Σημερινή

Τρίτη, 25/07/2017
RSS

Το μυστικό ξεκίνημα του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ

| Εκτύπωση | 17 Φεβρουάριος 2017, 07:56 | ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Κριτική για το βιβλίο του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη «Ροδαυγή της Λευτεριάς»
Διανθισμένο με περισσότερες από 100 ιστορικές φωτογραφίες, ρίχνει άπλετο φως στα μέχρι τώρα σκοτεινά παρασκήνια των προσπαθειών που κατέβαλλαν οι εμπνευστές και οργανωτές του Αγώνα


«Συναξάρι της ΕΟΚΑ» θα μπορούσε κάλλιστα να τιτλοφορηθεί το νέο ιστορικό βιβλίο του αγωνιστή δημοσιογράφου Χαράλαμπου Αρ. Χαραλαμπίδη, «Ροδαυγή της Λευτεριάς», που αναφέρεται στο μυστικό ξεκίνημα του επικού Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Οι 516 σελίδες του βιβλίου, διανθισμένες με περισσότερες από 100 ιστορικές φωτογραφίες, ρίχνουν άπλετο φως στα μέχρι τώρα σκοτεινά παρασκήνια των επίπονων, επικίνδυνων, μυστικών προσπαθειών που κατέβαλλαν, κάτω από αντίξοες συνθήκες, οι εμπνευστές και οργανωτές του Απελευθερωτικού μας Αγώνα στην Αθήνα και την Κύπρο.

Αποκαλύπτουν τις πολλές δυσκολίες που συναντούσαν οι πατριδολάτρες εκείνοι οραματιστές μιας Κύπρου ελεύθερης, ενωμένης με τη Μάνα Ελλάδα, στην εθνική τους αποστολή. Δυσκολίες, που συνοδεύονταν και από απειλές και προδοσίες ακόμη για τις πατριωτικές τους δραστηριότητες, από όργανα της επίσημης Ελλάδας.

Οι πτυχές του βιβλίου
Από τις σελίδες του αξιόλογου αυτού ιστορικού βιβλίου παρελαύνουν, για πρώτη φορά, τα ονόματα πολλών Ελλαδιτών αδελφών μας, που δήλωσαν παρόντες στο κάλεσμα των εμπνευστών του ένοπλου αγώνα του κυπριακού Ελληνισμού για την αποτίναξη του βρετανικού ζυγού. Ανάμεσά τους αρχιερείς, καθηγητές πανεπιστημίων, στρατιωτικοί, πολιτικοί, διπλωμάτες, αξιωματικοί της Ασφάλειας, δημοσιογράφοι, ναυτικοί, λιμενικοί και ταχυδρομικοί υπάλληλοι.

Στο κάλεσμα για εθνική προσφορά οι πατριώτες αυτοί έθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία του κυπριακού αγώνα, αψηφώντας σταδιοδρομία, φυλάκιση και τη ζωή τους ακόμη, χωρίς να ζητήσουν ποτέ καμιά αμοιβή. Όλοι τους έφυγαν ξεχασμένοι από το κυπριακό κράτος, που αυτοί θεμελίωσαν. Με υπομονή, επιμονή και μεράκι, όπως τονίζει στον πρόλογό του ο συγγραφέας, συγκέντρωνε για χρόνια το πολυτιμότατο υλικό του.

Τα πρώτα κεφάλαια αναφέρονται στις σφαγές της 9ης Ιουλίου 1821, στα διαβήματα που ακολούθησαν, στα Οκτωβριανά του 1931 και στο Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950, που ήταν το επιστέγασμα των ειρηνικών αγώνων του κυπριακού Ελληνισμού για αυτοδιάθεση - ένωση με τη Μάνα Ελλάδα.

Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, που είναι και αποκαλυπτικό, αναφέρεται στις μυστικές συναντήσεις των πρωτοπόρων αγωνιστών της Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα στην Αθήνα, στην ορκωμοσία τους, στη συγκέντρωση και αποστολή οπλισμού, στη μυστική εκπαίδευση των φοιτητών της ΚΑΡΗ στην ελληνική πρωτεύουσα από Κύπριους αξιωματικούς του Ελληνικού Στρατού και στον ανταρτοπόλεμο από τους καπεταναίους Μπαντουβάδες στην Κρήτη.

Παράθεση μαρτυριών
Επίσης, στο βιβλίο του ο συγγραφέας, εκτός από επίσημα έγγραφα των κυβερνήσεων Ελλάδας, Βρετανίας και Τουρκίας, παραθέτει μαρτυρίες αγωνιστών που έφυγαν και συνεντεύξεις που πήρε απ' όλους τους επιζώντες αγωνιστές της Χλώρακας, που είχαν συλληφθεί με τον Σωκράτη Λοϊζίδη και το πλήρωμα του πλοιαρίου «Άγιος Γεώργιος», που μετέφερε το δεύτερο φορτίο οπλισμού για τον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ.

