το γεγονός ότι, όπως συμβαίνει πάντοτε στις εκλογικές αναμετρήσεις, η κρατική μηχανή λειτουργεί επ’ ωφελεία της Κυβέρνησης και του Προέδρου, ενώ θα επιχειρήσει να εργαλειοποιήσει εκλογικά τις βραχυπρόθεσμες επιδράσεις στα θέματα της οικονομίας, μέσα από την πρακτική των «άμεσων και μαζικών παροχών».

Ιδιαιτέρως σημαντική για την προοπτική της υποψηφιότητας του ΠτΔ είναι η διαφαινόμενη «εξομάλυνση» των σχέσεων με την Πινδάρου, η οποία βάζει προσώρας τον βραχνά της εσωκομματικής μεμψιμοιρίας στην άκρη. Ωστόσο, τόσο στο Προεδρικό όσο και στον ΔΗΣΥ γνωρίζουν ότι μια ενδεχόμενη νέα εκλογική επικράτηση προϋποθέτει τη δυνατότητα διεμβολισμού και άλλων πολιτικών χώρων, και δη του κεντρώου, όπως, άλλωστε, έχουν καταδείξει όλες οι προηγούμενες εκλογικές εμπειρίες, ενώ βαρύνουσα θα είναι αυτήν τη φορά, σε περίπτωση αποκλεισμού του Στ. Μαλά από τον δεύτερο γύρο, η στάση των ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ.

Σ’ αυτό το σημείο ιδιαιτέρως βαρύνουσα θα αναδειχθεί η ικανότητα ανάσχεσης της οξύτατης κριτικής που θα δεχθεί ο ΠτΔ ένθεν και ένθεν στο κυπριακό πρόβλημα, «καθώς απέτυχε να επιλύσει το Κυπριακό οδηγώντας το σ’ ένα κρημνώδες αδιέξοδο», και στα θέματα της οικονομίας, με πρωτεύον αυτό του κουρέματος.

Άλλο επίσης πεδίο το οποίο αναμένεται να προσφέρει πρόσφορον έδαφος στους πολέμιους και επικριτές του, είναι αυτό της σχέσης με τους άλλους πολιτειακούς θεσμούς, καθώς και οι διορισμοί «ημετέρων» σε διάφορες καίριες πολιτικές και πολιτειακές θέσεις.

Κτίζει προφίλ

Στο στρατόπεδο της αριστεράς, και εν όψει της ολοκλήρωσης και τυπικά των εσωκομματικών διαδικασιών επιλογής υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές, ο Σταύρος Μαλάς συγκροτεί, με μεθοδικά και υπολογισμένα βήματα, το προφίλ της υποψηφιότητάς του, προβάλλοντας ιδιαίτατα το στοιχείο της «μη κομματικότητας», απέναντι σε τρεις, στην ουσία, κομματικές υποψηφιότητες.

Στο πλαίσιο αυτό, με προσεγμένες επιλογές συγκροτεί το εκλογικό του επιτελείο, ενώ επιχειρεί να εμβολιάσει το εκλογικό του πρόγραμμα και με θέσεις που δεν ταυτίζονται μονολιθικά με αυτές της παραδοσιακής αριστεράς, προκειμένου να αναδείξει τη διάσταση «μιας ανεξάρτητης πολυσυλλεκτικής υποψηφιότητας, η οποία μπορεί να δώσει αξιόπιστες λύσεις εκεί όπου το κομματικό σύστημα απέτυχε».

Σε μια πρώτη ανάγνωση του προεκλογικού του λόγου, διαφαίνεται ότι αυτός θα επικεντρωθεί κυρίως σε θέματα κοινωνικο-οικονομικής πολιτικής, όπως η φτώχια, η ανεργία, κ.λπ., επιχειρώντας, ταυτόχρονα, να αναδείξει τις ανεπάρκειες, αλλά και τις στρεβλώσεις της κυβερνητικής πολιτικής, όπου, σύμφωνα και με την Εζεκία Παπαϊωάννου, η Κυβέρνηση συνεχίζει να πολιτεύεται με την «τακτική της παραπλάνησης και της παρουσίασης ωραιοποιημένων στοιχείων».

Θα επενδύσει, ταυτόχρονα, στο στοιχείο της δικής του πολιτικής αξιοπιστίας, απέναντι στην «πολλαπλώς αποδεδειγμένη αναξιοπιστία του Προέδρου Αναστασιάδη», ενώ θα επιχειρήσει να ταυτίσει τον έτερο κύριο ανθυποψήφιό του, Νικόλα Παπαδόπουλο, με τις αρνητικές, για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, παρενέργειες της εφαρμογής των διαφόρων μνημονιακών πολιτικών που ακολουθήθηκαν για «έξοδο από την κρίση», οι οποίες κινήθηκαν σε μια αυταπόδεικτα «άτεγκτη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση».

