Μήνυμα προς Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ από τις ελληνικές κάλπες

Η Κυβέρνηση να αναπροσαρμόσει τις οικονομικές πολιτικές της, προτού βρεθεί αντιμέτωπη με έναν οργισμένο και εξουθενωμένο λαό

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ παίζει μόνη επί του παρόντος με σύμμαχο τον συντηρητισμό του πολιτικού συστήματος, αλλά και τον ραγιαδισμό του λαού

Το αποτέλεσμα των ελλαδικών εκλογών και οι σεισμικές αλλαγές που επέφερε στο πολιτικό σκηνικό της χώρας στέλλουν σαφές μήνυμα στην κυβέρνηση Αναστασιάδη και στον Δημοκρατικό Συναγερμό. Αν το έλαβαν, που πολύ αμφιβάλλουμε, έχει καλώς. Αν όχι -που είναι και το πιθανότερο- να αναμένουν αργά ή γρήγορα να καταβάλουν το κόστος.

Εδώ και πέντε χρόνια περίμενε ο ελληνικός λαός να επαληθευθούν οι εκτιμήσεις και οι προσδοκίες των μνημονιακών κυβερνήσεων για καλύτερες μέρες, και για ανακούφιση της κοινωνίας. Οι ελληνικές κυβερνήσεις επεκαλούντο τους αριθμούς -όπως πράττουν και εδώ οι έχοντες τις ίδιες αντιλήψεις κυβερνώντες- αλλά με αριθμούς ούτε οι άνεργοι βρίσκουν δουλειά, ούτε τα στομάχια των πεινασμένων χορταίνουν.

Χρόνο με τον χρόνο η δυστυχία του ελληνικού λαού μεγάλωνε, η ύφεση ενεβαθύνετο, ο κοινωνικός ιστός διερράγη πλήρως, οι απογοητευμένοι και οι οργισμένοι επληθύνοντο, μέχρι που εφθασε το πλήρωμα του χρόνου. Και το ηφαίστειο της οργής εξερράγη. Ο ελληνικός λαός αψήφισε τον τρόμο και τα εφιαλτικά διλήμματα που του έθεταν, και επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο της ελπίδας και της απαλλαγής από την εθνική ταπείνωση.

Τι διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο;

Ο λαός έστειλε κατ΄ αρχήν σπίτι του τον Δημήτρη Χριστόφια και την κυβέρνηση του ΑΚΕΛ, και εξαιτίας της ερασιτεχνικής διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, αλλά κυρίως και για τα όσα έγιναν συνεπεία της έκρηξης στο Μαρί. Εμπιστεύθηκε τον Νίκο Αναστασιάδη, για τρεις κυρίως λόγους:

1. Διότι έπεισε επικοινωνιακά ότι μπορούσε να διαχειριστεί την κρίση και να οδηγήσει τη χώρα ξανά στην ανάπτυξη και στην ανασυγκρότηση.

2. Οι πολίτες πίστεψαν ότι οι διασυνδέσεις του Νίκου Αναστασιάδη με τους Ευρωπαίους εταίρους θα είχαν ως αποτέλεσμα την επίδειξη μεγαλύτερης αλληλεγγύης προς τον κυπριακό λαό.

3. Απατηλώς έδωσαν πίστη πως η Τρόικα και το Μνημόνιο θα οδηγούσαν στο νοικοκύρεμα του κράτους, στην αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων και στον εκσυγχρονισμό κράτους και οικονομίας. Χωρίς ιδιαίτερα μεγάλες θυσίες εις βάρος των πολιτών.