Διαβάζοντας τις μαρτυρίες και συνεντεύξεις αυτές ο αναγνώστης θα θαυμάσει το μεγαλείο της ψυχής των πρωτοπόρων εκείνων αγωνιστών και θα σταθεί με σεβασμό μπροστά στην άδολη φιλοπατρία ελάχιστων επιζώντων στη Χλώρακα. Αγωνιστών που εξακολουθούν να ζουν με το όραμα μιας ελεύθερης Κύπρου ενωμένης με την Ελλάδα και να δηλώνουν απερίφραστα: «Η Ένωση παραμένει ο διακαής πόθος μας και η αγιάτρευτη πληγή μας. Εμάς το αίμα μας είναι καταγάλανο, καθάριο ελληνικό. Έλληνες γεννηθήκαμε και Έλληνες θα πεθάνουμε!..».

Άραγε, θα εμφανιστούν μικρόνοες και μικρόψυχοι απόντες από τους εθνικούς αγώνες και υπηρέτες ξένων συμφερόντων, που θα χαρακτηρίσουν τους ιδεολόγους αυτούς αγωνιστές «ακραίους», «φιλοπόλεμους» και εχθρούς της τριχοτομικής, διζωνικής ομοσπονδίας, όπως την επιδιώκουν οι Τούρκοι;

Τα παραρτήματα
Στο βιβλίο παρατίθενται και τρία παραρτήματα. Το πρώτο, 26 σελίδες, είναι αφιερωμένο στον Χλωρακιώτη στρατηγό Γεώργιο Αζίνα, γιο του Νικόλα Αζίνα, που φιλοξένησε τον Διγενή όταν ήρθε μυστικά στην Κύπρο για ν’ αναλάβει την ηγεσία του Αγώνα. Στο παράρτημα γίνεται εκτενής αναφορά στον πρωταγωνιστικό ρόλο του στρατηγού στην καθήλωση του Αττίλα στα πρόθυρα της ελεύθερης Λευκωσίας κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής, τον Αύγουστο 1974, όταν η τότε κυβέρνηση εγκατέλειψε την πόλη και μετέβη στη Λεμεσό.

Επίσης, αποκαλύπτεται το παρασκήνιο που οδήγησε στο «φάγωμά» του, κατά έναν απαράδεκτο τρόπο από την Εθνική Φρουρά. Το παράρτημα περιλαμβάνει και συνέντευξη του αείμνηστου Στρατηγού στον συγγραφέα, ευθύς μετά την καταναγκαστική απομάκρυνσή του από το στράτευμα.

Σ' αυτή ο πληγωμένος στρατηγός αποκαλύπτει όλο το παρασκήνιο της συνωμοτικής διεργασίας που αναπτύχθηκε σε βάρος του, για να εξαναγκαστεί να ζητήσει ο ίδιος την απομάκρυνσή του από την Εθνική Φρουρά. Στο ίδιο παράρτημα παρατίθενται και δημοσιεύματα για τον Αντρέα Αζίνα, που ήταν ο πρώτος Κύπριος που είχε μυηθεί στην οργάνωση του ένοπλου αγώνα για την απελευθέρωση της Κύπρου.

Στο δεύτερο παράρτημα περιλαμβάνονται τα πρακτικά της δίκης των αγωνιστών του ιστορικού πλοιαρίου «Άγιος Γεώργιος», όπως είδαν το φως της δημοσιότητας στον κυπριακό Τύπο ταυτόχρονα με τη διεξαγωγή της δίκης.

Μέσα από αυτά παρελαύνουν οι κατηγορούμενοι αγωνιστές, οι δικηγόροι τους, οι εκπρόσωποι του αποικιακού καθεστώτος, ο Γενικός Εισαγγελέας (Κρίτωνας Τορναρίτης), ο Γενικός Αντεισαγγελέας (Μουνίρ), ο Δικηγόρος του Στέμματος (Ραούφ Ντενκτάς), ο Λούης Λοΐζου (βοηθός δικηγόρος του Στέμματος), ο αρχιδικαστής (Έρικ Σάλιναν) και δυο άλλοι δικαστές, (Κώστας Ζαννετίδης) και (Στέλιος Ευαγγελίδης).