Όσον αφορά το Κυπριακό, πιθανότατα ο ίδιος να ακολουθήσει τη γραμμή μιας λιγότερο οξυμένης κριτικής προς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, αφήνοντας στην Εζεκία Παπαϊωάννου το κύριο βάρος της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Κύριος, σε πρώτο στάδιο, στόχος του, είναι να συσπειρώσει τους ΑΚΕΛικούς ψηφοφόρους, ιδιαίτερα τους «λακίσαντες» είτε στην αποχή είτε σε άλλους πολιτικούς χώρους (ίδε, λ.χ., Συμμαχία Πολιτών), δίνοντάς τους το μοτίβο μιας ιδεολογικής επανασυγκόλλησης με τον γενέθλιο πολιτικό τους χώρο, αλλά και να αυξήσει τις δυνατότητες επιρροής του κυρίως στον θεωρούμενο όμορο χώρο της κεντροαριστεράς.

Υπό το πρόσημο αυτό, θα πρέπει και αυτός να χειριστεί με δεξιοτεχνία τις εγγενείς αμφισημίες που διέπουν το εκλογικό του διάβημα, αφού, ενώ προβάλλει μιαν ανεξάρτητη υποψηφιότητα, επιχειρώντας να κρατήσει αποστάσεις από το ΑΚΕΛ, ταυτόχρονα απευθύνεται προς τους ΑΚΕΛικούς ψηφοφόρους ως εκφραστής της πολιτικής του ανασύνταξης.

Και θα πρέπει να πείσει, στο τέλος της ημέρας, τους πολίτες, ότι θα πρέπει να εμπιστευθούν μια Κυβέρνηση που στηρίζεται από το ΑΚΕΛ, τη στιγμή που το τέως κυβερνών κόμμα συνεχίζει τα εισπράττει τα επίχειρα της προηγούμενης διακυβέρνησης.

Η νέα στρατηγική

Με πρωταρχικό μέλημα αυτήν τη στιγμή την παρουσίαση της νέας στρατηγικής για το Κυπριακό, ο «συνασπισμένος» ενδιάμεσος χώρος εισέρχεται στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου για τις προεδρικές εκλογές.

Σε μια προεκλογική εκστρατεία που εκτυλίσσεται στον αστερισμό των… αδιεξόδων, αλλά και ενδεχόμενων, επίφοβων νέων «κυοφορήσεων» στο Κυπριακό, με ορόσημα το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά και την επικείμενη 72η Γενική Συνέλευση των ΗΕ στη Νέα Υόρκη, η επικοινωνιακή ανάπτυξη της «εναλλακτικής πρότασης» για το εθνικό θέμα θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος της στρατηγικής του Νικόλα Παπαδόπουλου και των κομμάτων που τον υποστηρίζουν, ως μια μορφή «εποικοδομητικής υπέρβασης» των κυρίαρχων σχημάτων στο κυπριακό πρόβλημα, που ερείδονται στο αναπόδραστο της λύσης διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας.

Ένα από τα ζητήματα που προβληματίζουν το επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία θα πρέπει να παρουσιαστεί δημοσία, μέσα από μια οργανωμένη και τελεστικά λυσιτελή μεθοδολογία, η «νέα στρατηγική» πρόταση.

Μία σκέψη, η παρουσίαση να γίνει πριν από την αναχώρηση του Προέδρου της Δημοκρατίας για τη Νέα Υόρκη, φαίνεται να εγκαταλείπεται, αφού, πέρα από την περιοριστική «σύμπτυξη» του πολιτικού χρόνου μέχρι τότε, μια «πρωθύστερη» κίνηση θα άφηνε την πρωτοβουλία των κινήσεων στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ο οποίος, από το βήμα της ΓΣ του ΟΗΕ και τις επαφές που θα έχει στη Νέα Υόρκη, θα έχει την ευχέρεια να επαναπροσδιορίσει τους όρους διαχείρισης και συζήτησης του Κυπριακού, τόσο διεθνώς όσο και στο εσωτερικό.

Ως λυσιτελέστερη προβάλλει η άποψη ότι η παρουσίαση της νέας στρατηγικής θα πρέπει να λάβει χώραν μετά τη ΓΣ του ΟΗΕ, πιθανότατα μέσα στον Οκτώβριο, αφού, με αυτόν τον τρόπο, θα αποτελέσει μια καίρια και ολοκληρωμένη απάντηση σε όσα ενδεχομένως επιχειρήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη Νέα Υόρκη, με μια πιθανή «αναδιάταξη» των δεδομένων του εθνικού προβλήματος.