Η συνέχεια απετέλεσε μία εντυπωσιακή διάψευση των ψευδαισθήσεων του λαού. Ούτε ο Νίκος Αναστασιάδης απέδειξε ότι είναι ο ηγέτης που μπορεί να διαχειριστεί την κρίση, ούτε οι άνθρωποι που επέλεξε είχαν το ανάστημα να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα προβλήματα, ούτε η Τρόικα ήταν «περίπου όπως ο Συνεργατισμός», όπως διαλαλούσε ο Βάσος Σιαρλής, ούτε οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του Προέδρου και του ΔΗΣΥ έδειξαν οποιαδήποτε αλληλεγγύη προς τον κυπριακό λαό, και προς τον ίδιο τον Νίκο Αναστασιάδη, ούτε η Κυβέρνηση έδειξε την παραμικρή διάθεση και βούληση να επαναδιαπραγματευθεί το βάρβαρο Μνημόνιο.

Η οικονομία δεν έκανε το παραμικρό βήμα μπροστά, αντίθετα, οι προοπτικές κατέστησαν ακόμη χειρότερες, το κούρεμα διέλυσε εντελώς τον τραπεζικό τομέα, η ανεργία αυξήθηκε, οι τρόφιμοι των κοινωνικών συσσιτίων επλήθυναν, οι φορολογίες γονάτισαν τα νοικοκυριά, η κοινωνία αποσυντέθηκε. Καμία ανάπτυξη, όλοι οι τομείς της οικονομίας κατέρρευσαν, οι ευπαθείς ομάδες βυθίστηκαν περισσότερο στη δυστυχία.

Η Κυβέρνηση συνεχίζει, όμως, να παίζει με τα επικοινωνιακά τρικ και με όλα εκείνα τα στοιχεία με τα οποία παίζουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις. Έξοδος στις αγορές, κίβδηλα πλεονάσματα, υποσχέσεις πως τον επόμενο χρόνο τερματίζεται η ύφεση. Οι αριθμοί των μανδαρίνων πηγαίνουν πρίμα, αλλά η οικονομία βυθίζεται στην ύφεση και οι πολίτες στη δυστυχία.

Συντηρητισμός και ανυπαρξία ικανών ηγετών

Όμως η Κυβέρνηση παίζει χωρίς αντίπαλο. Δεν εμφανίστηκε εδώ Αλέξης Τσίπρας. Αντίθετα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης παραπαίουν στην εσωστρέφεια, στις παλιές αμαρτίες, στον συντηρητισμό και στην απουσία χαρισματικού ηγέτη. Δεν υπάρχει αποφασιστικός λόγος, ούτε συγκεκριμένο σχέδιο που να πείσει τους πολίτες ότι υπάρχει και άλλος δρόμος εκτός της πιστής τήρησης του Μνημονίου, για να εξέλθει η χώρα από τον τροϊκανό ζυγό.

Πέραν τούτου, ο Κύπριος είναι συντηρητικός άνθρωπος. Υποταγμένος στη μοίρα του. Προτιμά να πεινά και να δυστυχεί, αλλά δεν βγαίνει στους δρόμους να διεκδικήσει το δίκαιό του. Εν ολίγοις, δεν διαθέτει ούτε το πολιτικό κριτήριο του Ελλαδίτη, ούτε την αποφασιστικότητά του να διεκδικήσει, ούτε αναζητεί το καινούργιο και αποφεύγει οτιδήποτε που περιέχει ρίσκο. Πέραν τούτου, είναι μαντρισμένος πολιτικά.

Κάποια δείγματα κομματικής απελευθέρωσης, που διεφάνησαν τα τελευταία χρόνια, δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά επιβεβαίωση του κανόνα. Συνεχίζουν η πλειοψηφία να ψηφίζουν όπως ψήφιζαν οι παππούδες και οι πατέρες τους. Συντεχνιακό κίνημα και ηγεσία συνδικαλιστική δεν υπάρχουν στην ουσία. Μία φιλοκυβερνητική συντεχνία, η οποία βρίσκεται ακόμη καθηλωμένη στην εποχή των «νέων συντεχνιών» και μία άλλη, παράρτημα στην ουσία ενός άλλου κόμματος, με αισθήματα ενοχής για την ευθύνη που φέρει ως πρόδρομος της δυστυχίας των εργαζομένων, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις για διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Όμως, υπάρχει και το άλλο: Χρόνο με τον χρόνο, η δυστυχία θα αυξάνεται, η ύφεση θα εμβαθύνεται και οι οργισμένοι θα αυξάνονται. Δεν θα υπάρξει έξοδος από την κρίση και δεν θα ανατείλουν καλύτερες μέρες για τους πολίτες. Και αν ο Αλέξης Τσίπρας επιτύχει στο πείραμά του και ανακουφίσει τις ελληνικές μάζες, τότε ο συντηρητικός Κύπριος πολίτης δεν μπορεί παρά να ακολουθήσει. Όπως αλλωστε θα πράξουν και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, και όχι μόνο οι τελούντες υπό μνημονιακό ζυγό.