Ανάμεσα στους δικηγόρους υπεράσπισης κορυφαίοι νομικοί της εποχής, Αχιλλέας Αιμιλιανίδης, Κώστας Στ. Κωνσταντινίδης, Χαρίλαος Δημητριάδης, Γεώργιος Χρυσαφίνης, Κοκής Ξ. Ιωαννίδης και άλλοι, οι οποίοι προσφέρθηκαν εθελοντικά να υπερασπίσουν τους αγωνιστές, άνευ αμοιβής.

Το τρίτο παράρτημα περιλαμβάνει τρεις επιστολές του πρώτου ομαδάρχη της ΕΟΚΑ Κώστα Λεωνίδα στη γυναίκα του και συναγωνιστές του από τις Κεντρικές Φυλακές. Από τις επιστολές αυτές αναβλύζει το μύρο της θεοσέβειας και της φιλοπατρίας του υπέροχου εκείνου αγωνιστή, που είχε μείνει, μέχρι τον πρόωρο θάνατό του, πιστός στον ιερό όρκο που πρώτος έδωσε για την απελευθέρωση της Κύπρου.

Ιστορικό- λογοτεχνικό συναξάρι
«Η Ροδαυγή της Λευτεριάς», του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη, γραμμένη σε γλώσσα ρέουσα και εναργή, αποτελεί ένα αξιόλογο ιστορικό λογοτέχνημα. Είναι, με λίγα λόγια, ένα ιστορικό - λογοτεχνικό συναξάρι του Αγώνα της ΕΟΚΑ, που πρέπει να διαβαστεί απ' όλους τους Έλληνες, αγωνιστές, εκπαιδευτικούς, πολιτικούς, στρατιωτικούς και φιλίστορες. Ιδιαίτερα πρέπει να εντρυφήσουν σ’ αυτό οι συγγραφείς, οι πολιτικοί, οι εκπαιδευτικοί και όλοι όσοι ασχολούνται με τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και τους αγώνες του νησιού μας για ελευθερία.

Το αξιόλογο αυτό βιβλίο θα τους βοηθήσει πολύ να μάθουν άγνωστες μέχρι τώρα αλήθειες, γραμμένες από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων που ιστορούνται και όχι από αργυρώνητους παραχαράκτες της Ιστορίας. Πρέπει, επίσης, να κοσμήσει «Η Ροδαυγή της Λευτεριάς» όλες τις δημόσιες και σχολικές βιβλιοθήκες. Κι αυτό είναι έργο του Υπουργείου Παιδείας και της Εκκλησίας, που αποτελούν τους στυλοβάτες της ελληνοπρεπούς μόρφωσης της νεολαίας μας.

Στους δύσκολους καιρούς που διακυβεύεται η επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού στη γη των πατέρων μας, «Η Ροδαυγή της Λευτεριάς» αποτελεί πηγή φρονηματισμού, αγωνιστικής διάθεσης και ελπίδας για την πολιτική ηγεσία, την Εκκλησία και τον λαό μας γενικότερα.

Ιστορικός ερευνητής - συγγραφέας
Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι ο Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης, που με τα πέντε βιβλία του καθιερώθηκε ως ιστορικός ερευνητής-συγγραφέας, τολμά, κόντρα στο κατεστημένο, να γράψει πικρές αλήθειες, που δεν τόλμησε κανένας να γράψει ή να προβάλει μέχρι τώρα, απ' όσους ασχολήθηκαν με τον αδικαίωτο Αγώνα της ΕΟΚΑ. Έπρεπε κάποτε να γραφτούν οι πικρές αλήθειες, όποιους κι αν αγγίζουν, διότι η Ιστορία δεν πρέπει να χαρίζεται κανενός.

Δεν αρκεί μόνο να χαρακτηρίζεται αδέκαστη, αλλά και να είναι, όπως η γυναίκα του Καίσαρα. Τονίζει χαρακτηριστικά στον επίλογό του ο συγγραφέας: «Εδώ μιλά η Ιστορία και όχι η σκοπιμότητα. Η Ιστορία απαιτεί υπευθυνότητα, σοβαρότητα και προπάντων τόλμη και αλήθεια.

Πρέπει να γράφεται άνευ φόβου και πάθους». Κι όποιος διαβάσει το νέο βιβλίο του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη, θα διαπιστώσει ότι γράφονται, για πρώτη φορά, πολλές άγνωστες μέχρι τώρα, ιστορικές, πικρές αλήθειες, χωρίς φόβο και πάθος. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν οι αρμόδιοι του Υπουργείου Παιδείας είχαν παραστεί στην παρουσίαση του βιβλίου, ή αν το διάβασαν. Αν όχι, εισηγούμαι να το διαβάσουν. Πρέπει να το διαβάσουν. Πολλά έχουν να ωφεληθούν.