Ένα δεύτερο, επίσης κρίσιμο σημείο που άπτεται της νέας στρατηγικής, είναι η άρση των «αμφισημιών» όσον αφορά το θέμα της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπου, προγραμματικά και σε επίπεδο κομματικών αποφάσεων τουλάχιστον, το ΔΗΚΟ διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα κόμματα του συνασπισμού που υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου. Στο επίπεδο αυτό ο ενδιάμεσος συνασπισμός θα πρέπει να αντιτάξει έναν πειστικό λόγο στον διισχυρισμό των πολιτικών αντιπάλων του, ότι η πρόταση για τη νέα στρατηγική αυτοαναιρείται εν τη γενέσει της, λόγω, ακριβώς, των «εγγενών αυτών αντιφάσεων», και δεν αποτελεί τίποτε άλλο από ένα προεκλογικό πυροτέχνημα.

Ένα τρίτο ζήτημα που ενδεχομένως να έχει να αντιμετωπίσει το επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου είναι ένας ενδεχόμενος «περισπασμός εκ των έσω», με τη φερόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση στο Δημοκρατικό Κόμμα να σταθμίζει την προοπτική δημιουργίας νέας «πολιτικής πλατφόρμας», ενόψει προεδρικών εκλογών αλλά και των εσωκομματικών εκλογών που θα επακολουθήσουν εντός του 2018, η οποία να εκφράσει τα διαφωνούντα με την ακολουθούμενη πολιτική της ηγεσίας στελέχη.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εάν υλοποιηθεί, θα δημιουργήσει, κατά το μάλλον ή ήττον, πρόβλημα συσπείρωσης στο ίδιο το εσωτερικό του ΔΗΚΟ, τη στιγμή που το κόμμα θα εντείνει τις προσπάθειές του αφ' ενός για τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση του ενδιάμεσου χώρου γύρω από την υποψηφιότητα του Ν. Παπαδόπουλου και, αφ' ετέρου, τον «ψηφοθηρικό» διεμβολισμό των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα αναγκαστεί, έτσι, να αρθρώσει έναν διττό πολιτικό λόγο, με απεύθυνση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του κόμματος, με ορατό τον κίνδυνο να υπεισέλθει σε μια αποπροσανατολιστική τροχιά ακριβώς στην πιο κρίσιμη φάση ανάπτυξης του προεκλογικού αγώνα.

Ήδη, η προχθεσινή ανάρτηση του πρώην αναπληρωτή Προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος, Νίκου Κλεάνθους, και η αναφορά του για «κάθετο διχασμό στο ΔΗΚΟ», για «δελφίνους της εξουσίας που το 2006 βρέθηκαν ''ενωμένοι'' για να εκτοπίσουν την προηγούμενη ηγεσία» και «αναπόφευκτη απώλεια αξιοπιστίας», αποτυπώνει εύγλωττα τις επαπειλούμενες αναστατώσεις που κυοφορούνται.

Στο καθαυτό επίπεδο των τακτικών αλλά και επικοινωνιακών κινήσεων, στο επιτελείο του Νικόλα Παπαδόπουλου εκτιμούν ότι διαθέτουν «αφθονία όπλων», αφού, από τη μια, «έχουμε την εξόφθαλμη παταγώδη αποτυχία μιας εγγενώς προβληματικής στρατηγικής στο κυπριακό πρόβλημα», την οποία στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις και «με κάθε κόστος διολίσθησης και υποχωρήσεων» τα δύο μεγάλα κόμματα, με την αναγκαιότητα διαμόρφωσης μιας νέας στρατηγικής να γίνεται ολοένα και πιο κατανοητή από τους πολίτες, και, από την άλλη, ένα ρευστό και ασταθές πεδίο γεωπολιτικών ανακατατάξεων στην περιοχή, με τη θέση της Τουρκίας να καθίσταται ολοένα και περισσότερο δυσμενής, το οποίο «αυτή η νέα στρατηγική μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει».

Ταυτόχρονα, θεωρούν ότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος διαθέτει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των ανθυποψηφίων του που απορρέει από το γεγονός ότι ο ίδιος δεν έχει ποτέ κυβερνήσει, παρά την προηγούμενη συνεργασία του ΔΗΚΟ με τον ΔΗΣΥ, ενώ με τις «στοχαστικές προσαρμογές» του την περίοδο της κρίσης συνέβαλε στην έξοδο από το μνημόνιο, χωρίς να ταυτίζεται με την κυβερνητική πολιτική. Εμφανίζεται, παράλληλα, ως ο κύριος υποψήφιος του Κέντρου, γεγονός που προσδίδει στην υποψηφιότητά του τόσο ποσοτική όσο και ποιοτική δυναμική.