Αν πετύχει το «πείραμα» Τσίπρα

Ο ΑΛΕΞΗΣ Τσίπρας αποτελεί ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του κυπριακού κατεστημένου. Εάν επιτύχει, θα γίνει συνεργός σε μεγάλες αλλαγές και εδώ. Υπό προϋποθέσεις βέβαια. Προοπτικές να εμφανιστεί ένας Κύπριος Τσίπρας δεν υπάρχουν, βεβαίως, επί του παρόντος. Δεν είναι μόνο ο συντηρητισμός που επικρατεί στο πολιτικό στερέωμα της Κύπρου. Και δεν υπάρχει ούτε ο πειστικός σχεδιασμός μίας άλλης πορείας, αλλά ούτε και το ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει η Ελλάδα και που πέτυχε να συγκεντρώσει στον ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας.

Όμως, παράλληλα, κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει τη θέληση ενός οργισμένου λαού. Κανένας δεν γνωρίζει πότε θα απαλλαγεί κομματικών εξαρτήσεων και άλλων συνδρόμων, και θα πάρει την τύχη στα χέρια του. Είναι λαός απέραντα συντηρητικός, αλλά σε κρίσιμες στιγμές σηκώνεται και αλλάζει τον ρουν των πραγμάτων. Η στάση του στο δημοψήφισμα του 2004 είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης καλείται να πάρει τα μηνύματα των ελλαδικών εκλογών. Επί του παρόντος δεν αισθάνεται απειλή. Αλλά να μην εφησυχάζει.

Αν είναι ο ηγέτης που λαμβάνει μηνύματα και προετοιμάζεται, δεν μπορεί να αγνοήσει το μήνυμα της κάλπης της Ελλάδας. Να αφήσει κατά μέρος την απόλυτη εξάρτηση από την Τρόικα και τα Μνημόνιά της, και να αρχίσει να ακούει και τις απαιτήσεις της κοινωνίας. Να μεθοδεύσει επιστροφή παροχών και να δώσει έμφαση στην ανάπτυξη και σε μία προοδευτικότερη στροφή στην οικονομία.

Τα πράγματα δεν θα βελτιώνονται. Κάθε χρόνο θα πολλαπλασιάζονται οι δυσκολίες και θα βαθαίνει η κρίση. Και κάθε χρόνο μπορεί να ευημερούν οι αριθμοί του, όπως αυτοί όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων, αλλά θα εξαπλώνεται η δυστυχία της κοινωνίας. Αν ξεκινήσουν, μάλιστα, οι εκποιήσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις, και συνεχιστεί η κάλυψη εχόντων και κατεχόντων, όπως και η διαφθορά, η διαπλοκή και η δίωξη των απλών ανθρώπων, το τέλος της κυπριακής μερκελικής εποχής θα προσεγγίζει στο τέλος της.

Το πρώτο σήμα κινδύνου εστάλη. Και όσο οι πολίτες δεν αισθάνονται να έρχονται καλύτερες μέρες, αλλά δυστυχέστερες, και όσο παρατείνονται τα δεινά, τα πράγματα θα γίνονται χειρότερα για την Κυβέρνηση και τον μερκελικό ΔΗΣΥ...