Πόσοι από αυτούς που επιμένουν να διαχειρίζονται τα κοινά ως ηγέτες πολιτών έχουν διαχειριστεί με τον ίδιο ζήλο τις υποχρεώσεις τους ως πολίτες;

Το τελευταίο διάστημα είχαμε δύο γεγονότα, που σημάδεψαν την επικαιρότητα. Το πρώτο ήταν η απώλεια του χαλλουμιού για την Κύπρο στην αγορά της Μεγάλης Βρετανίας. Φαίνεται, από τα δημοσιεύματα τουλάχιστον, ότι, σε ό,τι αφορά τον έλεγχο του εμπορικού σήματος του χαλλουμιού στη Μεγάλη Βρετανία, αυτός έχει περιέλθει στον έλεγχο ιδιωτικής εταιρείας κατ’ αποκλεισμόν της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως έγινε αντιληπτό, υπήρχε σε εξέλιξη δικαστική διαδικασία, στην οποία η Κυπριακή Δημοκρατία είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει προστασία του σήματος και αμέλησε να ακολουθήσει τα δέοντα δικαστικά διαβήματα. Με αποτέλεσμα τη δυσμενή αυτή εξέλιξη. Τώρα ο Γενικός Εισαγγελέας, όπως δηλώνει, τρέχει και δεν φτάνει προκειμένου να ανατρέψει τα εις βάρος μας δεδομένα.

Χαμηλόφωνες επικρίσεις διατυπώνονται προς το Υπουργείο Εμπορίου, το οποίο έχει τη γενική αρμοδιότητα και συνεπώς ευθύνη. Οι υπόλοιποι μείναμε περιδεείς παρατηρούντες. Μεταξύ κατάπληξης και δυσπιστίας… Θεωρώντας ότι έχουμε την πολυτέλεια μιας απόστασης από τα δεδομένα. Την έχουμε, όμως, πράγματι;

Δεν ξέρουμε αν το έχουμε αντιληφθεί, αλλά το χαλλούμι είναι ένα εν δυνάμει περιουσιακό στοιχείο του τόπου, το οποίο έχει παραδοσιακή διάσταση αλλά σημαντικότατα και οικονομική. Μπορεί να αποφέρει στον τόπο πολλά χρήματα. Είναι ας πούμε ένα περιουσιακό στοιχείο όπως είναι η ενέργεια, που έχει ανευρεθεί στην κυπριακή ΑΟΖ. Μόνο που το χαλλούμι δεν διαμορφώθηκε μέσα στο υπέδαφός μας αλλά μέσα από τη φροντίδα και αγάπη στη γαστρονομική μας παράδοση. Πώς ήταν δυνατόν τέτοιο περιουσιακό στοιχείο να αφεθεί να χαθεί; Είναι ενδιαφέρον πως μόλις έγινε το εύλογο σούσουρο έσπευσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να δηλώσει ότι δεν εγείρεται θέμα παραιτήσεων. Γιατί, όμως; Δεν είναι μέσα στις ύψιστες υποχρεώσεις κάθε πολιτειακής διοίκησης η προστασία της εθνικής περιουσίας;

Το δεύτερο γεγονός που παρακολουθήσαμε, είναι αυτό με την παρουσία των εφέδρων. Μέσα από την έκθεση του Γενικού Ελεγκτή διεφάνη ότι σημαίνον πολιτικό πρόσωπο αποφεύγει τις υποχρεώσεις του ως προς την παρουσίαση στην εφεδρεία. Αυτής της διαρροής ακολούθησε η δημόσια εξομολόγηση βουλευτή του ΔηΣυ ότι, όντως, δεν τηρεί τις υποχρεώσεις του, μετανοεί και δηλώνει παρών για να δεχθεί τις αναλογούσες κυρώσεις. Όποιες και αν είναι αυτές. Του συμβάντος αυτού ακολούθησε η παρέμβαση του προέδρου του ΔηΣυ, ο οποίος εγκωμίασε την ειλικρίνεια του στελέχους του. «Τέτοια ειλικρίνεια σπάνια βρίσκει κανείς», περίπου είπε. Και το θέμα έκλεισε περίπου εκεί. Αυτό το υπέροχο δίπολο «σφάλλω» - «μπράβο για την παραδοχή σου» ήταν τόσο άμεσο και καθηλωτικό, που έπνιξε κάθε άλλη επίκριση. Προφανώς διότι πολλοί που διακινούνται σήμερα στο πολιτικό προσκήνιο έχουν το ίδιο πρόβλημα. Θα ήταν ενδιαφέρον να γίνει μια μελέτη πόσοι από αυτούς που επιμένουν να διαχειρίζονται τα κοινά ως ηγέτες πολιτών έχουν διαχειριστεί με τον ίδιο ζήλο τις υποχρεώσεις τους ως πολίτες. Αυτοί δεν θα έπρεπε να έχουν συνέπειες;

Μέσα από το ίδιο περιστατικό βγήκε ξανά στην επιφάνεια το ζήτημα των απαλλαγών από εκπλήρωση θητείας αλλά και το γενικότερο θέμα της συμμετοχής στην εφεδρεία. Να πει κανείς ντροπή; Ακόμα και η ντροπή έχει υποβαθμιστεί ως έννοια. Ο δε αρμόδιος Υπουργός της Άμυνας περιορίστηκε να δηλώσει ότι αυτά τα ζητήματα πρέπει να κρατούνται εκτός δημοσιότητας. Ωσάν να μη γνωρίζει και το παρδαλό κατσίκι την οικτρή κατάσταση της άμυνας και της εφεδρείας.

Προσωπικά, πάντως, αν ήμουν Ελλαδίτης πολιτειακός αρμόδιος, θα έθετα το εξής ερώτημα: καλά εσείς ζητάτε αμυντική ενίσχυση και εμείς στο πλαίσιο αυτό έχουμε στρατευμένα παιδιά μας στην Κύπρο, ΕΛΔΥΚάριους κ.λπ. Τι γίνεται; Αν εσείς συμπράττετε στη διάλυση της κυπριακής άμυνας με τέτοια ασυγχώρητη αμέλεια, τότε γιατί η Ελλάδα να στέλνει νέα παιδιά της στην Κύπρο; Έτσι απλά για τη θυσία όταν προκύψει το αναπάντεχο, πλην, όμως, όχι αδιανόητο; Τότε θα έβλεπες τους Κύπριους πολιτειακούς αξιωματούχους να τρέχουν σαν τρελοί. Χρειάζεται όμως κόκκαλο για κάτι τέτοιο και, δυστυχώς, αυτό απουσιάζει σε όλα τα μήκη και πλάτη του εθνικού χώρου.

Τα ανωτέρω νομίζω δείχνουν ότι η κυπριακή κοινωνία έχει μπει σε καταληκτική παρακμιακή φάση. Για τα πιο πάνω δεν φταίνε αρμόδιοι που δεν παραιτούνται. Δεν φταίνε αρμόδιοι που δεν αλλάζουν τα κακώς κείμενα. Φταίμε όλοι εμείς. Που καταστήσαμε διά της ανοχής μας αυτά τα πράγματα πτυχή της κυπριακής καθημερινότητας.