Σ’ αυτά τα δύο σημεία, βεβαίως («ακραίες και επικίνδυνες προσεγγίσεις στο Κυπριακό» και «σύμπραξη με Κυβέρνηση στην εφαρμογή του μνημονίου») αναμένεται να δεχθεί και τη δριμύτερη κριτική από πλευράς ΑΚΕΛ.

Ωστόσο, ο ίδιος και οι συνεργάτες του θεωρούν ότι το γεγονός πως για πρώτη φορά ο ενδιάμεσος χώρος κατέρχεται ενωμένος και με ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική πρόταση, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός ισχυρού τρίτου πόλου εξουσίας, ο οποίος δεν θα είναι ουραγός των δύο κυρίαρχων πόλων, αποτελεί ένα ικανό ανάχωμα σύνθλιψης όλων αυτών των αιτιάσεων.

Επιμένει στην προοπτική

Την ίδια ώρα στο στρατόπεδο της Συμμαχίας Πολιτών, παρά τα όχι ελπιδοφόρα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, εμμένουν στην προοπτική της εκλογικής ανατροπής, θεωρώντας πως είναι δυνατή η «πρόκριση» του Γιώργου Λιλλήκα στον δεύτερο γύρο, η οποία «οριστικά θα δώσει τέλος στη διακυβέρνηση του ΔΗΣΥ και του Νίκου Αναστασιάδη».

Με βάση τα μέχρι στιγμής πεπραγμένα της αντιπολιτευτικής τακτικής του Γιώργου Λιλλήκα, καθίσταται προφανές πως επιχειρεί «να παίξει ‘σκληρά’ τόσο στο Κυπριακό όσο και στην οικονομία έναντι του Νίκου Αναστασιάδη», σε μια ολομέτωπη επίθεση κατά της Κυβέρνησης, αποσκοπώντας σε μια κατά το δυνατόν πολυσυλλεκτικότερη εφέλκυση ψηφοφόρων.

Ταυτόχρονα, είναι εμφανής η προσπάθειά του να αναδείξει το στοιχείο της διαφοροποίησης από το ΔΗΚΟ τουλάχιστον στα θέματα των μνημονιακών νομοσχεδίων, συσχετίζοντας τον Νικόλα Παπαδόπουλο με τους Νίκο Αναστασιάδη και Αβέρωφ Νεοφύτου.

Ένα άλλο στοιχείο της στρατηγικής του Γιώργου Λιλλήκα, το οποίο αναμένεται να αναδειχθεί εντονότερα στη συνέχεια, είναι το επιχείρημα ότι, «αποδεδειγμένα, επί τη βάσει θέσεων και πολιτικών επιλογών», η δική του υποψηφιότητα αποτελεί την αυθεντική επιλογή του ενδιάμεσου χώρου, αφού τόσο στο θέμα του Κυπριακού όσο και στα θέματα της οικονομίας συγκλίνει ή και ταυτίζεται πλήρως με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Κέντρου, σε αντίθεση με το ΔΗΚΟ, που παραμένει «εγκλωβισμένο στο νεφελώδες ιδεολόγημα της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας», ενώ και στην οικονομία συνέπραξε με την Κυβέρνηση στην ψήφιση των αντιλαϊκών μνημονιακών νομοσχεδίων.

Αντίθετα, διαφαίνεται πως θα συνεχίσει να κρατά χαμηλούς τόνους όσον αφορά την κριτική προς το ΑΚΕΛ, λόγω της «παγιωμένης συνάφειας που εμφανίζει με μερίδα απογοητευμένων ΑΚΕΛικών ψηφοφόρων».

Το κύριο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η ο κ. Λιλλήκας είναι ότι δεν αποτελεί την κύρια υποψηφιότητα του Κέντρου, και, υπό το δεδομένο αυτό, εάν, μάλιστα, συνεχίσει να παρουσιάζει την εικόνα μιας δημοσκοπικής στασιμότητας, θα πρέπει να αντιπαλέψει επιτυχώς τη λογική της χαμένης ψήφου, η οποία θα εντείνεται ολοένα προϊόντος του χρόνου προς τις εκλογές. Όπως επισημαίνει ο εκλογικός αναλυτής, Νάσιος Ορεινός, αυτή είναι και η κύρια δυσχέρεια που αντιμετωπίζει και θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει ο Γιώργος Λιλλήκας, ο βαθμός αντιμετώπισης της οποίας θα κρίνει και το τελικό εκλογικό του αποτέλεσμα.